Cuenca – Najczystsze pueblo w Hiszpanii

Cuenca to miasto do odpoczynku, a nie do zwiedzania w pośpiechu. Miasto, które można zobaczyć od wewnątrz, spacerując po jego ulicach, wchodząc w jego monumentalne zakątki; i kontemplować, z drugiej strony Júcar, zobaczyć je skąpane w słońcu lub oświetlone nocą. Zobaczyć konstrukcje człowieka i natury. Aby odkryć ukryte tajemnice zaułków, fasad i wąskich uliczek, aby dać się wciągnąć do imponującej katedry lub zanurzyć się w otulających zabytkach Plaza Mayor.

Zbudowany przez Maurów w sercu Kalifatu Kordoby, Cuenca jest niezwykle dobrze zachowanym średniowiecznym miastem warownym. Podbity przez Kastylijczyków w XXII wieku, stał się miastem królewskim i biskupim obdarzonym ważnymi budynkami, takimi jak pierwsza w Hiszpanii gotycka katedra i słynne casas colgadas (wiszące domy), zawieszone nad stromym klifem rzeki Huécar. Wykorzystując w pełni swoje położenie, miasto góruje nad wspaniałą okolicą.

Miasteczko wpisano na listę światowego dziedzictwa na podstawie kryteriów kulturowych ponieważ jest wyjątkowym przykładem średniowiecznego miasta-twierdzy, które zachowało swój pierwotny krajobraz w niezwykle nienaruszonym stanie. z wieloma znakomitymi przykładami architektury sakralnej i świeckiej od XII do XVIII wieku. Miasteczko jest również wyjątkowe, ponieważ otoczone murami miasto wtapia się i uwydatnia piękny wiejski i naturalny krajobraz, w którym się znajduje.

1. HISTORIA

Cuenca to hiszpańska gmina należąca do wspólnoty autonomicznej Castilla-La Mancha, stolica prowincji o tej samej nazwie. Znajduje się nieco na północ od geograficznego centrum prowincji, na średniej wysokości 946 m n.p.m., a jego rozległy obszar miejski o powierzchni około 911 km² jest jednym z największych w Hiszpanii. W 2020 r. gmina miała zarejestrowaną populację 54 621 mieszkańców (INE 2020).

Chociaż obszar wokół miasta był zamieszkany już w górnym paleolicie, to dopiero w czasach podboju muzułmańskiego powstała twierdza Qūnka, która dała początek dzisiejszemu miastu. Początkowo była ona jedną z kilku w Santaver (Ercávica), ale stopniowo zyskiwała na znaczeniu. Król chrześcijański Alfons VIII podbił je w 1177 r. i nadał mu nazwę Cuenca, jedną z najbardziej prestiżowych w historii Kastylii. Gospodarka miasta skupiała się na przemyśle włókienniczym, cieszącym się wielką renomą w XV i XVI w., który przyczynił się do rozwoju budownictwa. Jednak przemysł sukienniczy załamał się w XVII wieku, co doprowadziło do drastycznego spadku liczby ludności, która odrodziła się w następnym stuleciu. W 1833 r. miasto stało się stolicą nowej prowincji Cuenca, chociaż wydarzenia tego okresu sprawiły, że miasto pozostawało w niepewnym stanie aż do XX wieku. Obecnie gospodarka koncentruje się głównie na turystyce, co jest szczególnie ważne od czasu, gdy w 1996 r. stare miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego.

Cuenca zachowuje ważne dziedzictwo historyczne i architektoniczne, które rozciąga się na całym starym mieście, choć koncentruje się na budynkach takich jak katedra czy Casas Colgadas, które stały się symbolem miasta. Charakteryzuje się również dużą liczbą muzeów (ponad dziesięć) na ograniczonej przestrzeni starego miasta. Wśród nich są Museo de Arte Abstracto Español, Museo de las Ciencias de Castilla-La Mancha i Museo de Cuenca. Wśród głównych wydarzeń kulturalnych są Semana Santa i Semana de Música Religiosa.

Pochodzenie nazwy

Toponim “Cuenca” pochodzi od późnołacińskiej formy conca, o metonimicznym znaczeniu “głębokiej doliny między górami”, z analogiami w innych hiszpańskich toponimach. Wprawdzie pierwsza udokumentowana forma miejscowości (i pierwsza historyczna wzmianka o niej) pojawia się w IX wieku w arabskiej formie قونكة (Qūnkatu), ale słowo to jest niewytłumaczalne (i morfologicznie niemożliwe) z języka arabskiego, jest więc najwyraźniej adaptacją wcześniejszej nazwy miejscowości, której w tym przypadku nie mamy udokumentowanej (na całym półwyspie jest wiele podobnych przykładów). Nazwa ta pierwotnie odnosiła się tylko do cytadeli, znajdującej się w miejscu, gdzie dziś stoją pozostałości zamku, a później została rozszerzona na całe miasto.
Cuenca posiada historyczną kategorię miasta, z tytułem “Muy Noble, Muy Leal, Fidelísima y Heroica” (Najszlachetniejszy, Najbardziej Lojalny, Najwierniejszy i Bohaterski). Tytuł “Miasta” otrzymała od Alfonsa X w 1257 r. , a tytuł “Bardzo Szlachetnego i Bardzo Lojalnego” w 1465 r. od Enryka IV. Po wojnie o sukcesję, w której Cuenca walczyła na rzecz Felipe V, ten ostatni nadał jej tytuł “Najwierniejszej i Najbardziej Bohaterskiej”.

Herb

Herb Cuenca jest opisany heraldycznie w następujący sposób: Na polu gulowym (czerwonym), złoty kielich zwieńczony srebrną gwiazdą ośmioramienną. Do dzwonu przymocowana jest starożytna korona królewska, otwarta, składająca się ze złotego koła wysadzanego kamieniami szlachetnymi, na którym znajduje się osiem fleuronów, pięć widocznych, przeplatanych perłami. Tradycyjnie kompozycja ta została wyjaśniona przez przypuszczenie, że były to herby nadane miastu przez Alfonsa VIII, czerwień oznaczająca krew, która doprowadziła do zdobycia miasta, gwiazda oznaczająca rozpoczęcie oblężenia w dzień Trzech Króli, a kielich oznaczający dopełnienie oblężenia w dzień św. Mateusza. Badania heraldyczne potwierdziły jednak, że w pierwszej fazie kielich nie był kielichem, lecz misą, czyli mówioną bronią Cuenca co najmniej od czasów Alfonsa X. W czasach monarchów katolickich rozpowszechnił się zwyczaj modyfikowania tradycyjnych emblematów na inne, bardziej ozdobne, tak więc misa stała się kielichem. Istnieje również legenda, że 6 stycznia 1177 r., kiedy król Alfons VIII oblegał miasto, aby wyzwolić je od Arabów, Dziewica ukazała się w postaci niebieskiego światła. W rzeczywistości, jej wielokrotne wizyty w obozie Alfonsa VIII i po dwukrotnym uznaniu, stała się patronką miasta, Nuestra Señora de la Luz, a w nowym herbie Cuenca pojawiła się gwiazda unosząca się na kielichu.

Najstarsze szczątki ludzkie znalezione w prowincji Cuenca pochodzą z okresu górnego paleolitu, około 90 000 lat p.n.e. Wydaje się, że głównymi plemionami na tym obszarze byli pasterze Beribraces i rolnicy Arévacos, a następnie Olcades, niepokorni i wojowniczy, którzy opanowali większość terenów dzisiejszej prowincji, oraz pasterze i rolnicy Lobetanos, których stolicą było Lobetum. W czasach rzymskich tereny wyżyny Cuenca były zaangażowane w kilka wojen celtyberyjskich. Chociaż w prowincji znajdowały się trzy ważne miasta rzymskie (Segóbriga, Ercávica i Valeria), obszar wokół stolicy był słabo zaludniony, znaleziono jedynie pozostałości małej osady w pobliżu mostu Castellar.

Rzymski model populacji został zachowany podczas inwazji barbarzyńców, chociaż rzymskie ośrodki miejskie były już w zaniku. To właśnie podczas późniejszej inwazji muzułmańskiej istnieją dowody na osadnictwo w dzisiejszym miejscu Cuenca. Choć jego założenie nie jest jasne, miasto Qūnka lub Kūnka istniało już w 784 r., uprzywilejowane przez bazę założoną przez Banu Di-l-Nun i włączone do cora Santaver. Plac zyskiwał na znaczeniu i ludności, aż stał się stolicą cora. Jednakże, gdy kalifat kordobański upadł w 1031 roku, został on włączony do Taify z Toledo, służąc jako pomost dla podboju królestw Walencji i Kordoby. W wyniku klęski Alfonsa VI pod Sagrajas, król Sewilli Al-Mu’tamid wykorzystał sytuację i zajął Cuenca; ale w 1091 r. Almorawidowie zaatakowali Sewillę i król Al-Mutamid był zmuszony poprosić króla Leónu o pomoc. W 1108 r. Cuenca przeszła pod kontrolę Almorawidów po bitwie pod Uclés.

Alfons VIII oblegał miasto w dniu Trzech Króli 1177 r., a 21 września tego samego roku wkroczył do Cuenca w triumfie. Ludność została rozmieszczona w mieście zgodnie z wyznaniem: muzułmanie zostali odsunięci do obszaru Alcazar (dzisiejszy Plaza de Mangana) , dzielnica żydowska powstała wokół dzisiejszej Calle de Zapaterías, a reszta miasta została podzielona na parafie katolickie. Po zakończeniu podboju ukonstytuowała się rada i biskupstwo oraz przeprowadzono kampanię repopulacyjną , której sprzyjał Fuero de Cuenca, będący pierwowzorem dla wielu późniejszych fueros w Kastylii, León, Aragonii i Portugalii. Alfons X nadał jej tytuł miasta w 1257 r. W XIV i XV w. dolna część miasta zaczęła nabierać kształtów, wraz z pojawieniem się dzielnic San Antón i Tiradores. W kontekście sporów między królem Alfonsem XI a Don Juanem Manuelem, Cuenca stała się na kilka lat częścią lordostwa Villena, wracając do króla, gdy ten udzielił pełnej amnestii lordowi Villena. Miasto było kilkakrotnie oblegane przez Aragończyków, ale nigdy nie udało im się go zdobyć.

Cuenca stała się ważnym węzłem gospodarczym, głównie dzięki produkcji tekstylnej i hodowlanej. Handel suknem i produkcja dywanów przyniosły ze sobą rozbudowany przemysł przetwórstwa wełny, a populację miasta w XVI wieku szacuje się na 15 000 mieszkańców. Cuenca stała się ośrodkiem systemu sądowniczego i otrzymała prawo głosu w Kortezach, a boom gospodarczy spowodował niepohamowaną aktywność budowlaną. Jednakże epidemia dżumy w 1588 roku była preludium do upadku, który miał trwać przez cały XVII wiek. Po epidemii nastąpiła długa susza i kilka plag szarańczy, które spowodowały drastyczny spadek liczby ludności do zaledwie 1500 mieszkańców w całym mieście. W ten sam sposób wzrost cen wełny doprowadził do zaniku sezonowego wypasu bydła, a w konsekwencji do upadku przemysłu sukienniczego w Cuenca. Chociaż gospodarka stopniowo się odbudowywała, XVIII wiek rozpoczął się kolejnym kryzysem, który szczególnie dotknął działalność włókienniczą i doprowadził do zamknięcia mennicy i papierni. W czasie wojny sukcesyjnej Cuenca opowiedziała się po stronie Filipa V, który zrekompensował to miastu, dodając mu tytuł “Najwierniejszej (Fidelísima) i najardziej bohaterskiej (Heroica)” do posiadanych już tytułów “Bardzo Szlachetnej (Muy Noble) i Bardzo Wiernej (Muy Leal) “.

Z 80 krosen istniejących w 1735 r., w 1763 r. pozostały tylko 22. Ówczesny archidiakon, a później biskup, Antonio Palafox, postanowił ożywić przemysł tekstylny, jednak próba okazała się nieudana, biorąc pod uwagę zakaz Karola IV otwierania warsztatów tekstylnych, aby uniknąć konkurencji z Królewską Fabryką Gobelinów.

W XIX wieku dzisiejsze miasto nabierało kształtów, a Calle Alfonso VIII stała się główną arterią prowadzącą do Plaza Mayor. Jednakże wstrząsy tego okresu oznaczały, że miasto pozostawało w niepewnym stanie aż do XX wieku. Podczas wojny o niepodległość miasto było plądrowane ponad dziewięć razy, a ludność zdziesiątkowana. W 1833 roku miasto stało się stolicą nowej prowincji Cuenca, w tym samym czasie, kiedy rozpoczęła się pierwsza wojna karlistowska, która zakończyła się tylko kilkoma próbami ataków. Druga wojna karlistowska nie miała większego wpływu na miasto, podczas gdy w czasie trzeciej wojny karlistowskiej zostało ono dwukrotnie splądrowane. Drugi atak, w 1874 r., był najbardziej krwawy ze wszystkich: duża część miasta została spalona, a w wyniku bitwy zginęło 300 osób, w tym 40 cywilów, a 700 zostało rannych. W 1883 r. do Aranjuez dotarła kolej, która wraz z instalacją kilku tartaków przyczyniła się do ożywienia gospodarczego, osiągając w 1900 r. ponad 10 000 mieszkańców.

Pod koniec XIX wieku górna część miasta przestała być centrum gospodarczym i społecznym, przenosząc się na ulicę Carretería (w nowym mieście). Zmiana ta nasiliła się wraz z postępem XX wieku. Park San Julián został zbudowany na starych sadach Huécar, a wielkość tej dzielnicy oraz San Antón i Tiradores wzrosła. Dynamika gospodarcza na początku wieku sprzyjała pojawieniu się niektórych nowoczesnych gałęzi przemysłu, a co za tym idzie, ruchów robotniczych i socjalistycznych w mieście. 17 lipca 1931 r., kilka dni po proklamowaniu II Republiki, ukonstytuowała się nowa rada miejska. W czasie wojny domowej Cuenca była po stronie republikanów. W pierwszych dniach panował chaos i największe zniszczenia, w tym splądrowanie pałacu episkopalnego i katedry, w której spalono szczątki San Julián. Mimo to, pomimo rygorów wojny i sporadycznych ataków, Cuenca w następnych latach żyła nietknięta wojną, zajęta przez wojska Franco 29 marca 1939 r.

Lata powojenne to także okres odpływu ludności wiejskiej, a wraz z nim budowa nowoczesnej Cuenca, z nowym miastem, które ostatecznie stało się centrum miasta, a stare miasto pozostało przedmieściem, w niektórych miejscach prawie opuszczonym. W 1963 r. stare miasto Cuenca i jego okolice zostały uznane za “Malowniczy Krajobraz”, co wraz z założeniem w 1966 r. Muzeum Hiszpańskiej Sztuki Abstrakcyjnej w Wiszących Domach, przyczyniło się do odnowy tego środowiska i jego promocji turystycznej. 7 grudnia 1996 roku stare miasto, jego stare przedmieścia i przełomy obu rzek zostały uznane przez Unesco za Światowe Dziedzictwo UNESCO.

2. POGODA

Poczekaj na wczytanie pogody w Cuenca (Hiszpania)

3. ATRAKCJE

Aby zobaczyć zdjęcia, wybierz z mapy interesującą Cię atrakcję i naciśnij zdjęcie po lewej stronie.

El Castillo to nazwa pozostałości po starożytnej arabskiej fortecy, reprezentującej starsze struktury Cuenca. Zachowała się jedynie wieża, dwa kamienne bloki, łuk, który umożliwia wejście i wyjście ze starego miasta od strony Barrio del Castillo oraz fragment murów. Łuk (arco de Bezudo) nosi nazwę od Gutierre Rodriguez Bezudo, pochodzącego z Segowii, który wraz z królem Alfonsem VIII walczył z Arabami o zdobycie Cuenca.

Zamek był siedzibą Świętej Inkwizycji po 1583 roku, a ostatecznie został wysadzony w powietrze przez francuskich żołnierzy podczas hiszpańskiej wojny o niepodległość w 1812 roku.

Klasztor Karmelitów Bosych został zbudowany w XVII wieku i zachował swój surowy, ale monumentalny styl herreryjski. Pozbawione zbyt wielu ozdób na fasadzie, wnętrze gubi się wśród nierówności, schodów i różnej wielkości pomieszczeń, które kiedyś były celami zakonników, a teraz są ścianami do wieszania sztuki współczesnej.

Dla zwiedzającego może to pozostać niezauważone. Klasztor ten znajduje się na Ronda de Julián Romero, na prawo od Plaza del Trabuco, za kościołem San Pedro, w drodze do zamku. Z tego miejsca można zobaczyć ukryte drzwi i dzwonnicę kościoła.

Nie jest już klasztorem (przestał nim być wiele lat temu) i w ostatnich dziesięcioleciach miał kilku gości. Jego fasada oferuje niewiele elementów do sfotografowania (najlepsze zdjęcia są wewnątrz), ale możemy znaleźć szczegóły w fasadzie z jej dwoma doryckimi kolumnami i w górnej niszy z wizerunkiem Świętego Józefa z Dzieciątkiem.

Styl całego zespołu architektonicznego jest herreryjski, a jego dostosowanie do terenu jest szczególnie godne uwagi. Zbudowany na zboczu wąwozu Huécar, jego wnętrze ma kilka stoków i mnóstwo schodów, dziedzińców z widokiem na rzekę i jaskiń, które służyły jako spiżarnie.

Jego historia rozpoczyna się w 1646 roku, w którym to roku kościół został konsekrowany. Teresy od Jezusa, przybyły do Cuenca z Huete i przebywały przez kilka lat w różnych domach w mieście. Czyniły to od 1603 r. Były to lata pracy, datki od mieszkańców i datki od korony, takie jak trzy tysiące dukatów zapłacone przez króla Filipa IV podczas jednej z jego wizyt w Cuenca w tych latach. Tak opowiadają o tym kroniki.

W końcu kupili ten budynek od Fernando Ruiz de Alarcón i zamieszkali tutaj.

W XX wieku, w czasie wojny domowej, klasztor został splądrowany, zaginęły niektóre dzieła sztuki, jak np. główny ołtarz kościoła, i został zamieniony na więzienie. Dziesiątki lat później rozważano odrestaurowanie tego miejsca jako Parador Nacional de Turismo, ale zostało ono odrzucone i stało się siedzibą Escuela de Artes Aplicadas (Szkoły Sztuki Stosowanej).

W 1978 r. przeszedł w ręce Rady Wojewódzkiej. Później stał się siedzibą Międzynarodowego Uniwersytetu Menéndez Pelayo (UIMP) i Uniwersytetu Castilla-La Mancha. Obecnie w dużej części budynku (w tym w kościele) mieści się Fundacja “Antonio Pérez”, która jest zależna od Rady Prowincji.

Fundacja “Antonio Pérez” rozpoczęła swoją działalność w listopadzie 1998 roku. Celem Diputación było upowszechnianie sztuki XX wieku i naszych czasów, która znajduje się w bogatej kolekcji Antonio Péreza. Na jej ścianach wiszą prace Chillidy, Guerrero, Millaresa, Saury, Tornera i Zóbla, a biblioteka Fundacji liczy ponad 25 000 egzemplarzy.

Po ostatniej renowacji klasztor jest prawie w całości muzeum. Od wejścia możemy wybierać spośród różnych tras, które zaprowadzą nas do sal Millaresa lub Luceberta, albo zanurzą nas w podziemnych korytarzach, w których znajdują się wystawy czasowe.

Ideałem byłaby możliwość spaceru po pokojach z samym Antonio Pérezem, który opowie nam historię każdego z eksponatów; usiąść z nim w małej szkole z mapami w kolorze sepii i arkuszami anatomicznymi; odkryć tajemnicę lalki Michelin, jednego z symboli Fundacji, którą można znaleźć wszędzie.

Dzięki Antonio Pérezowi będziemy mogli zrozumieć, co Antonio Saura czuł w każdym pociągnięciu swoich dzieł, jak ten pierwszy rysunek, który wpadł mu w ręce.

Moglibyśmy poprosić Antonio Péreza, aby wyjaśnił nam, dlaczego doświadczamy tych szerokich wrażeń w pokoju z harpillerami Millaresa; albo aby narysował nam momenty związane z każdą książką, albo aby powiedział nam, gdzie znalazł tę spłaszczoną puszkę po piwie, którą z dumą pokazuje jako jeszcze jeden element swojej podziwianej kolekcji Objetos Encontrados (Obiekty znalezione).

Historyczne miasto pełnym wąskich uliczek, zakamarków i malowniczych miejsc, rodzi wiele opowieści i legend, a Cuenca nie jest wyjątkiem; wiele legend powstaje wewnątrz i na zewnątrz tego otoczonego murem miasta, niektóre z tych legend Cuenca sprawiają, że włosy stają dęba, inne są zwykłą plotką jako kronika serca czasów minionych, ale ostatecznie są to tylko legendy.

Pierwsza legenda miała miejsce w miejscu Ermita de la Virgen de las Angustias, ta historia jest bardzo popularna wśród mieszkańców Cuenca i w letnie noce robili przedstawienia tej historii w tym samym miejscu wydarzeń. Na Calle de las Torres znajduje się nawet bar nazwany “La Cruz del Diablo” (Krzyż Diabła) na cześć tej legendy.

Mówi się, że w XVIII wieku w Cuenca żył młody człowiek o imieniu Diego, syn Oidora, który bardzo lubił imprezować i zalecać się do wszystkich zamężnych kobiet, które znalazły się na jego drodze, ale kiedy udało mu się zaciągnąć je do łóżka, zostawiał je.

Ale pewnego letniego dnia przyjechała młoda kobieta o imieniu Diana, bardzo piękna kobieta, która kiedy szła ulicą, wszyscy mężczyźni mieli otwarte usta, a Diego oczywiście zakochał się w niej i pewnego dnia podszedł do niej na ulicy, aby przedstawić się tak pięknej pani.

Diego długo “kręcił się” wokół Diany, ale udało mu się zdobyć tylko jej przyjaźń. Ale pewnego ranka, w wigilię Wszystkich Świętych, Diego otrzymał wiadomość od Diany: “Będę na ciebie czekać u drzwi Las Angustias, będę twoja w noc zmarłych”.

Diego był przeszczęśliwy, bo miał spełnić swoje najbardziej upragnione życzenie, i denerwował się cały dzień, a godziny ciągnęły się w nieskończoność, aż zapadła noc. W Cuenca zaczęło padać i grzmieć, burza jak nigdy dotąd, ale Diego poszedł na spotkanie z Dianą, która czekała na niego w miejscu Las Angustias w wystawnej sukni.

Gdy tylko się zobaczyli, Diego i Diana zaczęli się całować i przytulać jak dwoje szalonych kochanków, nie zważając na grzmoty i błyskawice, które było słychać i widać na niebie Cuenca.

Diego poszedł na całość i zaczął wsuwać ręce pod spódnice Diany; kiedy je podniósł, przez całe jego ciało przebiegł dreszcz, bo pod spódnicami nie znalazł nóg, tylko dwie kozie nogi.

Przepełniony przerażeniem młodzieniec uciekł, krzycząc z przerażenia, a Diana, która była Lucyferem we własnej osobie, zaczęła gonić Diega z przeraźliwym śmiechem, który rozbrzmiewał w całym Hoz del Júcar.

Diego pobiegł do atrium klasztoru Franciszkanów Descalzos w pobliżu Ermita de las Angustias, gdzie znajdował się kamienny krzyż; młodzieniec mocno się go trzymał, diabeł, w momencie gdy Diego wchodził na krzyż, zadał mu cios, który ugodził młodzieńca w ramię i pozostawił ślad na kamiennym krzyżu, w tym momencie diabeł zniknął w błysku błyskawicy.

Mówi się, że następnego dnia Diego wstąpił do klasztoru franciszkanów bosych i już nigdy go nie opuścił. A tam, przy drzwiach starego klasztoru, można jeszcze dziś zobaczyć kamienny krzyż, na którym Diego musiał się trzymać, aby uchronić się przed diabelskim szponem, który został wyryty w kamieniu i jest widoczny do dziś.

Legenda ta ma też inne zakończenie: Diego ucieka w popłochu, gdy widzi, że Diana jest diabłem, idzie do klasztoru Franciszkanów i gdy dotyka podstawy krzyża, jego ręka zostaje w nim skamieniała. Jego dusza nie należała już do światła, lecz do ciemności.

Kilka lat temu krzyż został poważnie uszkodzony przez wandali, ale rada miejska wkrótce przystąpiła do jego renowacji.

W dniu Wszystkich Świętych po południu na starym mieście odtwarzają tę legendę w miejscu, w którym podobno się wydarzyła. Nie przegapcie tego!

Znajduje się ona w samym sercu starej dzielnicy, równolegle do głównego placu miasta. Do tej dzielnicy można się dostać przez spiczasty łuk anteplazy, ale także przez ulicę Severo Catalina dwoma tunelami.

A gdy już tam będziesz, znajdziesz szereg alejek, schodów i punktów widokowych.

Jeśli wejdziesz przez spiczasty łuk anteplazy, tuż przed nią będziesz miał punkt widokowy na dolną część miasta, z starym szpitalem Santiago jako głównym elementem.

W tym punkcie widokowym znajdują się kamienne balustrady, takie, jakie były kiedyś w katedrze. Przed zejściem po schodach, które stanowią kręgosłup dzielnicy, należy odwrócić się i spojrzeć na tyły seminarium i klasztoru, który nadal jest używany.

Gdy schodzimy po schodach, po prawej stronie widzimy grupę domów, w których dominuje popularna średniowieczna architektura, a po lewej stronie punkty widokowe na przełom rzeki Júcar.

W tle widać kościół, od którego wzięła się nazwa dzielnicy, ale najpierw przejdziemy się ścieżkami w okolicy, które prowadzą do punktów widokowych ze spektakularnymi widokami na dolną część miasta i przełom rzeki Jucar.

Polecamy zejść do punktów widokowych poniżej, gdzie prawie nikt się nie zatrzymuje i poczuć piękno i spokój, które Cuenca ma do zaoferowania.

Po spacerze przez punkty widokowe w okolicy, wejdziemy po schodach do kościoła San Miguel, a właściwie do starego kościoła, gdyż został on zdekonsekrowany.

Został zbudowany około XIII wieku, ale przeszedł wiele renowacji w XV i XVIII wieku. W kościele odbywają się koncerty i niektóre imprezy kulturalne, więc można go zwiedzać tylko z zewnątrz.

Barrio de San Miguel nocą

Po przejściu przez labirynt ulic, placów, schodów i punktów widokowych, będziesz się zastanawiać, czy nie ma tu już nic więcej do zrobienia? Cóż, jeśli poczekasz do zmroku, możesz cieszyć się barami i pubami w tej pięknej okolicy.

Piękne i wyjątkowe miejsca, gdzie można napić się drinka, a czasem posłuchać muzyki na żywo. Latem rozkoszować się można tarasami w okolicy, gdzie czas zdaje się stać w miejscu.

Katedra Santa María y San Julián jest główną świątynią hiszpańskiego miasta Cuenca, siedziby diecezji Cuenca.

Historia

21 września 1177 r. Alfons VIII Kastylijski zdobył z rąk Almorawidów ważne muzułmańskie miasto Cuenca. W 1183 r. został ustanowiony biskupstwem.

Król Alfons kazał poświęcić meczet, który wznieśli Maurowie i umieścił w nim rękę Dziewicy Maryi, którą przywiózł ze sobą jako swoją własną, a także przekazał i przeniósł biskupstwa Valeria i Arcas, a siedzibę umieścił w mieście Cuenca.

Budowa katedry została zainspirowana przez żonę Alfonsa VIII, Eleonorę Angielską lub Plantagenet (1160-1214), córkę króla Anglii Henryka II Plantageneta (1133-1189) i Eleonorę Akwitańską, księżną Akwitanii i siostrę Ryszarda Lwie Serce (1157-1199). Ze względu na swój posag, Eleonorze Angielskiej lub Plantagenetce, hrabinie Gaskonii, towarzyszyli normańscy rycerze.

W tym czasie dominującym stylem architektonicznym w chrześcijańskich królestwach Hiszpanii był styl romański, ale wpływy normańskie na dworze króla Alfonsa VIII zadecydowały o budowie tej katedry, która była pierwszą gotycką katedrą w Kastylii, wraz z katedrą w Avili. W stylu gotyckim, nawiązującym do mistrzów francuskiej Szampanii, prace rozpoczęto w 1196 roku, a zakończono w 1257 roku. Jednak, jak większość budowli sakralnych, z czasem ulegała przekształceniom: w XV wieku przebudowano gotyckie prezbiterium, w XVI wieku prawie całkowicie odnowiono zewnętrzną część katedry, a w XVII wieku wybudowano kaplicę Sagrario oraz przebudowano fasadę i wieże w stylu barokowym. W XVIII wieku zbudowano nowy ołtarz główny, a na początku XX wieku, w związku z zawaleniem się kościoła w 1902 roku, odbudowano fasadę w pierwotnym gotyckim stylu.

Cechy

Najbardziej uderzającą cechą budynku jest to, że należy do bardzo wczesnego podejścia do architektury gotyckiej, ściśle związanej z anglo-normańską i francusko-normańską sztuką XII wiecznej Francji, takich jak katedry w Soissons, Laon i Paryżu.

Budowę rozpoczęto w XII wieku od romańskiego chevetu z pięcioma schodkowymi absydami, transeptem i trzema nawami w korpusie głównym. Prace kontynuowano w XIII wieku, w stylu gotyckim, kiedy to zbudowano triforium z profilowanymi oknami ozdobionymi rzeźbami aniołów i okulusem nad nimi. Sklepienia są żebrowe, podzielone na części. W XV w. przebudowano prezbiterium, otwierając pięknie wykonane podwójne obejście. Świątynia jest bardzo duża, ma 120 metrów długości i 36 metrów wysokości w centralnej części wewnętrznej, zajmuje powierzchnię 10.000 metrów kwadratowych.

Pod koniec XII lub na początku XIII wieku istniał tu prymitywny gotycki klasztor. W XVI wieku biskup Quiroga zlecił renesansowemu architektowi Juanowi de Herrera sporządzenie planów nowego klasztoru (1575 lub 1576)1 , w których uczestniczyli tacy autorzy jak Andrés de Vandelvira, Juan Andrea Rodi i García de Alvarado. W XVIII wieku został zreformowany przez mistrza budowlanego katedry, José Martín de Aldehuela (1764 do 1766).

Jeśli chodzi o wnętrze, należy zauważyć, że w XVIII wieku kapituła katedralna zwróciła się o pomoc do architekta Ventury Rodrígueza (1717-1785), aby zbudować Transparente (szklane okno, które oświetla i ozdabia tylną część ołtarza), aby konkurować z tym zbudowanym przez Narciso Tomé w katedrze w Toledo. Rodríguez umieścił ją w gotyckim ambulatorium, tak aby świeciła dzięki pośredniemu podświetleniu, za pomocą którego uzyskuje się spektakularne efekty.

Z XVIII wieku pochodzi również nowy ołtarz główny, którego rzeźby ołtarzowe są dziełem Pasquale Bocciardo (1719-1790). Na początku XX wieku, z powodu zawalenia się wieży Giraldo, fasada i część ożebrowania, zgodnie z dawnymi wzmiankami, została odbudowana. Jest to neogotyckie dzieło Vicente Lampéreza (1861-1923), inspirowane fasadą katedry w Reims. Plan Vicente Lampéreza zakładał wzniesienie dwóch wysokich bliźniaczych iglic i uzupełnienie ostrołukowych okulusów od frontu w tym samym stylu co wewnętrzne. Jednak ze względu na sprzeciw kilku architektów, dotyczących niebezpieczeństwa wprowadzenia elementów obcych oryginałowi, praca ta nie została nigdy ukończona, gdyż po wykonaniu pierwszych elewacji została zawieszona bez ukończenia wież bocznych. W planach pozostaje jednak dokończenie budowy katedry po wypracowaniu kompleksowej koncepcji architektonicznej.

Ostatnie interwencje, jak do tej pory, polegały na uzupełnieniu brakujących witraży inspirowanymi abstrakcyjnymi oknami zainstalowanymi w Katedrze Kolońskiej w Niemczech, według projektów artystów Gustavo Tornera, Bonifacio Alfonso, Gerardo Rueda i Henri Dechaneta, mistrza szklarskiego; a ostatnio na całkowitej renowacji XVI-wiecznego krużganka. Wewnątrz klasztoru znajduje się XVI-wieczny zegar (ok. 1535 r.), który posiada fazę księżyca, kalendarz juliański i mechanizm, który dzwonił pięcioma dzwonami.

Ikonografia

Fakt, że odkrycie Ameryki w 1492 roku zbiegło się w czasie z rozwojem prac budowlanych, sprawił, że w katedrze wyrzeźbiono zwierzęta typowe dla nowo odkrytych lądów, dzięki czemu ikonografia Cuenca stała się szczególna. Mając to na uwadze, ikonografia katedry w Cuenca jest typu fantastycznego, mitologicznego i postaci ludzkich, przeplatanych ikonami roślinnymi, takimi jak liście, łodygi, owoce i wijące się wzdłuż pni łodygi. Jednak to, co naprawdę wyróżnia ją spośród innych katedr, to nieznane na Zachodzie zwierzęta, które są obecne w jej gotyckich arkadach z końca XV wieku, takie jak pancernik, ryba puffer i żółw.

Konserwacja
Architekci Marian Álvarez-Buylla i Joaquín Ibáñez Montoya zaplanowali liczne prace konserwatorskie w katedrze Santa María de Cuenca, przy czym interwencje konserwatorskie trwały przez trzy dekady. W 1994 roku rozpoczęto prace nad projektem krużganka katedralnego, w 1997 roku nad projektem nawy głównej i zmianą układu kaplicy Girola, w 1998 roku nad planem generalnym i projektem krużganka, w 1999 roku nad projektem Patio de la Limosna, Wieży Latarni i kaplicy doktora Muñoza, w 2003 roku nad projektem kaplic i aneksów Girola, a w latach 2008-2010 nad renowacją Wieży Latarni i krużganka.

Muzeum Skarbów Katedralnych w Cuenca, zaprojektowane przez artystę Gustavo Tornera, zajmuje pierwsze trzy piętra Pałacu Episkopalnego, które odpowiadają najstarszym pomieszczeniom w budynku. W najszlachetniejszym pomieszczeniu, znanym jako Sala San Julián, zachowały się resztki tynków z napisami kufickimi i nadal widoczne są gotyckie okna pierwszego pałacu.

Składa się z 10 sal, w których eksponowanych jest ponad 200 eksponatów o dużej wartości i unikalności, zwłaszcza z XVI wieku. Kolekcja pochodzi z katedry i licznych parafii diecezji Cuenca.

Bilet wstępu do Katedry i Muzeum Skarbca można kupić taniej, jeśli poprosi się o Wspólny Bilet. Jeśli odwiedzasz muzeum z rodziną, poproś o bilet rodzinny, który również da Ci dostęp do obu przestrzeni w niższej cenie.

Muzeum dokumentuje drogę wiary, jaką przeszedł Kościół w Cuenca w dziedzinie kultu, katechezy, działalności charytatywnej i kultury.

Zbiory są wyrazem wiary chrześcijańskiej na przestrzeni czasu, dlatego instalacja stara się stworzyć atmosferę sakralną i kontemplacyjną, która poza wartością kulturową, estetyczną, a nawet naukową, skłania zwiedzającego do dostrzeżenia piękna Boga, a tym samym do modlitwy.

Na szczególną uwagę zasługują dwa płótna słynnego kreteńskiego artysty El Greco, które namalował dla dwóch wiosek w Cuenca. Można tu również podziwiać cenną kolekcję dzieł złotniczych ze srebra, pereł i kamieni szlachetnych, które są przechowywane w skarbcu. Na szczególną uwagę zasługuje kolekcja flamandzkich gobelinów i renesansowych paneli, wśród wielu innych skarbów.

Zwiedzanie Muzeum Skarbów Katedralnych nie jest dostępne dla osób niepełnosprawnych ruchowo ze względu na bariery architektoniczne budynku (Pałac Biskupi, XIII-XVIII w.).

Museo de Cuenca mieści się w tzw. Casa del Curato, na starym mieście Cuenca. Zainaugurowany w 1974 r., składa się z trzech sekcji: Archeologia, Etnologia i Sztuki Piękne, choć w 2009 r. można było zwiedzać tylko pierwszą z nich. Godna uwagi jest również kolekcja numizmatyczna.

Część archeologiczna, prezentująca znaleziska archeologiczne i historię Cuenca i jego prowincji, podzielona jest według okresów na trzy piętra:

Parter: poświęcony jest prehistorii, od paleolitu do epoki żelaza. Na szczególną uwagę zasługują znaleziska z Abrigo de Verdelpino (Valdecabras), które jest bardzo ważnym stanowiskiem z okresu neolitu na Półwyspie Iberyjskim. Z epoki brązu wyróżnia się bożek z Chillarón i miecz z Carboneras, a z epoki żelaza model z Fuente de la Mota (Barchín del Hoyo) oraz różne znaleziska z nekropolii Cerro de la Virgen (Alconchel de la Estrella).

Pierwsze piętro: poświęcone jest światu rzymskiemu, a na szczególną uwagę zasługują trzy sale poświęcone trzem głównym miastom rzymskim w prowincji Cuenca: Segóbriga, Ercávica i Valeria. W nich, oprócz dużej liczby materiałów znalezionych na miejscu, można zobaczyć, jak rodziło się miasto rzymskie, jak wyglądały jego przestrzenie publiczne i prywatne oraz jakie czynności w nich wykonywano. Na uwagę zasługuje również posąg Lucjusza Cezara, wykonany w marmurze.

Drugie piętro: Eksponowane są pozostałości z okresu od III do XVIII wieku, a wystawione materiały ukazują ruralizację świata rzymskiego oraz ślady pozostawione przez Wizygotów, Arabów i późniejszych osadników chrześcijańskich na terytorium Cuenca.

Casas Colgadas, Colgantes lub Voladas, znane również jako Casas del Rey, są grupą budynków cywilnych znajdujących się w hiszpańskim mieście Cuenca. Są one tak nazywane, ponieważ ich część jest wspornikowa, lub posiada duże balkony, wystające ponad wysoki skalny gzyms wąwozu rzeki Huécar. Jedyne trzy przykłady tego typu budynków, które przetrwały do dziś to Casa de la Sirena i dwa Casas de los Reyes, zbudowane między XIII a XV wiekiem. Budynki te, wraz z gotycką katedrą, przyczyniły się do tego, że w 1996 roku otoczone murami miasto Cuenca zostało uznane za obiekt światowego dziedzictwa. 25 października 2016 roku zostały uznane za dobro kultury z kategorią zabytku. Znajduje się w nich Muzeum Hiszpańskiej Sztuki Abstrakcyjnej.

Historia

Historia graficzna tych budowli zaczyna się w roku 1565, w którym to flamandzki malarz Anton van den Wyngaerde włączył je, wraz z całym gzymsem San Martín, do swojej wspaniałej panoramy Cuenca od wschodu. Najstarsze fotografie tego miejsca, pochodzące z ostatniej trzeciej części XIX wieku, pokazują, że kompleks pozostał prawie nienaruszony przez kilka stuleci, choć niestety niewiele pozostało z tego architektonicznego i krajobrazowego cudu starej Cuenca.

W przeszłości, ten element architektoniczny był częsty na wschodnim skraju starego miasta, w kierunku wąwozu rzeki Huécar, choć dziś tylko niewielka część z nich pozostała. Z nich wszystkich najbardziej znany jest zespół trzech budynków z drewnianymi balkonami.

Wiadomo, że powstały w XV i XVI w. W swojej historii przeszły kilka przebudów, z których ostatnie przeprowadzono w latach 20. XX w., kiedy było ich jeszcze osiem, oraz w 1966 r. ze względu na wysoki stopień degradacji tych, które jeszcze stały. Były one wykorzystywane jako prywatne mieszkania i ratusz.

Ponowne otwarcie domów odbyło się 5 lutego 1966 roku, z udziałem różnych osobistości, takich jak minister Manuel Fraga i biskup Inocencio Rodríguez. Burmistrz Rodrigo Lozano poprosił Fregę, aby zapewnił Cuenca Parador w budynku, w którym obok ruin zamku mieściło się Archiwum Historyczne Prowincji26 , ale ostatecznie w 1993 r. został on ulokowany w klasztorze San Pablo. Minister odwiedził plac budowy części, w której pięć miesięcy później miało się mieścić Muzeum Hiszpańskiej Sztuki Abstrakcyjnej , zarządzane przez Fundację Juana Marcha, które zostało odnowione i rozbudowane w listopadzie 2016 r. z okazji pięćdziesięciolecia istnienia. Jeszcze w latach 90. XX w. w zaanektowanej do muzeum części funkcjonowała karczma-restauracja, którą ostatecznie zamknięto i pojawiły się nowe plany jej przebudowy na nową karczmę, które jednak nie powiodły się, a przestrzeń wykorzystano na wspomnianą rozbudowę muzeum. W marcu 2017 r. wznowiono prace nad stworzeniem nowej karczmy na podstawie koncesji i ponownie wyremontowano zabytek.

Podobne struktury w innych miastach

Ten typ konstrukcji architektonicznej ma liczne przykłady w innych miejscach. W Hiszpanii możemy je znaleźć w Albarracín, Cantavieja, Castellfullit de la Roca, Frías, Gerona, nad Tajo de Ronda, Viver, Zafra de Záncara czy Tarazona. W niektórych z tych budynków nad pustką pozostają nie tylko balkony, ale część wnętrza domów, obok okien. We włoskiej Florencji wyróżniają się wiszące domy na Ponte Vecchio.

Museo de Arte Abstracto Español to muzeum znajdujące się w mieście Cuenca.

Historia i ewolucja

W 1961 r. Fernando Zóbel rozpoczął poszukiwania odpowiedniej lokalizacji dla muzeum sztuki abstrakcyjnej, a w czerwcu 1963 r. jego przyjaciel, artysta z Cuenca Gustavo Torner, zaproponował miejsce w Casas Colgadas w Cuenca, gdzie 1 lipca 1966 r. otwarto dla publiczności Muzeum Hiszpańskiej Sztuki Abstrakcyjnej. Budynek był własnością Rady Miasta Cuenca, która wynajęła go za symboliczną kwotę. Budynek wymagał renowacji, którą przeprowadzili miejscy architekci Fernando Barja i Francisco León Meler.

Fundamentalne znaczenie miała również współpraca z artystą Gerardo Ruedą, który został kuratorem instytucji, której współprzewodniczącymi byli Zóbel i Torner. Początkowo wystawiono kilkanaście rzeźb i sto kilkadziesiąt obrazów, które Fernando Zóbel wcześniej zgromadził, choć wystawiono tylko nieco mniej niż połowę z nich, z zamiarem stosowania zawsze powolnej rotacji kolekcji. Wybór dzieł nie był przypadkowy, ale miał na uwadze jakość, a nie ilość, i nie próbował stworzyć wyczerpującej reprezentacji hiszpańskich abstrakcjonistów. “Wybór dokonywany był często za radą i z pomocą autora, a dla uniknięcia ciężaru fałszywych zobowiązań Muzeum zawsze było przeciwne przyjmowaniu darów dzieł.

W 1978 roku przeprowadzono rozbudowę (kierowaną przez Fernando Barja, jednego z architektów, którzy przeprowadzili pierwotną renowację budynku), która doprowadziła do ponownego otwarcia Muzeum 28 listopada tego samego roku. Dwa lata później, w 1980 roku, została odznaczona przez hiszpańskie Ministerstwo Kultury Złotym Medalem za Zasługi dla Sztuk Pięknych. W tym samym roku Fundacja Juana Marcha przejęła kolekcję i zarządzanie nad nią, dzięki darowiźnie Fernando Zóbla, który przekazał również ponad 3500 specjalistycznych książek. Obecny zarządca, Fundación Juan March, kontynuował rozbudowę zbiorów, tak że obecnie w kolekcji Muzeum znajduje się ponad 1500 dzieł, z czego 515 to obrazy lub rzeźby.

Od momentu powstania w 1966 r. Muzeum prowadzi intensywną działalność wydawniczą, która trwa do dziś, dając początek ważnej kolekcji drukowanych dzieł graficznych, początkowo autorstwa Abla Martína, a następnie innych sitodrukarzy, takich jak Javier Cebrián. Od 1994 roku, w wyniku szeregu ulepszeń i rozbudowy, Muzeum posiada specjalną salę przeznaczoną na wystawy czasowe, które uzupełniają ekspozycję stałą Muzeum. Od momentu przejęcia Muzeum przez Fundację Juana Marcha odwiedza je średnio 40 000 osób rocznie.

Artyści w stałej kolekcji

  • Calistro Díaz, Rodrigo Antonio
  • Camín, Joaquín Rubio
  • Canogar, Rafael
  • Chillida, Eduardo
  • Chirino, Martín
  • Cuixart, Modest
  • Delgado, Gerardo
  • Farreras, Francisco
  • Feito, Luis
  • Gabino, Amadeo
  • Guerrero, José
  • Hernández Pijuan, Joan
  • Lorenzo, Antonio
  • Manrique, César
  • Millares, Manuel
  • Mompó, Manuel H.
  • Muñoz, Lucio
  • Oteiza, Jorge de
  • Palazuelo, Pablo
  • Rivera, Manuel
  • Rueda, Gerardo
  • Saura, Antonio
  • Sempere, Eusebio
  • Serrano, Pablo
  • Tàpies, Antoni
  • Teixidor, Jordi
  • Torner, Gustavo
  • Viola, Manuel
  • Yturralde, José María
  • Zóbel, Fernando

Most San Pablo jest mostem belkowym przecinającym rzekę Huécar w hiszpańskim mieście Cuenca.

Obecny most został zbudowany w latach 1534-1589 z inicjatywy kanonika Juana del Pozo, pierwotnie z kamienia, aby przekroczyć wąwóz rzeki Huécar, łącząc klasztor San Pablo z centrum miasta. Ten most się zawalił w 1895 roku.

Nowy most

W 1902 roku wybudowano obecny most żelazno-drewniany. Projekt został zaprojektowany przez walenckiego inżyniera budowlanego José María Fuster y Tomás, a wzniesiony przez George H. Bartle, którego odlewnia, również walencka, była dobrze znana w tamtych czasach. Inauguracja odbyła się 19 kwietnia 1903 roku. Jest to prostokątny most o długości 100 metrów, dwóch przęsłach i maksymalnej wysokości 60 metrów, wsparty na jesionowych filarach poprzedniego mostu, a pośrodku na żelaznej rozpórce.

Jako część dziedzictwa miasta Cuenca, jest to jedno z najlepszych miejsc, z których można obserwować Wiszące Domy.

Klasztor San Pablo to budynek znajdujący się w hiszpańskim mieście Cuenca. Dawny klasztor Dominikanów, znajduje się poza centrum miasta, w miejscu o wielkim naturalnym pięknie, ponieważ stoi na cyplu z widokiem na wąwóz Huécar, dość wysoko nad korytem rzeki i naprzeciwko Casas Colgadas (Wiszące Domy).

Historia

Architektami kościoła byli bracia Juan i Pedro de Alviz, a jego architektura jest typowa dla początku XVI wieku: gotycka struktura i renesansowa dekoracja. Popularnie nazywana jest “los Paules”.

Nic nie wiadomo na temat praktyki Pedro de Alviz jako architekta, choć prawdopodobnie kształcił się w ideale gotyckim, co oznaczało, że w XVI wieku, przejście od gotyku do renesansu w Hiszpanii, było o wiele łatwiejsze dla niego, podobnie jak dla innych artystów z Cuenca, aby dostosować swoje pierwsze struktury do dekoracji renesansowej, która prawie się nie zmieniła i nadal była średniowieczna przez dłuższy czas. Tak więc jego architektura religijna, jak można zobaczyć w kościele San Pablo, odpowiada podejściu typowemu dla początku XVI wieku: gotycka struktura i renesansowa dekoracja.

Od 1993 roku klasztor funkcjonuje jako Parador Nacional.

Opis

Klasztor San Pablo składa się z kościoła, jakby posuwającego się wzdłuż wąwozu Huécar, klasztoru po prawej stronie i szeregu innych budynków, które zostały dołączone do głównego korpusu w zależności od potrzeb różnych zakonów, które mieściły się w klasztorze. Kościół i klasztor pochodzą z XVI wieku, natomiast pozostałe budynki z późniejszego okresu. Budynek znajduje się na cyplu (typ cypla popularnie nazywany “Hocino”) z widokiem na wąwóz Huécar.

Założyciel, Juan del Pozo, kanonik z Cuenca, został pochowany w środku transeptu kościoła klasztornego, z płaskorzeźbioną powierzchnią z białego kamienia. Grobowiec został później usunięty ze środka transeptu i przymocowany do prawej ściany kościoła.

Museo de las Ciencias de Castilla-La Mancha (Muzeum Nauki Castilla-La Mancha) jest placówką muzealną zależną od Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha znajdującą się w Cuenca i zainaugurowaną 15 stycznia 1999 roku. Jego najważniejsza kolekcja odpowiada skamieniałości z paleontologicznego stanowiska Las Hoyas, z 14.000 sztuk i 24 holotypami.

Muzeum znajduje się na Starym Mieście w mieście Cuenca. Stałe wyposażenie obejmuje planetarium, w którym można odbyć podróż przez historię astronomii od pierwszych cywilizacji do najważniejszych postaci nauki, salę Skarby Ziemi, w której można prześledzić geologiczną ewolucję kosmosu i życia, zaczynając od skamielin zachowanych w Las Hoyas, oraz salę Historia Przyszłości, w której można prześledzić drogę życia człowieka przez wszystkie jego etapy aż do śmierci, a także postępy naukowe w dziedzinie ochrony zdrowia i środowiska oraz historię przyszłości.

Wieża Mangana to budynek w hiszpańskim mieście Cuenca, posiadający status dobra o znaczeniu kulturowym. Jako zabytek o długiej historii, z biegiem czasu ulegał on kilku modyfikacjom.

Historia

Pierwsza wieża w Mangana miała plan kwadratu i jest znana dzięki malarzowi Antoniemu Wyngaerde, choć na pozostawionym przez niego rysunku (1565 r.) nie widać żelaznego krzyża i łopatek, które w 1532 r. rejent Esteban Limosín umieścił na iglicy zamykającej wieżę, a które były pokryte blachą.

Istnieją dowody na to, że pod koniec XVI wieku architekt Juan Andrea Rodi przeprowadził pewne prace na wieży, ale ani to, ani żadne inne prace przeprowadzone później nie zmieniły jej wyglądu, ponieważ, jak możemy zobaczyć studiując widok miasta Juana Llanes y Massa w XVIII wieku, wieża była taka sama jak ta narysowana dwa wieki wcześniej przez Wyngaerde.

Uderzenie pioruna pod koniec XVIII wieku i przybycie Francuzów na początku XIX wieku doprowadziły do interwencji architekta Mateo Lópeza, który zajął się naprawą znacznych szkód, jakie wieża poniosła w wyniku tych dwóch wydarzeń.

W drugiej połowie XIX wieku zdecydowano się na zmianę zwieńczenia wieży, która, mimo przeprowadzonych renowacji, wiemy, że w 1862 roku była w fatalnym stanie.

W 1926 r. wygląd wieży uległ znacznej zmianie, po reformie przeprowadzonej przez architekta Fernando Alcántara w stylu neomudejarskim, który był obcy dla zabytku. Usunął iglicę i zastąpił ją małą kwadratową dzwonnicą, którą przykrył kopułą. Ściany zostały pokryte bogatą i kolorową dekoracją gipsową inspirowaną motywami islamskimi, głównie z Afryki Północnej, a schodkowe pałąki na szczycie wieży nawiązują do meczetu w Kordobie.

Jednak ta malownicza i egzotyczna neomudejarska wieża nie miała być wieżą ostateczną: Mangana została ponownie przebudowana w 1970 roku. Celem tej renowacji było, jak stwierdzono w sprawozdaniu z projektu, nadanie godności wieży, która, choć nie może być uznana za zabytek artystyczny najwyższej klasy, miała wielkie znaczenie dla Cuenca, gdyż stała się jednym z jej symboli.

Uszlachetnienie go oznaczało w tym przypadku wzmocnienie go. Projekt zrealizowany przez Víctora Caballero w 1968 roku zakładał obudowanie wieży i nadanie jej charakteru obronnego, który pierwotnie posiadała jako część starego muru. Caballero wyposażył konstrukcję w bardzo mocną machikułę i wykończył ją bez dachu. Na temat jego renowacji wyrażano różne opinie, ale nie ulega wątpliwości, że pomnik zyskał rozgłos i stał się obowiązkowym miejscem do odwiedzenia w mieście.

Celem Cuenca jest wzbogacenie podziemnego miasta Cuenca, wykorzystanie jego tuneli jako podstawy do naukowego zbadania istniejących historii i mitów o tunelach, akweduktach, kopalniach lub schronach podczas wojny domowej, większość tuneli w Cuenca została zbudowana w celu poprowadzenia wody w średniowieczu.

Ideą Departamentu Turystyki w Cuenca jest odnalezienie lokalizacji, zrozumienie, wyjaśnienie i dostosowanie wszystkich tuneli otwartych w podglebiu starego miasta Cuenca, w ten sposób tunele mogą być pokazane mieszkańcom Cuenca i odwiedzającym, którzy podróżują do Cuenca.

Tunele otwarte dla gości, zajmujący uprzywilejowane miejsce w historycznym centrum Cuenca, na ulicy Alfonsa VIII.

Tunel Alfonsa VIII

Wejście do tunelu jest na wjeździe przy ulicy Alfonsa VIII, tunel ma około 90 metrów długości i powierzchnię 250 metrów kwadratowych. Dzieli się na 3 wejścia, z których główne znajduje się przed numerem 87 na ulicy Alfonsa VIII.

Tworzą one labirynt pełen przejść, galerii, jaskiń o różnej długości, które mieszkańcy Cuenca wykopali na przestrzeni wieków w podziemiach miasta, zamieniając je w prawdziwy ser gruyere. Były one budowane w różnych celach: od jaskiń do przechowywania wina i żywności, do dróg komunikacyjnych między budynkami, tuneli do ucieczki, a także były używane jako improwizowane schrony przeciwlotnicze podczas wojny domowej w latach 1936-1939.

Obecnie prawie wszystkie pozostają niewykorzystane i tylko niewielka ich część została przystosowana do zwiedzania przez turystów. Dzięki temu możemy zobaczyć, jak wyglądał kiedyś jeden z tych schronów, z murami ochronnymi przy wejściu na wypadek bombardowania, wałami obronnymi przed wejściem, małą cysterną zaopatrującą w wodę i miejscem, gdzie znajdowała się niepewna przychodnia lekarska.

Godziny otwarcia wizyty w tunelu Alfonsa VIII od poniedziałku do czwartku przechodzą tylko do 12:00. W pozostałe dni do godz. 13:00 i 17:00 i 18:00

Cena biletu z oprowadzaniem po Tunelu Alfonsa VIII dla dorosłych: 3,50 euro. Dzieci poniżej 12 lat: bezpłatnie.

Museo de la Semana Santa de Cuenca to muzeum w Hiszpanii poświęcone Wielkiemu Tygodniowi w Cuenca, uznane za Festiwal o Międzynarodowym Zainteresowaniu Turystycznym, znajdujące się w mieście o tej samej nazwie. Jego inauguracja miała miejsce 10 maja 2007 r. Muzeum znajduje się na dwóch pierwszych piętrach dawnego Palacio de Girón y Cañizares lub Casa de los Girones, w hiszpańskim mieście Cuenca, w budynku, w którym mieści się również Junta de Cofradías. W muzeum odbywają się również inne wydarzenia kulturalne, takie jak wystawy czasowe i konferencje. Muzeum zostało utworzone przez Junta de Cofradías i jest zarządzane przez Fundación del Museo de la Semana Santa de Cuenca, która została założona w 2008 r.

Muzeum posiada instalację multimedialną i panele wykonane przez miejscowego malarza i rzeźbiarza Miguela Zapatę i wystawia 150 eksponatów związanych z lokalnym Wielkim Tygodniem. Znajdują się tu dokumenty, takie jak księgi konstytucji, rękopisy malarzy i rzeźbiarzy, bulle i inne dokumenty z XVII i XVIII wieku. W muzeum znajdują się również liczne przedmioty, takie jak tuniki, peleryny, cingulae, korony, chusty, lampiony, skrypty i sztandary. Chociaż główne obrazy religijne Wielkiego Tygodnia są czczone w miejscowych kościołach, w muzeum można zobaczyć również inne eksponaty, takie jak święty Jan z 1902 r. lub XVI-wieczny Chrystus z kości słoniowej, który był częścią procesji kalwaryjskiej w Wielki Piątek. Muzeum posiada również miejsce poświęcone miejscowemu malarzowi Luisowi Marco Pérezowi.

Oprócz stałej kolekcji, muzeum gościło wystawy czasowe, takie jak Cuenca, Arte en la Pasión II, od marca do maja 2021 roku.

Klasztor San Felipe Neri, w Cuenca. Budowa kierowana przez José Martín, na podstawie śladów przekazanych przez Felipe Bernardo Mateo, mistrza budowlanego diecezji Cuenca.

Klasztor San Felipe Neri został zbudowany w 1739 roku. Projekt został zlecony architektowi José Martín de Aldehuela i opłacony przez archidiakona Moya, Don Álvaro Carvajal y Lancáster. Jest to kościół jednonawowy, na planie krzyża łacińskiego, o sklepieniach kolebkowych. Choć z zewnątrz nie jest to zbyt atrakcyjny budynek, ma piękne wnętrze. Wśród innych elementów wyróżnia się wspaniała rokokowa dekoracja w kaplicach bocznych, gzymsach i kapitelach. Kompleks został odrestaurowany w 1989 roku.

Oratorium San Felipe Neri

Oratorium lub kościół San Felipe Neri ma bardzo obszerną nawę, ale jest ona również bardzo krótka, ponieważ jest podzielona na dwa wąskie przęsła, co sprawia, że oś podłużna jest słabo zaznaczona. Ma kryptę. Między przyporami znajdują się małe kapliczki, a nad nimi trybuny, które kiedyś były zamknięte kratą. Trybuny staną się często wykorzystywanym elementem przez Don José Martína.

Transept, który został tak samo rozbudowany jak nawa, jest bardzo szeroki, co stwarza wrażenie centralnej przestrzeni przy prezbiterium. Prezbiterium, co ciekawe, jest prostokątne, natomiast stopa kościoła jest wieloboczna. Kościół nakryty jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, a transept sklepieniem zwieńczonym latarnią.

Na jednym końcu transeptu, po stronie zachodniej, znajduje się kaplica Las Angustias, która ma eliptyczny plan, a jej ściany otoczone są korynckimi pilastrami. Ten typ planu piętra, tak charakterystyczny dla architektury barokowej, pojawia się w tym budynku po raz pierwszy w Cuenca.

Układ kościoła jest w zasadzie dziwny, ze względu na wieloboczną ścianę u podnóża, zwróconą na południe, która bardziej odpowiadałaby kształtowi prezbiterium. To, wraz z różnicą w elewacji, która występuje w miejscu obecnego prezbiterium, w stosunku do nawy i stóp, skłania do zastanowienia się, czy nie nastąpiła zmiana orientacji budynku w momencie przejęcia prac przez Don José Martín, który chcąc zapewnić bardziej atrakcyjne wejście do swojej kaplicy, umieścił przejście, o rzekomo większej szerokości, po stronie północnej, a w konsekwencji przeniósł prezbiterium do tej części. W ten sposób ramię transeptu zaprojektowane przez José Martína stało się nawą wspomnianej kaplicy. Nawet wewnętrzne ściany transeptu wyróżniają się bogatszą ornamentyką.

Don José Martín, dzięki subtelnym zmianom w układzie gzymsów i rozmieszczeniu elementów, przekształcił budynek zanurzony jeszcze w tradycji barokowej w coś bardziej uroczystego i bliższego ruchowi rokokowemu, nie z powodu poczucia asymetrii i szczególnej komplikacji, do których skłonna jest architektura Europy Środkowej, ale raczej z powodu delikatnego rozmieszczenia ornamentów na ścianach, które ponadto były zabarwione delikatnymi kolorami pastelowymi, zielonymi itp.

U podnóża kościoła znajduje się wejście do krypty. Brak plastyczności kompozytowych pilastrów obramowujących półkolisty łuk otworu drzwiowego wskazuje, że jest to dzieło późnobarokowe.

Spandrele ozdobione są małymi aniołkami. W górnej części znajduje się okno, obramowane nadwieszonymi pilastrami i lekko wygiętym zwieńczeniem. Obie części są połączone delikatnymi listwami.

Museo Paleontológico de Castilla-La Mancha (MUPA) to muzeum poświęcone paleontologii Kastylii-La Manchy znajdujące się w mieście Cuenca. Szczególną uwagę zwraca na liczne szczątki kopalne znalezione w Cuenca na stanowiskach Las Hoyas (z dolnej kredy) i Lo Hueco (z górnej kredy). Przedstawia również liczne naturalnej wielkości figury dinozaurów, innych gadów i ssaków znalezionych na stanowiskach w regionie.

Układ

Muzeum jest usytuowane na terenie o powierzchni sześciu hektarów, a jego pomieszczenia wewnętrzne mają ponad 5000 m² powierzchni muzealnej, na której mieszczą się zbiory, audytorium i zaplecze techniczne.

Na zewnątrz

Na zewnątrz znajdują się rekonstrukcje różnych dinozaurów, które zamieszkiwały ten region w przeszłości (Abelisaurus, Pelecanimimus, Concavenator, Lohuecotitan, stado sześciu Iguanodon) oraz krokodyl (Goniopholis). W celu symulacji roślinności mezozoicznej zasadzono również okazy miłorzębu japońskiego i drzewa cedrowe.

Oryginalny pień kopalny, odpowiadający Dadoxylon, araukarii z permu Landete (Cuenca), jest również wystawiony na otwartej przestrzeni.

Wewnątrz

Ekspozycje podzielone są na dziesięć obszarów: 1.- warsztaty, 2.-paleozoik, 3.-mezozoik (3A.-trias, 3B.-juras, 3C.-kreda), 4.-cenozoik, 5.-miocen, 6.-czwartorzęd, 7.-dinozaury w historii, 8.-dinozaury, 9.-Los Hoyas i 10.-Lo Hueco. Zwiedzanie jest tak zaplanowane, aby można je było przeprowadzić w porządku chronologicznym, od sal poświęconych najstarszym skamieniałościom paleozoiku do najbardziej współczesnych, z hominidami czwartorzędowymi.

Kolekcje

Z triasu najważniejsze są okazy Chirotherium ichnites i szczątki notozaura simosaurus z El Atance, oba z Guadalajary.

Z dolnokredowego Lagerstätte w Las Hoyas pochodzą wyjątkowo dobrze zachowane okazy, takie jak szczątki dinozaurów Concavenator i Pelecanimimus, prymitywnych ptaków Iberomesornis, Concornis i Eoalulavis, krokodyli, ryb, skorupiaków, owadów i roślin.

Z górnokredowego stanowiska Lo Hueco pochodzą liczne duże szczątki tytanozaurów, takich jak Lohuecotitan, krokodyli, takich jak Lohuecosuchus i Agaresuchus, oraz kilku żółwi i żółwików.

Historia

Muzeum paleontologiczne zostało utworzone w celu eksponowania dużej liczby skamieniałości pochodzących ze stanowisk Las Hoyas i Lo Hueco, a także z innych stanowisk w regionie o dużej wartości naukowej i kulturowej.1 W tym celu w Cuenca w 2010 r. wybudowano nowoczesny budynek na wzgórzu Molina, z którego roztacza się widok na prawie całe miasto i który nadaje się do tego celu. W budynku, zaprojektowanym przez architektów Carlosa Asensio, José María de la Puerta i Palomę Campo, mieściło się wcześniej nieudane Centrum Interpretacji Przyrody Ars Natura.

Pierwsza faza muzeum, wystawa “Kraina Dinozaurów”, została zainaugurowana 23 marca 2015 r.3 i od tego czasu miała dwie kolejne znaczące fazy rozbudowy: drugą w grudniu 2015 r.4 i trzecią w styczniu 2018 r.

4. BILETY LOTNICZE

Najbliższe lotniska od miasta Cuenca znajdują się w Madrycie (129km) oraz Albacete (123km). Aby dostać się do Cuenca z Madrytu lub Albacete najlepiej wynająć auto, wybrać przejazd koleją lub autobusem.

Twój lot był opóźniony lub odwołany? Nawet do 600 € odszkodowania na osobę za loty z ostatnich 3 lat. Bez względu na cenę biletu. Sprawdzona usługa! Ocena na Trustpilot: 4,6/5 (na podstawie 104 076 recenzji)

5. NOCLEGI

Poszukiwanie noclegu wymaga czasu i odpowiedniego przygotowania. Musisz jasno określić swoje kryteria, przeglądać dziesiątki ofert i sprawdzać opinie. A wszystko to na różnych stronach internetowych. A to pochłania dużo czasu. Skorzystaj z poniższej wyszukiwarki, która pozwoli Ci oszczędzić czas, gdyż przeglądarka agreguje oferty ze wszystkich serwisów, a także pieniądze, bo znajdziesz tam oferty na każdą kieszeń.

Jeżeli nie wiesz kiedy wybrać się do Cuenca, zobacz jakie fiestas na Ciebie czeka.

6. LOKALNA KUCHNIA

Kuchnia prowincji Cuenca przywodzi na myśl potrawy przyrządzane przez pasterzy, poganiaczy mułów i myśliwych, ludzi, którzy dzięki energii dostarczanej przez pożywienie stawiają czoła surowemu klimatowi, gdzie niemal bez przerwy przechodzi się od gorąca do zimna, i to w regionie, który oferuje im wiele produktów do wykorzystania.

Mięso z dziczyzny, na czele z kuropatwą, jest obecne w wielu potrawach, takich jak morteruelo, choć zamiast niego można użyć mięsa kurczaka. Inne mięsa, takie jak jagnięcina, obecne w prawie całej La Mancha, znajdują swoje miejsce również w Cuenca. Przepisy takie jak “zarajos” lub “chuletas de lechal al rescoldo de la sierra” są bardzo interesujące, smaczne i idealne do delektowania się pełnym smakiem tego mięsa. Tradycyjne potrawy, takie jak ajoarriero, przyrządzane z dorsza i czosnku (doskonałe z Las Pedroñeras). Gazpachos galianos na niekwaszonym chlebie, przyrządzane z różnych rodzajów mięsa z dziczyzny, migas, calderetas, uzupełniają tę opartą na mięsie kuchnię i dodają daniom różnych smaków.

Wina

Ta prowincja produkuje wina z Denominacją Pochodzenia La Mancha, białe i czerwone są bardzo ciekawe, lekkie i owocowe, gdy są młode. Bardzo typowy dla miasta Cuenca jest resolí, likier sporządzany z aguardiente, kawy, cynamonu, skórki pomarańczowej i cukru.

Kuchnia wielkopostna

Znaczenie mięsa znika z kuchni Cuenca wraz z nadejściem świąt Wielkiego Tygodnia. Gulasze, ciecierzyca z dorszem i szpinakiem, biała fasola czy ziemniaki z Ajovirón, zajmują główne miejsce, nadając nowy wymiar tradycyjnej gastronomii. Warzywa, gotowane w wodzie i soli, dają odrobinę prostoty, w której jednak zaskakują naturalne smaki. Pstrągi z rzek i strumieni Cuenca, świeże i smaczne, również zajmują centralne miejsce na stołach wraz z nadejściem tego sezonu.

Słodycze

Prowincja Cuenca posiada szeroki i zróżnicowany wybór słodyczy. Na szczególną uwagę zasługuje alajú, słodycz pochodzenia arabskiego, wytwarzana z miodu, migdałów i bułki tartej, choć istnieją również wersje, w których migdały zastępuje się orzechami włoskimi lub figami. Na uwagę zasługują również torrijas moczone w mleku (szczególnie podczas wspomnianych świąt wielkanocnych), biszkopty cynamonowe, wafle, chleb sułtański i smażone pączki.

Zobacz nasz artykuł o 10 znanych potrawach hiszpańskich, które musisz spróbować.

Czy jest lepszy sposób na zwiedzanie Hiszpanii niż poprzez poznawanie lokalnej kuchni?

¡Qué aproveche!

Morteruelo to typowa potrawa z Cuenca, którą w pewnym stopniu można porównać do pasztetu. Jest to pasta przygotowana głównie z wątroby wieprzowej, przypraw i bułki tartej, do której zazwyczaj dodaje się inne składniki mięsne, takie jak schab z kurczaka, królika lub wieprzowiny, a jakiekolwiek mięso pochodzące z drobnej zwierzyny łownej.

Jest ona przygotowywana poprzez smażenie wątroby z czosnkiem, a następnie gotowanie w wodzie wraz z przyprawami i innymi rodzajami mięsa, które mają być dodane. Mięso powinno się długo gotować, aby się rozpadło. Po ugotowaniu rozdrabniamy je i wrzucamy na patelnię z olejem, na którym podsmażony został czosnek. Dodajemy gotujący się bulion i mieszamy, dodając paprykę i inne przyprawy, aż do uzyskania konsystencji pasty.

Morteruelo jest bardzo starą potrawą, o której wzmianki sięgają XI wieku.

Zarajos to typowe danie z Cuenca, które można zamówić będąc w Cuenca. Jego głównym składnikiem są jelita jagnięce, które po zamarynowaniu obtacza się w pędach winorośli, a następnie smaży na oliwie z oliwek, choć można je również piec w piekarniku lub grillować.

Danie to, typowe dla Cuenca, ale również bardzo popularne w całej Kastylii-La Manchy i Madrycie, jest zazwyczaj podawane jako tapa.

Migas con huevo to bardzo popularne i cenione danie w gastronomii Cuenca, którego podstawowymi składnikami są suchy chleb, jajka, czosnek, oliwa z oliwek, sól i woda.

Przygotowuje się je poprzez skropienie wodą z odrobiną soli wcześniej pokruszonego chleba. Na dużej patelni podsmażamy czosnek na oliwie z oliwek, dodajemy chleb, mieszamy, aby pozbyć się wilgoci i smażymy ze wszystkich stron, aż stanie się sypkie. W tym momencie dodajemy wcześniej roztrzepane jajka, mieszamy aż do ich zastygnięcia i podajemy na gorąco.

Danie to jest typowe dla całego regionu Kastylia-La Mancha.

Czosnek jest rodzajem pasty, którą zazwyczaj dodaje się do niektórych potraw, zwłaszcza rybnych, choć można go również spożywać z mięsem, warzywami, a nawet makaronem.

Jego podstawowymi składnikami są ziemniaki, jajko, czosnek i oliwa z oliwek. Aby go przyrządzić, wszystkie wyżej wymienione składniki należy dobrze wymieszać za pomocą moździerza i tłuczka. Kiedy jest dobrze rozgnieciony, dodaje się odrobinę soku z cytryny i dodaje się do danej potrawy, na przykład dorsza.

Chociaż jego pochodzenie nie wydaje się zbyt jasne, uważa się, że to właśnie mułłowie wprowadzili go do kultury kulinarnej Kastylia La Mancha, aby móc przechowywać swoje pożywienie podczas długich podróży, które musieli odbywać.

Pomimo skromnych początków i jak to często bywa, ajo arriero jest dziś uważany za wykwintny przysmak. Jest to danie bardzo typowe nie tylko dla Cuenca, ale również dla innych regionów, takich jak Nawarra, Aragonia, Kastylia-León i Kraj Basków, a także dla regionu Walencji – Requena-Utiel.

Gazpacho del pastor to tradycyjne danie z prowincji Cuenca. Jedną z jego głównych cech jest to, że jego podstawowym składnikiem są “tortas de cenceña”, które wyrabia się z chleba niekwaszonego, tj. bez drożdży.

Do tych placków dodaje się aromatyczne zioła i różne wcześniej ugotowane mięsa (wieprzowinę lub dziczyznę), mieszając wszystkie składniki aż do uzyskania zwartego ciasta, które następnie formuje się w omlet. Zazwyczaj podaje się go z oliwkami, sułtankami lub winogronami.

Mojete jest typowym daniem z Cuenca, regionu La Mancha i regionu Murcia. Jego głównymi składnikami są pomidor, cebula lub dymka, jajko ugotowane na twardo, tuńczyk z puszki, czarne oliwki, sól i oliwa z oliwek.

Pomidor siekamy i wkładamy do miski razem z cebulą dymką i solą. Dodaj tuńczyka i oliwki, a następnie wlej oliwę, aż praktycznie przykryje składniki. Następnie dodać ugotowane na twardo jajka.

Jest to właściwie odmiana sałatki, którą zaleca się przygotować co najmniej godzinę przed jedzeniem, aby smaki się połączyły.

Jak to często bywa w przypadku tradycyjnych potraw, istnieje kilka wariantów, choć podstawa jest zawsze taka sama. Na przykład, niektórzy ludzie używają dorsza zamiast tuńczyka.

Alajú to pyszna słodycz typowa dla Cuenca, choć jest również tradycyjna w południowej części prowincji Guadalajara i w niektórych regionach Wspólnoty Walenckiej, w szczególności w regionie Requena-Utiel i w krainie Ademuz.

Głównymi składnikami są migdały, miód, przyprawy, bułka tarta i grzanka. Z tego wszystkiego wyrabia się ciasto, z którego robimy rodzaj tortu, przykrywając go z każdej strony opłatkiem.

Słodycz ta ma kilka wariantów, a niektórzy ludzie zastępują migdały innymi podobnymi produktami, takimi jak orzeszki piniowe lub orzechy włoskie.

Obecnie, choć jest to deser, który prawie zaniknął, nadal produkuje się bardzo podobne turrones, takie jak turrón royo czy miel royo.

Resolí jest napojem typowym dla miasta Cuenca, choć jest również bardzo popularny w niektórych regionach Andaluzji, takich jak gmina Torredonjimeno w prowincji Jaén.

Jest to likier o zawartości alkoholu między 16 a 18 procent i chociaż, podobnie jak wiele innych typowych przepisów, ma różne odmiany, jest zazwyczaj wytwarzany z następujących składników: kawa, suszony anyż lub brandy, skórka cytrynowa lub pomarańczowa, laski cynamonu, goździki, cukier i woda.

Pije się go szczególnie w okresie Wielkanocy i Bożego Narodzenia, zazwyczaj ze słodyczami, takimi jak “alajú” lub po posiłkach. Można ją pić samą lub z lodem, w zależności od indywidualnych upodobań, a do jej butelkowania używa się bardzo osobliwej butelki, na której wyraźnie widać płaskorzeźbę Casas Colgadas de Cuenca (Wiszące Domy Cuenca).

Tu znajdziesz nasze rekomendowane restauracje…

7. WYNAJEM AUTA

Wynajem auta w Hiszpanii oferuje odwiedzającym niezrównaną wygodę i elastyczność, zwłaszcza podczas podróży poza duże miasta i ruchliwe obszary turystyczne. Jest to również bardzo proste, ponieważ większość międzynarodowych wypożyczalni działa na terenie Hiszpanii, a proces rezerwacji jest zasadniczo taki sam jak w jakimkolwiek innym kraju. Więcej o wynajmie aut znajdziesz w poradniku.

8. KOMUNIKACJA

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne (LUC) obsługuje łącznie 4 linie autobusowe. Linia numer 1 kursuje ze stacji kolejowej Estación de Cuenca-Fernando Zóbel.

Pojedyńczy przejazd: €1.20 (ze stacji kolejowej: €2.15).

Taxi w Hiszpanii potrafi być drogie. Aby przejazd stał się tańszy, skorzystaj z mojego kodu patricks862, aby otrzymać 3,00 € zniżki na 3 kolejne przejazdy z Cabify.

Pobierz aplikację tutaj: https://cabify.com/i/patricks862.

9. DRUŻYNA PIŁKARSKA

Hiszpańska Tercera División lub Campeonato Nacional de Liga de Tercera División była jedną z dywizji hiszpańskiego systemu ligowego w piłce nożnej. W latach 1929-1977 był trzecim poziomem systemu, a w latach 1977-2021 stanowił czwarty poziom, poniżej Segunda División B i powyżej podziałów regionalnych. Zawody te były organizowane przez Królewską Hiszpańską Federację Piłkarską (RFEF) jako oficjalny turniej krajowy. Przestały być rozgrywane pod koniec sezonu 2020-21. Od tego momentu nowa Druga Dywizja RFEF zaczęła być rozgrywana jako czwarty poziom, a Trzecia Dywizja RFEF jako piąty poziom.

Został utworzony w sezonie 1929-30 w miejsce Grupy B Drugiej Dywizji, która została utworzona w sezonie 1928-29. W ostatnich edycjach, był on zorganizowany w grupie dla każdej autonomicznej federacji, z wyjątkiem Federacji Andaluzyjskiej i tych z dwóch autonomicznych miast, które utworzyły dwie grupy pomiędzy trzema podmiotami: jedna z drużynami Wschodniej Andaluzji i Melilli, a druga z drużynami Zachodniej Andaluzji i Ceuty. Na koniec sezonu odbyły się awanse na szczeblu krajowym, dzięki czemu utrzymał on status ostatniej kategorii krajowej ligi hiszpańskiej.

Aż do jej zniknięcia w 2021 roku, ostatnia większa restrukturyzacja kategorii miała miejsce w sezonie 1980-81, kiedy to stworzono nowe grupy i rozpoczęto ich regionalną dystrybucję, choć uzyskanie ostatecznej organizacji zajęło kilka sezonów.

Unión Balompédica Conquense to hiszpańska drużyna piłkarska z miasta Cuenca, we wspólnocie autonomicznej Castilla-La Mancha. Została założona w 1946 roku i gra w grupie 18 Tercera División

Historia

Unión Balompédica Conquense powstał w 1946 roku. W sezonie 1987-88 zadebiutowali w Segunda División B. W sezonie 2004/05 drużyna zakończyła rozgrywki w pierwszej czwórce, kwalifikując się do fazy awansu. Wygrywając w półfinale, zostali pokonani w finale przez Real Madryt B.

W następnym sezonie drużyna została zdegradowana do III ligi. W sezonie 2006/07 Conquense zajęło pierwsze miejsce w grupie Kastylia-La Mancha z 92 punktami, o sześć wyprzedzając Guadalajarę. W półfinale fazy awansu, pokonali Club Deportivo San Fernando 2-0 po dogrywce. W finale zmierzyli się z Sociedad Deportiva Negreira. Pierwszy mecz, który odbył się w Negreira, zakończył się bezbramkowym remisem. W drugim etapie, rozegranym na La Fuensanta 24 czerwca 2007 roku, Conquense wygrało 3-0, zdobywając wszystkie bramki w pierwszej połowie i tym samym awansując. W sezonie 2009/2010 zajął 10. miejsce w grupie II Segunda División B.

W sezonie 2010/2011 występowali w grupie I Segunda División B. Mimo świetnego startu, zajęli 16 miejsce w sezonie zasadniczym, więc musieli grać w play-offach o uniknięcie spadku. Przeciwnikiem był Caudal Deportivo, drużyna, która zajęła 16 miejsce w grupie II Segunda División B. Pierwszy mecz został rozegrany na Estadio La Fuensanta 22 maja 2011 roku i zakończył się wynikiem 2-0 na korzyść UB Conquense, po golach Berodii (36. minuta) i Cristiana (48. minuta). Drugi etap został rozegrany na własnym boisku Caudal Deportivo, Estadio Hermanos Antuña 29 maja 2011 roku, a wynik to 2-1. Gole dla Caudal Deportivo zdobyli Carlos Álvarez (85. minuta) i Jose Luis (94. minuta), natomiast bramkę dla UB Conquense zdobył Belencoso w dogrywce, w 114. minucie. Tym samym UB Conquense udało się pozostać jeszcze jeden rok w kategorii brązowej hiszpańskiej piłki nożnej.

W sezonie 2011/2012 Conquense ponownie zakończyło rozgrywki na 16. pozycji i zagrało w play-offach o spadek. Jednak tym razem spadek nastąpił z powodu porażki z Realem Saragossa B zarówno na wyjeździe (1-0), jak i u siebie (0-3), co spowodowało opuszczenie brązowej kategorii po pięciu latach spędzonych w niej z rzędu.

W sezonie 2012/2013 Cuenca miała świetny sezon i zagrała w fazie awansu do Segunda División B. Przejście trzech rund kwalifikacyjnych i powrót do brązowej kategorii hiszpańskiej piłki nożnej.

Osiągnięcia

Pierwszy oficjalny tytuł w nieco ponad 60-letniej historii UB Conquense został zdobyty w Pucharze Ligi Trzeciej Dywizji w sezonie 1984-85. Drużyna dotarła do finału po kolejnych porażkach z SDG Segoviana, CD Fuensalida, CD Oberena i Portmany SD. Ich przeciwnikami w finale było UD Las Palmas Atlético. Pierwszy mecz, na Gran Canarii, zakończył się zwycięstwem gospodarzy 2-0. Drugi etap został rozegrany na La Fuensanta 29 czerwca 1985 roku; ponieważ Conquense również wygrało 2-0, musiała zostać rozegrana dogrywka, w której po golu UD Las Palmas Atlético miejscowi zdołali strzelić dwa gole i ostatecznie 4-1 zdobyli pierwszy oficjalny tytuł w historii futbolu w Cuenca. W sierpniu 2010 roku zdobyli trofeum Castilla-La Mancha, pokonując w finale w rzutach karnych Albacete Balompié.

Organizujemy kompleksowe wyjazdy na mecze ligowe, pucharowe oraz międzynarodowe. Więcej informacji uzyskasz podczas kontaktu e-mail.

10. FIESTAS

Jednym z najważniejszych wydarzeń w Cuenca jest Wielki Tydzień, uznany za Festiwal o Międzynarodowym Zainteresowaniu Turystycznym. Siedem dni, w których wspomina się Kalwarię Chrystusa, aż do Jego śmierci i późniejszego zmartwychwstania, od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Wielkanocnej. Od XVII wieku procesje te odbywają się ulicami historycznej dzielnicy i do dziś podążają za nimi tysiące ludzi.

Jedną z najstarszych i najbardziej popularnych jest Procesja Drogi na Kalwarię lub Las Turbas, która po raz pierwszy odbyła się w Wielki Piątek 1616 roku.

Tydzień Muzyki Religijnej w Cuenca został również uznany za Festiwal o Międzynarodowym Zainteresowaniu Turystycznym i jest czwartym najstarszym festiwalem muzycznym w Hiszpanii. Zbiegając się z Wielkim Tygodniem, Katedra w Cuenca i inne kościoły służą jako luksusowa scena dla prestiżowych artystów, którzy wykonują najlepsze kompozycje muzyki sakralnej.

Dzień patrona Cuenca przypada na 28 stycznia, na dzień świętego Juliana. W katedrze i kaplicy noszącej jego imię odprawiane są msze na cześć patrona. Chociaż popularne festyny są przesunięte na ostatni tydzień sierpnia, to właśnie wtedy odbywają się tańce na świeżym powietrzu, koncerty, jarmarki i walki byków, wśród wielu innych rozrywek.

Inne święto patronalne przypada na 1 czerwca, na cześć Virgen de la Luz. Są dwa główne wydarzenia, które uświetniają te obchody: nocna werbena, która odbywa się w nocy 1 czerwca oraz procesja, która wyrusza z katedry w niedzielę następującą po dniu Matki Boskiej.

21 września to Dzień San Mateo, na jego cześć, święto o wielkiej tradycji, które zostało uznane za Regionalne Zainteresowanie Turystyczne.Chociaż nie jest on patronem Cuenca, jest to jedno z najważniejszych wydarzeń w świątecznym kalendarzu miasta.

Dzień ten upamiętnia triumf Alfonsa VIII Kastylijskiego nad wojskami muzułmańskimi, a na zakończenie bitwy zorganizowano wielkie święto, które podobno od tamtej pory obchodzone jest co roku.

11. CIEKAWOSTKI

  1. Fikcyjne miasto Seize, w którym rozgrywa się akcja japońskiego serialu animowanego Sora No Woto, jest inspirowane miastem Cuenca.
  2. Katedra w Cuenca została zbudowana na miejscu dawnego meczetu arabskiego.
  3. W 1910 roku wewnątrz pierwszego kamieia, który został położony w katedrze, znajdowała się skrzynka,a w jej wnętrzu znajdowały się m.in. monety, biuletyn kościelny, relikty starej fasady, egzemplarz gazet miejskich.
  4. Kamienie, które możemy obejrzeć w Cuenca mają ponad 90 milionów lat.
  5. W pierwszej połowie 1912 roku do Cuenca przybyli pierwsi zagraniczni turyści.
  6. W 1902 roku Katedra w Cuenca została uznana przez Królewską Akademię Historii i Sztuk Pięknych za “zabytek narodowy”.
  7. Pierwszy film, który został nakręcony w Cuenca był filmem niemym, który ukazał się w 1926 roku.
  8. Muzeum sztuki abstrakcyjnej jest najmniejszym muzeum na świecie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *