Alicante – biały szczyt Costa Blanca

Różne cywilizacje przeszły przez te ziemie, pozostawiając swój ślad, który można zobaczyć we wszystkich zakątkach tego emblematycznego miasta. Wszystko to dodaje uroku temu nowoczesnemu miastu, które koncentruje się przede wszystkim na turystyce, ale także na przemyśle i handlu.

Alicante jest położone nad brzegiem Morza Śródziemnego, Alicante gościło wielu przybyszów, którzy przybyli, aby handlować, inni, aby podbijać – i wszyscy pozostawili tutaj swój ślad.

Alicante jest miastem portowym na południowo-wschodnim wybrzeżu Hiszpanii, Costa Blanca i stolicą prowincji Alicante. Jego stare miasto, Barrio de la Santa Cruz, które zabudowane jest wąskimi uliczkami oraz wspaniałymi kolorowymi domami. Wspaniały średniowieczny Castillo de Santa Bárbara, od którego prawdopodobnie wywodzi się aktualna nazwa miasta “biały szczyt” – pochodzące od greckiego słowa Ἂκρα Λευκή.

1. HISTORIA

Alicante (w języku walencjańskim i nieoficjalnie Alacant) to miasto i gmina w Hiszpanii, stolica prowincji o tej samej nazwie, we Wspólnocie Walenckiej. Jest to miasto portowe, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Z 337.482 mieszkańców, jest to druga najbardziej zaludniona gmina we wspólnocie autonomicznej i jedenasta w kraju. Tworzy konurbację liczącą 468 782 mieszkańców z wieloma miastami regionu Campo de Alicante: San Vicente del Raspeig, San Juan de Alicante, Muchamiel i Campello. Statystycznie, jest to również związane z obszarem metropolitalnym Alicante-Elche, który ma 757.085 mieszkańców. Jest to miasto wybitnie turystyczne i zorientowane na usługi, jest jednym z najważniejszych ośrodków turystycznych w Hiszpanii.

Jest siedzibą takich organizacji, jak Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Casa Mediterráneo, Regionalne Ministerstwo Innowacji, Uniwersytetów, Nauki i Społeczeństwa Cyfrowego Regionalnego Rządu Walencji oraz Rzecznika Praw Obywatelskich Wspólnoty Walenckiej. Posiada ważny port śródziemnomorski, a jego lotnisko, znajdujące się w okolicy, jest piątym w Hiszpanii pod względem liczby pasażerów. Stolica i jej obszar metropolitalny są połączone przez metropolitalną linię TRAM Alicante. Główną instytucją uniwersytecką jest Uniwersytet w Alicante, a jego infrastruktura kulturalna obejmuje Ciudad de la Luz.

Najważniejszymi uroczystościami są ogniska San Juan, które odbywają się od 19 do 24 czerwca i zostały uznane za Międzynarodowe Zainteresowanie Turystyczne. Najważniejszymi muzeami są Muzeum Archeologiczne w Alicante, Muzeum Sztuki Współczesnej oraz Muzeum Ocean Race.

Nazwa

Pierwszym toponimem znanym w odniesieniu do Alicante jest grecka nazwa Akra Leuké (Ἂκρα Λευκῆ, Akra Leukḗ lub Λευκῆ Ἂκρα, Leukḗ Akra, “biały cypel”), odnosząca się do wcześniejszej kartagińskiej fabryki lub osady, której punicka nazwa nie jest znana. Chociaż nie ma pewności, uważa się, że jest to to samo miejsce, które wczesne źródła rzymskie określają jako Castrum Album (“biała twierdza”). Chociaż nie potwierdzono, że jest to to samo miasto, związek etymologiczny między Akrą Leuké a późniejszą łacińską nazwą Lucentum lub Leukante, związaną z Tossal de Manises, wydaje się oczywisty. Wraz z przybyciem Arabów nazwa ta przekształciła się w medynę Laqant lub al-Laqant (po arabsku لَقَنْت lub ألَلَقَنْت), która to nazwa została zachowana w walenckiej formie Alacant i która została zkastalizowana w Alicante.

Symbol

Herb miasta Alicante jest jednym z jego reprezentacyjnych symboli. Został on zatwierdzony rozporządzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 29 marca 1941 r.

W różnych traktatach heraldycznych opisywany jest w różny sposób, w niektórych okresach również kojarzony z herbem prowincji. Tak więc Francisco Piferrer w swoim Nobiliario de los reinos y señoríos de España opisuje go jako zamek na skalistym cyplu skąpanym w morskich falach, a w szefie cztery bary Aragonii. Zmarły w 2005 roku Vicente de Cadenas, kronikarz herbu Hiszpanii, opisuje go jako zawierający Order Złotego Runa i opatrzony, jak przystało na tradycję stolic prowincji, zamkniętą koroną królewską. Autor ten kojarzy też skałę z postacią ludzką, aluzję do skały zwanej popularnie skałą Maurów, a litery reprezentatywne dla dewizy Acra Leuka, Lucentum Alicante, którą odbija w złocie.

Za czasów burmistrza Lassaletty, Rada Miasta Alicante skonsultowała się z lokalnym heraldykiem Félixem Ortizem w sprawie liter i ich rozmieszczenia w herbie. W odpowiedzi na to, autor opublikował swoje opracowanie “El escudo heráldico municipal de Alicante “, w którym herb został skomponowany z otwartą koroną, zgodnie z zasadami Walenckiej Rady Technicznej Heraldyki, i bez liter nawiązujących do dewizy w języku łacińskim, ponieważ zostały one uznane za osobiste dodatki przez różnych kronikarzy miasta w różnych czasach. Rada Miasta używała do tej pory herbu z otwartym pułkownikiem i nadal używa liter “A-L-L-A” (Akra Leuka-Lucentum-Alicante).

Początki osadnictwa miejskiego na terenie Huerty i okolic Alicante sięgają pojawienia się pierwszych osad iberyjskich datowanych na III w. p.n.e., w ścisłym związku z greckimi faktoriami handlowymi, głównie tą w Baños de la Reina w Campello. To właśnie osadnicy z Phoecea (grecka polis w Azji Mniejszej) przyjęli górę Benacantil jako punkt odniesienia dla żeglugi przybrzeżnej, nazywając ją Akra Leuka (“Biały Czubek”), choć nie ma pewności co do zabudowań aż do momentu, gdy Amilcar Barca ulokował tam swoje główne koszary na krótko przed II wojną punicką, kiedy ocenił możliwości, jakie oferował jej szczyt jako osada wojskowa.

W 201 r. p.n.e. Rzymianie zdobyli iberyjskie miasto znane jako Leukante lub Leukanto – Lucentum to latynizacja oryginalnej nazwy, która istniała tylko na rzymskich mapach – które posiadało akceptowalny port morsko-rzeczny u wylotu wąwozu Albufereta. Był to pierwszy teren, na którym powstało Alicante.

Pod koniec panowania rzymskiego, zamulenie potoku, który wpływa do miasta Leucante (Lucentum) oznaczało, że nie nadawało się ono już jako port i osada została otoczona bagnami i niezdrowymi mokradłami, co oznaczało, że ludność stopniowo przenosiła się na zbocza Benacantil, dając początek prawdziwemu pochodzeniu obecnego centrum miasta.

Panowanie islamskie

Między 718 a 4 grudnia 1248, miasto znalazło się pod panowaniem islamskim i zostało przemianowane na Medina Laqant lub Al-Laqant (walencjański toponim to Alacant). W tym okresie, miasto podążało za losami Al-Andalus i po rozpadzie Kalifatu Kordoby należało do Taifas z Denia, Almería i Murcia. Dziś obok ratusza można zobaczyć archeologiczne pozostałości islamskiej mediny.

Chrześcijańska rekonkwista

Na mocy Traktatu z Cazoli (Soria, 1179) pomiędzy Alfonsem VIII Kastylijskim, a Alfonsem II Aragońskim, południowa granica Aragonii została ustalona na linii pomiędzy Biar, Castalla, Jijona i Calpe. Alicante należało więc do obszaru ekspansji kastylijskiej. W 1243 roku, muzułmański władca Taifa z Murcji, Muhamad ben Hud, podpisał traktat z Alcaraz z księciem Don Alfonso, który później stał się królem Alfonsem X Mądrym, przez co muzułmańskie królestwo Murcji znalazło się pod kastylijskim protektoratem, z miastem Murcja i wszystkimi jego zamkami od Alicante do Lorca i Chinchilla.

Miasto zostało ponownie zaludnione chrześcijanami z Kastylii, którym przyznano ulgi i rozdano ziemię, tolerując muzułmanów, którzy zostali przeniesieni do Villavieja (starego miasta). W ten sposób rozpoczęła się ekspansja miasta, Villanueva, na obszarze na zachód od Benacantil. Jednak brak wystarczającej liczby chrześcijańskich osadników oraz względy ekonomiczne przedłużały trwałość populacji muzułmańskiej. Jednak gubernator Alicante, Zayyan ibn Mardanish, nie zaakceptował paktu i został zmuszony, wraz z wieloma osadnikami, do opuszczenia tych terenów w 1247 r., kiedy to rozpoczęło się kastylijskie zwierzchnictwo nad Alicante. Podbój militarny został zakończony 4 grudnia 1248 r. przez wojska króla kastylijskiego, dowodzone przez jego syna infanta Alfonsa, późniejszego Alfonsa X Mądrego. Na mocy traktatu z Almizry podpisanego w 1244 r. między królami Kastylii i Aragonii, który określał granice ekspansji ich dominiów wzdłuż linii od Biar do Villajoyosa, Alicante pozostawało pod zwierzchnictwem Kastylii przez 48 lat. Książę Alfons X Mądry, po odebraniu miasta Andaluzyjczykom, upamiętnił zwycięstwo nadając arabskiemu zamkowi zbudowanemu na górze Banu-l-Qatil (od której pochodzi nazwa “Benacantil”) nazwę “de Santa Bárbara”, ponieważ dzień ten zbiegł się z dniem, w którym miasto zostało przejęte przez chrześcijaństwo.

Korona Kastylii (1248-1296)

Od początku Alfons X Mądry starał się stworzyć w Alicante dużą grupę chrześcijan, zważywszy na militarne i handlowe znaczenie miasta, ale proces ponownego zaludniania był powolny i trwał przez cały XIII wiek, choć jest słabo udokumentowany z powodu zaginięcia ksiąg heraldycznych. Chrześcijanie, głównie Kastylijczycy i Leończycy , otrzymali wszelkiego rodzaju przywileje i franszyzy ułatwiające im osiedlanie się. W sierpniu 1252 roku Alfons X nadał miastu Fuero Real (Karta Królewska), bardzo podobna do tej z Kordoby, w celu lepszego zabezpieczenia rosnącej populacji i bardziej aktywnego promowania rozwoju gospodarczego i handlowego. Obdarzył on miasto silną radą, licznymi zwolnieniami podatkowymi i dużym obszarem miejskim, który obejmował obecne gminy Agost, Monforte del Cid, Aspe, Novelda, Elda, Petrel, Busot, Aguas de Busot, El Campello, Muchamiel, San Juan i San Vicente del Raspeig. Ponadto król kastylijski obdarzył wielką łaską port w Alicante, który uważany był za mający wielką wartość strategiczną.

W latach 1264-1266 Alicante pogrążone było w rebelii mudejarów, która ogarnęła prawie całe Królestwo Murcji; król kastylijski, zajęty wówczas oblężeniem Niebli, poprosił o pomoc w jej stłumieniu swojego teścia Jakuba I Aragońskiego. Ten ostatni szybko interweniował i przymusił wszystkie zbuntowane miasta do akceptacji zwierzchnictwa kastylijskiego, pozostawiając jednak w Królestwie Murcji ponad 10.000 Aragończyków i Katalończyków, którzy od tego czasu stanowili przeważającą część ludności pochodzenia aragońskiego i katalońskiego.

Korona Aragonii (1296-1492)

W związku z kryzysem dynastycznym dotyczącym sukcesji po Sancho IV el Bravo, infant Alfonso de la Cerda, nieślubny pretendent do korony Kastylii, poprosił Jakuba II Aragońskiego o pomoc w zamian za dar Królestwa Murcji, jeśli zdobędzie koronę, zgodnie z tajnymi porozumieniami z Calatayud (1289), Ariza (styczeń 1296) i Serón (luty 1296). Wykorzystując sytuację, Jakub II przystąpił do podboju Królestwa Murcji.

Alicante zostało zdobyte 22 kwietnia 1296 roku, pomimo oporu komendanta zamku Nicolása Perisa, kończąc tym samym kastylijskie zwierzchnictwo. Do podboju przyczynili się częściowo chrześcijańscy osadnicy pochodzenia katalońskiego lub aragońskiego, którzy osiedlili się w Alicante po stłumieniu rebelii Maurów w 1266 r. przez Jakuba I Aragońskiego (jak np. pomoc rodziny Torregrossa, na której herbie opiera się obecny herb miasta). Mimo to Jakub II respektował wcześniejsze przywileje i instytucje, choć dostosował je do nowej sytuacji politycznej, zwłaszcza po przyłączeniu Alicante i reszty graniczących z nim regionów do Królestwa Walencji, modyfikując postanowienia traktatu z Almizry (wyrok arbitrażowy z Torrellas, 1304 r. i traktat z Elche, 1305 r.).

Chrześcijańska repopulacja trwała nadal, tym razem z Katalończykami i, w mniejszym stopniu, Aragończykami, w szybszym tempie i w większej liczbie, tak że pierwotna ludność kastylijska pozostała w mniejszości wśród ludności chrześcijańskiej. Mimo to, aż do pierwszego wypędzenia Maurów, ludność pochodzenia arabskiego stanowiła większość w porównaniu z chrześcijanami.
Postanowienie królewskie zezwalające Mudejarom na osiedlenie się i zaludnienie miasta i Huerty Alicante (1430).

Wzrost z początku XIV w. został przerwany w 1333 r., kiedy to w Alicante dał się już odczuć głód, co było pierwszą oznaką zbliżającego się kryzysu: wojny o Unię (1348), czarnej śmierci (1348) i wojny Dwóch Piotrów (Pedra I Kastylijskiego i Pedra IV Aragońskiego) w latach 1356-1366, której jednym z głównych punktów było Alicante. Miasto było w rękach kastylijskich, a część ludności wyemigrowała, zmarła lub dostała się do niewoli. W wyniku tego liczba ludności zmniejszyła się o połowę, podobnie jak w innych miastach Królestwa Walencji. Wraz z nastaniem pokoju rozpoczęła się odbudowa społeczna i gospodarcza, choć Mudejarowie praktycznie zniknęli, a Żydzi stanowili mniejszość. Pedro IV Ceremoniarz wprowadził liczne działania mające na celu ożywienie gospodarki i pokoju społecznego, choć nie zapobiegło to atakowi na Żydów w 1391 r., który położył kres obecności tej społeczności w Alicante.

W XV wieku Alicante nadal się rozwijało, a dobrze prosperujące rolnictwo nastawione na eksport (wino, orzechy, trawa esparto) doprowadziło do znacznego rozwoju portu i klasy średniej, która kontrolowała władze miasta. Jedyną wojną była wojna z Kastylią w 1430 r., która nie miała większego znaczenia. Liczba ludności wciąż rosła, a postęp ten posłużył jako uzasadnienie dla Ferdynanda Katolickiego, który w 1490 r. nadał mu tytuł miasta.

W 1510 roku Alicante było piątym miastem Królestwa Walencji. Od momentu uzyskania tytułu miasta, rozwój instytucjonalny, ekonomiczny i demograficzny Alicante był odczuwalny. W epoce nowożytnej, port stał się najważniejszym w Królestwie Walencji i doprowadził do osiedlenia się kolonii zagranicznych kupców, którzy sprawili, że ruch handlowy stał się bardzo dynamiczny. Budowa zbiornika wodnego w Tibi pod koniec XVI wieku pozwoliła na zapewnienie produkcji w ogrodach targowych w pobliżu miasta, których głównym produktem były winogrona, a więc wino, a także “barrilla”, trawa esparto oraz suszone owoce i orzechy. Port stał się również punktem wyjściowym dla produktów z La Manchy i skutecznym dystrybutorem niektórych produktów kolonialnych i solonych ryb z północnej Europy. Rozwój gospodarczy pozwolił Alicante na odebranie Orihueli, w 1647 roku, tytułu stolicy południowej części Baliwatu Walenckiego, a następnie, w 1785 roku, na utworzenie Konsulatu Morskiego niezależnego od Konsulatu Walencji.

Alicante było celem wojskowym w praktycznie wszystkich konfliktach wojennych. W 1691 r. została prawie zniszczona przez francuską eskadrę pod dowództwem admirała D’Estréesa, a podczas wojny o sukcesję hiszpańską była okupowana na przemian przez austriaków i burbonów. Częściowe wysadzenie w powietrze zamku Santa Bárbara przez rycerza D’Asfelt przesądziło o opuszczeniu miasta przez sprzymierzonych i triumfie Burbonów w tej części Królestwa Walencji. Wojna o niepodległość pozostawiła po sobie również skutki w postaci kryzysu środków utrzymania i wydatków na wojsko. Wybudowano nowe mury i zamek San Fernando, jednak wojskom francuskim nie udało się zająć miasta.

XIX wiek

Otwarte i liberalne usposobienie mieszkańców Alicante było widoczne przez cały XIX wiek. Przykładem tego jest powszechna radość z hiszpańskiej konstytucji z 1812 r. i zniknięcia inkwizycji, wielkie trudności ze sformowaniem batalionu rojalistycznych ochotników w 1824 r. w celu odparcia liberałów, rebelia Boné pod wodzą Pantaleóna Boné w 1844 r., poparcie dla Vicalvarady (1854) i pronunciamiento z września 1868 r., które dało początek rewolucyjnej Sexenio. Pierwszy klub republikański powstał w Alicante około listopada 1868 roku, a ta tendencja polityczna zatriumfowała w wyborach samorządowych w 1870 roku.

Ze względu na status miasta portowego, epidemie były częste. Jedną z najlepiej zapamiętanych była epidemia cholery z 1854 r. W tej epidemii wyróżnił się gubernator Trino González de Quijano, który w ciągu 24 dni sprawowania swojego urzędu bohatersko oddał życie w obronie i pomocy chorym w całej prowincji. Zmarł na tę epidemię 15 września 1854 r. Na jego pamiątkę wzniesiono monument w Parku Quijano.

Prowincja Alicante została utworzona w liberalnych Kortezach w 1822 r. i odpowiadała staremu południowemu departamentowi Walencji, choć w 1833 r. została powiększona o część dawnej prowincji Játiva oraz gminy Villena i Sax. W 1847 r. rozpoczęto rozbudowę portu, a w 1858 r. zakończono budowę linii kolejowej między Alicante a Madrytem na trasie Alicante-Almansa, dla której zbudowano tzw. stację madrycką. W latach 1854-1878 mury miejskie zostały rozebrane. Infrastruktura kolejowa została rozbudowana wraz z inauguracją linii Murcia-Alicante w 1884 r. i otwarciem stacji Benalúa.

W dniu 1 lutego 1893 roku rada miejska przyjęła banderę marynarki wojennej Alicante jako flagę miasta.

XX wiek

W latach 1920-1935 gospodarka Alicante została zdominowana przez przemysł, podczas gdy rolnictwo pogrążyło się w drugim kryzysie. Alicante było jednym z miast, w którym republikanie wygrali wybory samorządowe w 1931 roku i przez cały okres II Republiki partie lewicowe utrzymywały komfortową większość, zarówno w mieście, jak i w prowincji. Po proklamowaniu Republiki nastąpiło spalenie i zniszczenie głównych kościołów w mieście (szkoły salezjańskie, szkoła karmelitańska, kościół parafialny w Benalúa, klasztor San Francisco, dom rekolekcyjny Towarzystwa Jezusowego, klasztor Oblatów, kościół Carmen, klasztor Krwi Chrystusa (Alicante)), Klasztor Kapucynów, Klasztor Agustinów, Pałac Biskupi, Kolegium Jezus Maria, Kolegium Maryi i Kolegium Marystów), proporcjonalnie największe spalenie w całej Hiszpanii, któremu nowe władze nie zapobiegły, a jedynie chroniły Santa Faz ze względu na pobożność, jaką wzbudzał wśród mieszkańców Alicante.

Pierwszym burmistrzem w tym okresie był Lorenzo Carbonell Santacruz, wybrany z mandatu republikańsko-socjalistycznego, który z 81% głosów zrealizował różne ważne projekty urbanistyczne i promował budowę szkół publicznych. W 1933 r., wraz z wprowadzeniem powszechnego prawa wyborczego, kobiety z Alicante po raz pierwszy wzięły udział w wyborach, w których zwyciężyła PSOE, a w wyborach powszechnych 16 lutego 1936 r. triumfował Front Ludowy z 80,72% głosów.

Na początku hiszpańskiej wojny domowej, strona rebeliancka poniosła klęskę w próbie oblężenia miasta od strony Orihueli i innych miejscowości w Vega Baja. Innym ważnym wydarzeniem było zastrzelenie 20 listopada 1936 r. przywódcy falangistów José Antonio Primo de Rivery, który był więziony w Alicante. W odwecie, kilka dni później w Alicante doszło do słynnego “ośmiogodzinnego zamachu bombowego”, po którym zamordowano 49 cywilów podejrzanych o walkę z lewicową ideologią.

W czasie wojny miasto ucierpiało w 71 bombardowaniach, w których zginęło 481 osób, a 705 budynków uległo zawaleniu. Atakiem, który spowodował najwięcej ofiar, było zbombardowanie miasta 25 maja 1938 r. przez włoskie samoloty Savoia o godz. 11.00, przy użyciu dziewięćdziesięciu bomb, które zabiły 313 osób, głównie kobiet i dzieci, przebywających na Rynku Głównym. Wielu współczesnych historyków hiszpańskiej wojny domowej jest zgodnych co do utożsamiania jej z bombardowaniem Guerniki.

Pomimo bombardowań, miasto pozostało wierne Republice do końca wojny i dlatego było poddawane psychologicznym technikom osłabiania, takim jak rzucanie w czasie głodu białego chleba owiniętego faszystowskimi hasłami. Ponieważ Alicante było jednym z ostatnich miast, które dostało się w ręce wojsk Franco, w porcie dochodziło do dramatycznych scen wśród oczekujących na statki, które miały wypłynąć na wygnanie; wydano rozkaz zabicia każdego, kto znajdował się w okolicy i próbował uciekać, zagraniczne statki nie chciały się zgodzić na zabranie kogokolwiek ze względu na groźbę zatopienia każdego statku, który zabrałby wygnańców; jedynymi statkami, które podjęły ryzyko ratowania ludności cywilnej byli Algierczycy i inne statki, takie jak Stanbrook, który opuścił port przeładowany. Setki Algierczyków wyjechało do Oranu, tworząc stabilną kolonię i partnerstwo między dwoma miastami, które trwa do dziś.

Wieczorem 30 marca 1939 r. oddziały Dywizji Littorio, dowodzone przez gen. Gambarę, wkroczyły do miasta z ostentacyjną paradą przed ratuszem i głównymi ulicami miasta. Represje były znaczne, ponieważ miasto i prowincja były uważane za “czerwone”. Ostatni republikańscy więźniowie wojny byli przetrzymywani w porcie Alicante, a większość z nich została wysłana do obozu koncentracyjnego Los Almendros. Pod koniec wojny burmistrz Luciáñez zaproponował, aby zmienić nazwę miasta na Alicante de José Antonio. Mimo że został on zatwierdzony, zmiana nigdy nie nastąpiła.

Lata sześćdziesiąte przyniosły rozwój gospodarczy i społeczny oraz znaczny wzrost liczby ludności, który utrzymywał się w kolejnych dekadach. Gospodarka rozwinęła się w kierunku sektora usług, zwłaszcza turystyki, a największy rozwój miasta nastąpił wraz z powstaniem nowych dzielnic na przedmieściach.

Wraz z nastaniem demokracji władzę w mieście sprawowała partia PSPV-PSOE od 1979 do 1995 roku, następnie władza przeszła w ręce PP od 1995 do 2015 roku, kiedy to po dwudziestu latach pojawił się nowy burmistrz z PSPV-PSOE. W latach 80-tych podjęto próbę rozwiązania chaosu miejskiego poprzez stworzenie nowych dróg (Gran Vía, Vía Parque) oraz wyposażenie miasta w ośrodki zdrowia, szkoły publiczne, instytuty, ośrodki społeczne i inne usługi komunalne, szczególnie w niektórych dzielnicach, które powstały w okresie rozwoju, choć niektóre z tych projektów zostały ukończone dopiero w latach 90-tych, a nawet w XXI wieku.

Jednym z problemów spowodowanych nieuwzględnieniem cech klimatu śródziemnomorskiego w fazie rozwoju były powodzie. Podmioty urbanizujące zagospodarowywały posiadane tereny, w wielu przypadkach jako odizolowane dzielnice z przestrzeniami między nimi, które z biegiem lat zostały wypełnione, choć nawet dziś istnieją jeszcze niewykorzystane przestrzenie. Ten brak skutecznego planowania i regulacji urbanistycznych, jak również nieuwzględnienie zagrożeń związanych z klimatem śródziemnomorskim, takich jak ulewne deszcze, spowodował powtarzające się szkody w mieście, głównie jesienią, kiedy opady są największe, oraz wiosną. W dniu 19 października 1982 r. w mieście spadło 220 mm deszczu, co stanowiło nowy rekord opadów w ciągu niespełna 24 godzin i spowodowało liczne straty materialne. Rambla de las Ovejas osiągnęła 400 m³/s, swoje historyczne maksimum, i spowodowała chaos w dzielnicy San Gabriel, z dwoma ofiarami śmiertelnymi, co doprowadziło do skanalizowania ostatniego odcinka po powodzi.

30 września 1997 roku rekord opadów został ponownie pobity – 270 mm, a miasto doświadczyło najgorszej powodzi w swojej historii, z czterema ofiarami śmiertelnymi i poziomem wody, który w niektórych dzielnicach, takich jak Playa San Juan i San Agustin, przekroczył jeden metr. Ogłoszono dzień oficjalnej żałoby, podczas którego władze przystąpiły do spuszczania wody, która zalała całe dzielnice. Straty gospodarcze były bardzo duże, szczególnie w centrum miasta i na plażach, co spowodowało powstanie dużego planu ochrony przeciwpowodziowej, aby zapobiec powtórzeniu się podobnej sytuacji w mieście.

XXI wiek

Wraz z nowym stuleciem Alicante doświadczyło wyjątkowego wzrostu demograficznego w wyniku napływu imigrantów. To, w połączeniu z faktem, że największe pokolenia poszukują obecnie mieszkań, spowodowało nowy boom urbanistyczny, który doprowadził do rozrostu miast.

Kluczowym elementem komunikacji jest TRAM Metropolitano de Alicante, połączenie tramwaju i lekkiej kolei, która na niektórych odcinkach znajduje się pod ziemią. Łączy ona centrum Alicante z Benidorm i San Vicente del Raspeig, a także rozciąga się na północne miasta prowincji (Denia). W przyszłości ma ona połączyć się z lotniskiem Alicante-Elche, IFA oraz sąsiednim miastem Elche. Avenida de Denia (północny wjazd do miasta) została całkowicie przebudowana w pierwszej dekadzie wieku, włączając elementy architektoniczne i ronda, a Avenida de Elche (południowy wjazd do miasta) została przebudowana w drugiej dekadzie.

Z drugiej strony, w południowej części miasta zbudowano studia filmowe Ciudad de la Luz, w których w latach 2006-2012 kręcono krajowe i międzynarodowe filmy i seriale, ale które ostatecznie przestały być wykorzystywane z powodu braku projektów, które uczyniłyby inwestycję opłacalną, oraz z powodu decyzji Unii Europejskiej, która uznała, że wsparcie publiczne dla nich jest sprzeczne z prawodawstwem europejskim. Inne realizowane projekty obejmują rozbudowę Uniwersytetu w Alicante na terenie gminy lub organizację imprez sportowych, takich jak Volvo Ocean Race.

2. POGODA

Alicante, Spain

3. ATRAKCJE

Aby zobaczyć zdjęcia, wybierz z mapy interesującą Cię atrakcję i naciśnij zdjęcie po lewej stronie.

Zamek Santa Barbara to twierdza z X wieku, która odegrała ważną rolę w historii Alicante. Imponująca lokalizacja jest jednym z głównych punktów – góry Benacantil. Zamek zapewnia niespotykane widoki na Alicante i okolice, szczególnie piękny widok jest z “La Torreta” lub szczytu zamku. Muzeum Miasta Alicante (MUSA) znajduje się wewnątrz zamku i posiada 10 sal ekspozycyjnych obejmujących historię miasta i zamek.

Zamek Santa Bárbara (w języku walenckim Castell de Santa Bárbara) to zamek znajdujący się w centrum miasta Alicante, na górze Benacantil, skalistym masywie o wysokości 167 m, graniczącym z morzem, co nadało mu ogromną wartość strategiczną, ponieważ wychodzi na całą zatokę Alicante i jej lądowe otoczenie. Wizerunek góry z plaży przypomina twarz, dlatego też znana jest jako “twarz Maurów” i jest ikoną miasta Alicante.

Są historycy, którzy datują pochodzenie toponimu od słów bena, arabskiej transkrypcji pinna, łacińskiego słowa oznaczającego “skałę”, oraz laqanti, przymiotnika pochodzącego od Laqant, Alicante dla Arabów.

Historia

Na jej zboczach znaleziono pozostałości archeologiczne z epoki brązu, czasów iberyjskich i rzymskich, choć początków obecnej twierdzy należy szukać pod koniec IX wieku w okresie dominacji muzułmańskiej.

Zamek ten otrzymał nazwę Santa Bárbara, ponieważ w dniu jego święta, 4 grudnia 1248 r., został odbity z rąk Arabów przez księcia Alfonsa Kastylijskiego, późniejszego króla Alfonsa X Mądrego. Po twardym oporze ze strony gubernatora, Nicolása Perisa, w 1296 roku Jakub II objął w posiadanie całą zagrodę dla Korony Aragonii i nakazał jej przebudowę. Prawie sto lat później Piotr IV Ceremoniarz nakazał rektyfikację zamku, a król Karol I na początku XVI wieku nakazał jego ufortyfikowanie.

Dopiero za panowania Filipa II miała miejsce wielka reforma zamku, z mianowaniem na burmistrza zamku Juana Coloma y Cardona, który promował budowę budynków, z których większość można zobaczyć dzisiaj. Prace trwały od 1562 do 1580 roku, według projektów Juana Bautisty Antonellego i Giacomo Palearo “el Fratín”. Bombardowania, których Alicante doświadczyło w 1691 r. ze strony francuskiej eskadry i działania wojenne prowadzone przeciwko zamkowi w latach 1706-1709, podczas wojny o sukcesję, kiedy był w rękach Anglików, poważnie wpłynęły na całą zagrodę, która po raz ostatni ucierpiała w wyniku działań wojennych w 1873 r., kiedy to fregata pancerna “Numancia”, będąca w rękach kantonalistów z Cartageny, wystrzeliła pociski w kierunku miasta i jego zamku, który został rozebrany dwadzieścia lat później.

28 stycznia 1844 roku, podczas buntu pułkownika Pantaleóna Boné, został zajęty przez siły liberalne sprzeciwiające się polityce generała Espartero. Juan Martín “El Empecinado”, wojskowy przyjaciel Boné, zdradził jego zaufanie, oddając zamek w ręce Espartero, który zdławił rewoltę, rozstrzeliwując Boné i wszystkich jego zwolenników na Malecón portu, wznosząc później w tym samym miejscu Pomnik Męczenników Wolności.

W czasie hiszpańskiej wojny domowej przetrzymywano w nim więźniów popierających stronę nacjonalistyczną, a później więźniów popierających II Republikę, z których większość pochodziła z portu Alicante i obozu koncentracyjnego Los Almendros. Ślady i ryciny tych więźniów można jeszcze dziś zobaczyć w niektórych miejscach zamku. Do końca 1939 roku był wykorzystywany jako frankistowski obóz koncentracyjny.

Do roku 1963, kiedy to został udostępniony dla zwiedzających, był opuszczony. To właśnie w tym roku zostały uruchomione dwa wyciągi, które pokonują 142,70 metrów w głąb góry i są dostępne przez tunel o długości 204,83 m, który zaczyna się na Avenida de Jovellanos, naprzeciwko plaży Postiguet.

Pomieszczenia zamku

Zamek ten podzielony jest na trzy odrębne pomieszczenia:

Pierwsza z nich jest najwyższa, znana jako “La torreta” (wieżyczka), ponieważ zawiera stary zamek i posiada najstarsze pozostałości z całej fortecy, niektóre fundamenty pochodzą z XI-XIII wieku. Baluarte de los Ingleses, jak również inne budynki: Parque de Ingenieros, Sala Noble, która była kiedyś szpitalem, Casa del Gobernador (Dom Gubernatora), itd. Najwyższa esplanada znana jest jako “Macho del Castillo”, gdzie znajdowała się stara cytadela. Wygrodzenie środkowe odpowiada najważniejszym budynkom ukończonym w 1580 r.: Sala Filipa II, dawny Korpus Oddziałów przed dużym Placem Defilad, za którym znajdują się ruiny Kaplicy Świętej Barbary, Korpus Gwardii, Bastion Królowej itd.

Niższy budynek pochodzi z XVIII wieku, gdzie znajduje się Revellín del Bon Repós, który obecnie służy jako parking i gdzie znajduje się pomnik wybitnego wojskowego z Alicante, Félix Berenguer de Marquina, który był kapitanem generalnym Filipin i wicekrólem Nowej Hiszpanii. Duży herb z białego marmuru (XVIII w.) nad bramą wejściową do drugiego dziedzińca znajdował się w Real Consulado del Mar (Królewski Konsulat Morski), budynku, który został zniszczony w wyniku eksplozji.

Niektóre części zamku są obecnie odrestaurowywane.

Godziny otwarcia: (od października do marca) Codziennie, od 10:00 do 20:00; (Kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień) 10: 00-22: 00; (Lipiec i sierpień) 10: 00-12: 00.

Lokalizacja: wjazd na górę windą od plaży Postiguet. Wejście pieszo przez park Ereta lub od północnej części góry, gdzie również możliwy jest wjazd samochodem. Parking jest za darmo.

Cena: za darmo, jeśli wchodzimy pieszo. Windą: 2,70 € za osobę (aktualnie winda nie funkcjonuje z uwagi na obostrzenia sanitarne)

Obok mitycznej dzielnicy Santa Cruz znajduje się wspaniały Park Ereta, zajmujący prawie siedem hektarów, gdzie w otoczeniu przyrody możemy spacerować po krętych ścieżkach i podziwiać fantastyczne punkty widokowe, kawiarnie, fontanny, a nawet restaurację panoramiczną.

Do Ereta Parku należy przyjść bez pośpiechu, w dobrych butach, z chęcią oderwania się od miasta i odetchnięcia świeżym powietrzem. Dochodzi się do niego przez malowniczą dzielnicę Santa Cruz, skąd po schodach można dostać się na teren, gdzie ścieżki rozwidlają się, aby zwiedzić pozostałości murów miejskich, prochownię, Ogród Anioła i Mirador de la Colina Alta.

Będziesz mógł zobaczyć, jak park zmienia się w górę, z niższej i bardziej miejskiej części przejdziemy przez obszar z drzewami oliwnymi, plac Ereta i obszar z sosnami, a na końcu obszar dębu i zarośli z typową roślinnością śródziemnomorską.

Dobra rada to odwiedzić Barrio Santa Cruz, a następnie dotrzeć do Parque de la Ereta, usiąść na ławce i zrelaksować się słuchając dźwięku fontann i kontemplując wspaniałe widoki na Alicante i oczywiście intensywny błękit Morza Śródziemnego.

Museu d’ Aigües d’ Alacant znajduje się w jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc w starej dzielnicy Alacant, na placu Pont, obok jednego z wejść do parku Ereta, na zboczu góry Muntanya del Benacantil, na której szczycie wznosi się zamek Santa Bàrbara.

Jest to przestrzeń kulturalno-edukacyjna, w której zwiedzający mogą zapoznać się z historią wody w mieście.

Obok muzeum znajdują się studnie Garrigós. Choć istnieją wątpliwości co do pochodzenia tych studni, uważa się, że przynajmniej jedna z nich pochodzi z okresu panowania muzułmańskiego, choć pozostałe są z XVI wieku. Jednak w obecnej konfiguracji zostały one zbudowane w XIX wieku w celu złagodzenia skutków długotrwałych susz, które dotknęły miasto.

Przestały być używane w 1898 roku, kiedy to wodę doprowadzono z miasta Sax. Pojemność tych zbiorników, wydrążonych w skale, wynosi 141 000, 275 000 i 425 000 dm3.

W górnej części miasta, u podnóża zamku Santa Bárbara, znajduje się piękne Barrio de Santa Cruz.

Jej uliczki są wąskie i strome, pełne starych, białych domów, w których dominuje biel i błękit na fasadach, dachówkach i balkonach ozdobionych kolorowymi i oryginalnymi donicami pełnymi roślin i wiszących kwiatów, które nadają tym ulicom życia i radości, co czyni tę dzielnicę urokliwym miejscem.

Z różnych punktów widokowych w okolicy można podziwiać jeden z najlepszych widoków na panoramę miasta. W dzielnicy Santa Cruz znajdziecie również wiele barów i restauracji, w których można zatrzymać się i delektować się dobrym winem lub tapa.

Pustelnia Santa Cruz położona jest na zboczu góry Benacantil, w wyjątkowym i malowniczym Barrio de Santa Cruz. Pochodzi z ostatniej trzeciej części XVIII wieku i został zbudowany na szczycie Torre de la Ampolla, jednej z niewielu pozostałości po starych średniowiecznych murach.

Pustelnia znana jest z tego, że w środę Wielkiego Tygodnia rozpoczyna się tu procesja Bractwa Krzyża Świętego, które odbywa swoją pokutną procesję z czterema tronami: Jeńca, Bolesnego, Zstępującego z Krzyża i Chrystusa Wiary. W tych dniach okolica wypełnia się ludźmi, aby zobaczyć costaleros niosących swoją dziewicę w dół wąskich i stromych uliczek, prawdziwy spektakl!!!!

To oaza ciszy i spokoju, gdzie dla mieszkańców ulica jest kontynuacją ich domów, gdzie jak za dawnych czasów odpoczywają, rozmawiają i spotykają się. Nie przegap wizyty w dzielnicy Santa Cruz po wizycie w Zamku Santa Bárbara, są to dwie niezbędne wizyty w mieście Alicante. Bez wątpienia, dzielnica Santa Cruz jest jedną z najlepszych dzielnic w Alicante.

Mała rada, jeśli odwiedzicie dzielnicę Santa Cruz, najlepiej jest założyć wygodne buty, trenerzy lub płaskie buty, nie zalecamy zakładania obcasów, ponieważ ulice są strome i zazwyczaj jest tam sporo schodów.

To głęboka tradycja tego miasta, jeśli chodzi o budowę szopek, które pokazują różne aspekty narodzin i życia Jezusa, wykonanych przez artystów ze Stowarzyszenia Twórców Szopek z Alicante. Wystawiona jest również ważna kolekcja szopek wykonanych w różnych częściach świata, które są bardzo interesujące ze względu na swoją oryginalność. To ciekawe muzeum mieści się w starym, odrestaurowanym domu w starej dzielnicy, w którym zachowała się cysterna.

W Hiszpanii pierwsza udokumentowana szopka została ustawiona w 1300 roku w katedrze w Barcelonie. Przez cały wiek XVI, wraz z kontrreformacją, w katolickiej Europie nastąpił wielki boom w tworzeniu i montażu szopek, który w okresie baroku osiągnął swój zenit w południowych Włoszech. Hiszpański monarcha, Karol III, dał wielki impuls do wystawiania szopek poza sferą ściśle kościelną, zarówno w samym pałacu królewskim, jak i w szlacheckich rezydencjach dworu madryckiego, które od początku XIX wieku stały się popularne we wszystkich domach.

To właśnie Hiszpanie, podczas kolonizacji Ameryki, przynieśli na Nowy Kontynent zwyczaj szopki, który jest nadal bardzo żywy na tych ziemiach, z własnymi osobliwościami rodzimego rzemiosła.

Obecnie w Hiszpanii z wielką intensywnością podtrzymuje się tradycję ustawiania szopek w okresie Bożego Narodzenia, zarówno w miejscach publicznych, jak i w domach prywatnych.

Jeśli chodzi o miasto Alicante, szopki mają solidną tradycję związaną z pracą wielu artystów, którzy pracują w sposób całkowicie rzemieślniczy. W 1959 r. powstało Stowarzyszenie Twórców Szopek w Alicante, pierwsze tego rodzaju, które w 1997 r. zostało uznane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych za PODMIOT INTERESU PUBLICZNEGO.

Stolica Alicante ma również swój mały alegoryczny pomnik szopki w centralnej alei Avenida de Oscar Esplá, obok Plaza de La Estrella, gdzie Stowarzyszenie tworzy monumentalną szopkę z czterema scenami, która jest instalowana przez Radę Miasta.

Dzięki funduszom otrzymanym z różnych stron świata na przestrzeni dziesięcioleci oraz dzięki pracy członków Stowarzyszenia Szopek Alicante, powstało Muzeum Szopek pod opieką Rady Miasta, do której Wydziału Kultury zostało przyłączone.

To Muzeum Szopek, mieszczące się w tradycyjnym domu w starej dzielnicy, zbudowanym w pierwszej połowie XIX wieku, daje nam globalne wyobrażenie o tym, co reprezentuje twórczość szopek w Hiszpanii i na świecie, dzięki pracy artystów pierwszej klasy i anonimowych rzemieślników.

Po lewej stronie od wejścia i na tyłach muzeum możemy zobaczyć dwie serie dioram wykonanych przez mistrzów szopkarstwa z Alicante. Warto zwrócić uwagę na szczegóły postaci, ich stroje, przedmioty dekoracyjne w pomieszczeniach, elementy krajobrazu i oświetlenie scen odtworzonych ze Starego i Nowego Testamentu, które są okresowo odnawiane, aby odkryć różne oblicza zachęcające do ponownych odwiedzin.

Z Hiszpanii wyróżniamy ekskluzywne dzieła wykonane przez najwyższej klasy figurantów, takich jak José Luis Mayo Lebrija z Madrytu czy Martín Castells Martí z Barcelony, jak również próbki artystów z Walencji, Salamanki, Murcji i Jerez de la Frontera.

Znajdziemy tu przykłady szopek z Walencji (Lladró), Salamanki (Artesanía Orejudo) i Jerez de la Frontera (Pedro Ramírez Pazos), a także szopkę z Majorki.

Szeroko reprezentowana jest szkoła murciańska, z prostymi figurkami popularnych rzemiosł zwanych “cacharrería” oraz zestawami wykonanymi przez wybitnych mistrzów, takich jak Rogelio Pérez Garre, José Cuenca Valverde, Manuel Nicolás Almansa, bracia Griñán z Puente Tocinos czy warsztaty Ortigas. Wystawiona jest również ciekawa szopka z XIX wieku wykonana ze szklanego żużla oraz popularne figurki murcjańskie.

Wspomniany już Mayo Lebrija z Leganés (Madryt) pokazuje dwa znakomite zestawy figurek, jeden odpowiadający Gran Belén Popular Alicantino, wykonany w 1998 roku według techniki z XVIII wieku, z kostiumami z gliny i tkaniny, metalu i skóry, którego postacie zostały ubrane przez różne krawcowe, które skopiowały stare i tradycyjne kostiumy z Alicante, jak również kostiumy z epoki. Druga to ekskluzywna szopka wykonana w 1990 r. z okazji V stulecia nadania przez króla Ferdynanda Katolickiego tytułu Miasta Alicante.

Niektóre ściany muzeum są ozdobione oryginalnymi reliefowymi malowidłami. Wyróżniamy także szopkę wyrzeźbioną na pniu drzewa karobowego, dzieło Menguala; dwie sceny, których treść jest ciekawa: Dwunasta Noc i Warsztat Szopek; panoramiczną szopkę “Epifania w Altea”, której zmieniające się światło przypomina świt i następujący po nim zmierzch w tym pięknym miasteczku w Alicante; i wreszcie dużą szopkę naturalnej wielkości, której autorem jest Pedro Hurtado Carreres.

Jeśli chodzi o wystawy międzynarodowe, to muzeum prezentuje wymowne przykłady szopek z różnych kontynentów. Europejskie pochodzą z Niemiec, Francji (Prowansja), Włoch (Murano), Polski i Portugalii. Szopki azjatyckie z Chin (Macao), Izraela i Japonii. Afryka jest reprezentowana przez drewniane wyroby rzemieślnicze z Górnej Wolty. A z Ameryki znajdziemy figurki, zestawy i oryginalne, pełne kolorów i pomysłowości wiatraczki z Boliwii, Kanady, Meksyku i Peru.

Muzeum Szopek w Alicante jest ujmującą redutą, która przenosi dorosłego w czasy dzieciństwa i odtwarza dziecko, które w ekstazie kontempluje figury i pejzaże bożonarodzeniowe, za których pięknem kryje się wiele godzin pracy rzemieślniczej, często bezinteresownej, artystów, którzy modelują z troską, smakiem i szczegółami, aby oddać hołd i utrwalić Narodziny Jezusa.

Krótka historia jasełek

Wiadomo, że to właśnie święty Franciszek z Asyżu w Wigilię 1223 roku propagował pierwsze przedstawienie Narodzenia Jezusa w grocie w mieście Greccio, z żywymi postaciami i zwierzętami, dlatego właśnie ten święty uważany jest za patrona twórców szopek. Klara rozpowszechniła ten zwyczaj w klasztorach franciszkańskich we Włoszech. Najstarsza znana wzmianka o szopce z figurami pochodzi z 1252 r., kiedy to została zainstalowana w niemieckim klasztorze w Füssen (Bawaria).

Zima

Od wtorku do piątku w godzinach od 10.00 do 13.45 oraz od 17.15 do 19.45. Nieczynne w soboty, niedziele, poniedziałki i święta.

Lato

Od lipca oraz od 1 do 30 września od wtorku do piątku w godzinach od 10.30 do 13.45 oraz od 17.45 do 19.45. Sierpień zamknięte. W soboty, niedziele, poniedziałki i święta nieczynne.

Ratusz w Alicante, znany również jako Pałac Miejski w Alicante, jest XVIII-wiecznym budynkiem w stylu barokowym znajdującym się w hiszpańskim mieście Alicante. Znajduje się pomiędzy placami Ayuntamiento i Santísima Faz, w dzielnicy Santa Cruz, i mieści się w nim siedziba Rady Miasta Alicante.

Historia

Stara rada miejska Alicante, Concejo Municipal, odbywała swoje sesje w starym kościele San Nicolás do 1370 roku. Następnie sesje miejskie zostały przeniesione do prymitywnej średniowiecznej Lonji i wreszcie w połowie XVI wieku przeniesiono je na obecne miejsce.

Pierwotny ratusz w Alicante, znajdujący się już na obecnym miejscu, został zbudowany w 1541 roku, ale został zniszczony przez Francuzów podczas bombardowania w 1691 roku, które zniszczyło dużą część miasta, a obecny budynek został następnie wzniesiony w XVIII wieku. W 1699 roku sporządzono projekt, ale dopiero w 1780 roku prace zostały ukończone.

Jest to prostokątny budynek z symetryczną fasadą główną, składający się z trzypiętrowego korpusu centralnego, flankowanego przez dwie wieże o większej wysokości na końcach, przez które przechodzą przejścia łączące ratusz z placami Santísima Faz.

Parter posiada pięć wejść, z których środkowy, większy, jest głównym wejściem. Na głównym piętrze balkony mają podwójne okna, z wyjątkiem wież, gdzie jest tylko jedno okno, wszystkie zwieńczone są łukowatymi, dzielonymi frontonami. Ostatnia kondygnacja ma taki sam układ okien jak poprzednia, ale z indywidualnymi balkonami. Elewacja zakończona jest balustradą, za którą widać kopułę kryjącą wewnętrzną klatkę schodową.

U podnóża głównych schodów znajduje się tak zwana “cota cero”, punkt odniesienia używany do pomiaru wysokości nad poziomem morza każdego punktu w Hiszpanii.

Jest to jedna z najważniejszych wystaw sztuki współczesnej prezentowanych w kraju. Międzynarodowość reprezentowanych artystów, z których wszyscy odegrali fundamentalną rolę w estetycznej historii XX wieku, jakość wystawianych dzieł, z których część uznawana jest za kluczowe w karierze artystycznej ich autorów, oraz nieporównywalne otoczenie, w którym są one wystawiane, nadają temu muzeum osobowość.

Artysta z Alicante, Eusebio Sempere, z biegiem czasu i ze względu na swoją uprzywilejowaną pozycję wielkiego artysty i osobistego przyjaciela wielkich artystów, zgromadził serię dzieł o wyjątkowej jakości, które stanowiły pierwotny zalążek tej Kolekcji. Od chwili, gdy ogłosił zamiar utworzenia Muzeum Sztuki Współczesnej w Alicante, podjął bardzo ważne osobiste starania o pozyskanie dzieł tych artystów, których uważał za niezbędnych w kolekcji sztuki XX wieku, aż po niezwykle rygorystyczną selekcję dzieł 177 prac, w tym obrazy, rzeźby i grafiki 114 artystów, z których niektórzy są tak istotni jak Joan Miró, Picasso, Julio González, Juan Gris, Kandinsky, Dalí, Chagall, Arp, Calder, Bacon, Giacometti, Tàpies, Pablo Serrano, Millares, Saura, Guerrero, Chillida, Vasarely, Agam, Soto, Rauschenberg, Oldenburg, Equipo Crónica, Canogar i Christo.

Kolekcja Sztuki XX wieku, jak nazwał ją sam artysta, otworzyła swoje podwoje 5 listopada 1977 roku w Casa de La Asegurada, budynku z 1685 roku, wspaniałym przykładzie barokowej architektury Alicante. Od czasu renowacji przestrzennej i wzbogacenia eksponatów tworzących tę kolekcję w 1998 roku, Museo de La Asegurada może cieszyć się trzema stałymi wystawami, które zmieniają się czasowo. Co cztery miesiące wystawiana jest jedna trzecia Kolekcji, która zgrupowana jest wokół wielkich założeń estetycznych: prac, które obracają się wokół Geometrii, Abstrakcji lub Figuracji.

Ponadto, w niedawno rozbudowanym budynku MACA, znajduje się pomieszczenie poświęcone Kolekcji Juany Francés, która jest wynikiem spuścizny testamentowej artystki, która założyła Grupę El Paso i urodziła się w Alicante. Kolekcja przekazana w spadku miastu Alicante składa się z 134 dzieł, w tym obrazów, grafik i dołączonych prac mieszanych.

Ostatnia z sal, które tworzą nowe Muzeum Sztuki Współczesnej w Alicante, poświęcona jest Eusebio Sempere, dziełu nabytemu przez Radę Miasta w 1997 roku i składającemu się z 513 sztuk, reprezentatywnych dla każdego z jego etapów artystycznych, od gwaszy na papierze i na desce do jego ruchomych rzeźb.

Architektura

Muzeum Sztuki Współczesnej w Alicante znajduje się w historycznym centrum miasta i jest wynikiem przebudowy i rozbudowy starego muzeum La Asegurada (barokowy budynek z 1685 roku, który był wcześniej używany jako spichlerz, więzienie, szkoła i archiwum), naprzeciwko kościoła Santa María, w starej części Alicante.

MACA jest projektem architektów Sol Madridejos i Juan Carlos Sancho, którzy wygrali otwarty konkurs zorganizowany w 2002 roku przez Regionalne Ministerstwo Infrastruktury. Jego inauguracja nastąpiła w marcu 2011 r.

Godziny otwarcia: od wtorku do soboty w godzinach 10: 00-20: 00 (otwarcie latem o 11:00); Niedziele i święta 10.00 – 14.00.

Cena: za darmo.

Bazylika Santa Maria (w języku walenckim, Basílica de Santa Maria) jest bazyliką znajdującą się na Plaza de Santa María w hiszpańskim mieście Alicante.

Jest to najstarszy kościół w mieście. Został zbudowany w stylu gotyckim między 14 i 16 wieku na miejscu Villavieja, który zajmował stary główny meczet miasta, zbudowany w czasie dominacji muzułmańskiej. W 1248 roku został zdobyty przez króla Alfonsa X Mądrego podczas jego drugiego pobytu w Alicante i poświęcony Świętej Marii Wniebowziętej.

Przeszedł kilka przebudów, z których najważniejsza miała miejsce po pożarze w 1484 r.

W czasie hiszpańskiej wojny domowej doszło do napadu, podczas którego okaleczono XVIII-wieczny obraz Niepokalanego Poczęcia, zniszczono organy i renesansową chrzcielnicę, a następnie na przyległym placu rozpalono wielkie ognisko z niektórymi ołtarzami. W latach 1936-1939 kościół był wykorzystywany jako magazyn wojskowy.

W 2007 roku, na wniosek Rady Miasta Alicante skierowany do Stolicy Apostolskiej, kościół został awansowany do kategorii bazyliki. 25 marca tego samego roku został ogłoszony bazyliką Alicante przez ówczesnego biskupa diecezji Orihuela-Alicante, Rafaela Palmero Ramosa.

Architektura

Kościół jest jednonawowy z bocznymi kaplicami między przyporami i wielobocznym prezbiterium. Stonowane wieże fasady, choć pozornie identyczne, nie są, ponieważ ta po prawej stronie ma oryginalny kształt litery L i pochodzi z XIV wieku, podczas gdy przeciwległa jest prostokątna i została wzniesiona w 1713 roku. Fasada jest pięknym przykładem baroku, a zespół rzeźbiarski jest dziełem Juana Bautisty Borji.

We wnętrzu zwraca uwagę rokokowy, pozłacany ołtarz główny z XVIII w., chór w najczystszym stylu gotyckim z XV w., kaplica Niepokalanego Poczęcia z XVI w. z obrazem Esteve Boneta (XVIII w.), przedsionek z barokowymi kamiennymi drzwiami i kaplica Chrztu, w której chrzcielnica z białego marmuru karraryjskiego jest włoskim dziełem z XVI w. przypisywanym szkole Michała Anioła.

Jeśli chodzi o liczne dzieła sztuki znajdujące się wewnątrz, wyróżniają się dwa dzieła z XV wieku, gotycki kamienny obraz przedstawiający Świętą Marię oraz rzeźba Santos Juanes autorstwa Rodrigo de Osona. Posiada również inkunabuły z XIII wieku z wyprzedzeniem.

Obraz Świętej Marii

W styczniu 1795 r. Nicolás Scorcia y Ladrón, po otrzymaniu hrabstwa Soto Ameno od króla Karola IV, postanowił upamiętnić tę datę poprzez wybicie na drzwiach wejściowych symbolu Niepokalanego Poczęcia. Ten kościół w Alicante był sakramentalnym kościołem parafialnym rodziny Scorcia. Grawerowanie na jedwabiu zostało zlecone przez Pedro Paredesa z Orihueli, jednego z najważniejszych grawerów połowy i końca XVIII wieku, po namalowaniu herbu Santa Faz w Alicante. Rycina przedstawia Niepokalane Poczęcie ujęte w obfitą rokokową ramę rocaille, bardzo typową dla zasobu stylistycznego obowiązującego w czasie jej wykonania (późny barok-rokoko), w górnej części ramy znajduje się kartusz z tekstem religijnym w języku łacińskim.

W dolnej części ramki pojawia się herb szlachecki rodziny Scorcia i Ladrón, późniejszych hrabiów Soto Ameno, którzy flankując go po bokach w języku kastylijskim wypowiadają następujące słowa: “Se venera en la parroquial de Santa Maria de Alicante adoro Señor Don Nicolás Scorcia y Ladrón”, a kończąc dolną część, jak to zwykle bywa u rytownika z Orihueli, podaje swoje autorstwo jako “Paredes sculp” (Paredes rytował). Po jednej ze stron widać bardzo słabo jedną z wież bazyliki i zbliżające się łodzie z łaciatymi żaglami.

Godziny otwarcia: tylko poranki.

Cena: za darmo.

Muzeum Sztuk Pięknych Gravina (MUBAG) (w języku walencjańskim: Museu de Belles Arts Gravina) znajduje się w pałacu hrabiego Lumiares, czteropiętrowym budynku zbudowanym w latach 1748-1808 i uznanym za lokalny zabytek historyczno-artystyczny.

To muzeum jest poświęcone malarstwu i rzeźbie z Alicante, od XVI wieku do pierwszych dekad XX wieku. Obecnie jej działalność koncentruje się na ekspozycji kolekcji należącej do najwybitniejszych artystów Alicante XIX wieku oraz postaci lokalnego malarza Emilio Varela Isabel.

XIX wiek w MUBAG

“XIX wiek w MUBAG. Od formacji do pełni artysty”, gromadzi najwybitniejsze XIX-wieczne obrazy z Alicante. Wystawa ma na celu ukazanie kariery i osiągnięć głównych artystów tej prowincji, obecnych w zbiorach Diputación, którzy przyczynili się do sławy tzw. szkoły walenckiej, stanowiącej dziś punkt odniesienia w historii sztuki hiszpańskiej. Wystawa jest wzbogacona o prace, które są wystawiane w Alicante po raz pierwszy. Efekt końcowy jest wyjątkowy i jest wynikiem współpracy z działami z Urzędu Miasta Alicante oraz pochodzą z kolekcji tak ważnych muzeów jak Muzeum Narodowe Prado i Muzeum Sorolla w Madrycie oraz Muzeum Sztuk Pięknych w Walencji.

Wystawa składa się z ponad sześćdziesięciu prac, ułożonych w porządku chronologicznym, które opowiadają o etapach, przez jakie przechodził malarz tego okresu: wczesne lata nauki, udział w wystawach i zdobyte na nich nagrody, spełnienie artystyczne i międzynarodowe uznanie.

W zbiorach Diputación de Alicante znajduje się szeroka reprezentacja artystów, którzy wyróżniali się od drugiej połowy XIX wieku. W 1863 r. Diputación postanowiła wesprzeć twórczość artystyczną w Alicante, przyznając renty, dzięki którym artyści mogli kontynuować naukę w Academia de Bellas Artes de San Fernando (Madryt), a później w wielkich centrach sztuki światowej w Rzymie i Paryżu. Tak powstał wielki zalążek XIX-wiecznego malarstwa, w którym mieści się obecna kolekcja, z ćwiczeniami do egzaminu stypendialnego oraz obowiązkowymi obrazami i rzeźbami, które artyści przysyłali z zagranicy. Świadczą o tym między innymi prace Fernando Cabrery, Pedro Serrano Bossio i Francisco Bushella.

Jest tu czternaście dzieł z Narodowej Galerii Sztuki, z których najważniejsze to te nagrodzone na Narodowych Wystawach Sztuk Pięknych, w których regularnie uczestniczyli artyści z prowincji, tacy jak Vicente Poveda, Ricardo Navarrete y Fos czy Heliodoro Guillén Pedemonti, z obrazami o tematyce historycznej i socrealistycznej.

Portret i kostiumografia są również obecne na wystawie, ze wspaniałymi przykładami prac Emilio Sala, Antonio Gisbert i Joaquín Agrasot u szczytu ich kariery.

Włączenie postaci Joaquína Sorolli kończy okres malarstwa studyjnego, naznaczonego akademizmem, ustępując miejsca tematom malowanym w plenerze, gdzie nie jest już ważny rygor odwzorowania, ale przekazanie innych pojęć, takich jak światło i kolor. Te wartości malarstwa Sorolli staną się punktem odniesienia dla artystów z Alicante na początku XX wieku, jak w przypadku jego ucznia Emilio Vareli.

Emilio Varela w kolekcji Rady Prowincji Alicante

16 grudnia 2011 r. w sali “Emilio Varela” na parterze MUBAG została otwarta wystawa “Emilio Varela w zbiorach Rady Prowincji Alicante”. Wystawa ta zapoczątkowała projekt, który został stworzony dla tej przestrzeni: podniesienie świadomości na temat kariery Vareli i transcendencji jego spuścizny. W celu upowszechnienia postaci malarza Emilio Vareli, wspomniana wystawa, stanowiąca centralną oś projektu, wzbogacona jest o wystawy czasowe, które uzupełniają lub odkrywają inne oblicza artysty, zawsze związane z jego twórczością, życiem, czasem i relacjami z kulturą jego epoki.

Dziś prezentowany jest portret Isoldy Esplá, siostry Óscara Esplá, zatytułowany Portret Isoldy Esplá z synem. Prezentacji nowego obrazu towarzyszy panel objaśniający z reprodukcjami starych fotografii, opowiadający o dzieciństwie i młodości Isoldy Amandy Esplá, o przyjaźni Isoldy Esplá i Emilio Vareli, o portretach Isoldy Esplá wykonanych przez Varelę, o jego pracowni i ich datowaniu.

Godziny otwarcia: od wtorku do soboty w godzinach 10: 00-20: 00, w niedziele i święta od 10:00 do 14:00. (Tylko lipiec i sierpień) od wtorku do soboty w godzinach 11: 00-21: 00.

Cena: za darmo.

Dom Carbonell to budynek znajdujący się przy Explanada de España nr 1 i 2 w Alicante. Jest to budynek mieszkalny z 1925 roku, zaprojektowany przez architekta z Alicante, Juana Vidala Ramosa. Znajduje się on naprzeciwko domu Lamaignere, zaprojektowanego w 1918 roku przez tego samego architekta, który jest jego bezpośrednim poprzednikiem. Posiada on elementy architektury historyzmu i walenckiego modernizmu.

Znajdujący się na Paseo de la Explanada w Alicante, ten emblematyczny budynek miasta ma ponad stuletnią historię. Obecnie jest on wykorzystywany na lokale handlowe i biura na parterze i antresoli oraz mieszkania w pozostałej części budynku. Układy są zorganizowane wokół wewnętrznych dziedzińców i przyległych klatek schodowych, z głównym rdzeniem i dodatkowym rdzeniem dla niezależnego dostępu do strefy usługowej. Korytarze rozprowadzające zlokalizowane są wokół dziedzińców wentylacyjnych, a pozostałe pomieszczenia wokół obwodu zewnętrznego.

Na każdym piętrze znajdują się cztery lokale mieszkalne składające się z: jadalni, gabinetu, salonu, trzech sypialni, sypialni dla służby, kuchni, toalety i holu. Część usługowa zajmuje tylną fasadę, a główne pomieszczenia – fasadę od strony Esplanady. Ponadto salon i jadalnia są formalnie oznaczone na zewnątrz dwoma wykuszami. Budynek w przekroju przedstawia 6 kondygnacji mieszkalnych, z których ostatnia znajduje się na poddaszu i posiada wieże oraz lokale na parterze i antresoli.

Kompozycja fasady jest zgodna z konwencjami akademickimi; z trójdzielnym rozróżnieniem części, symetrią, hierarchią, itd. Ornamentyka w stylu francuskim jest przeładowana elementami klasycznymi.

Do jego budowy użyto szlachetnych materiałów, takich jak marmur na przedsionki, piaskowiec na cokół, żelazo i szkło na zadaszenia i ramy okienne oraz symulowany łupek na dach.

Historia

Zbudowany na początku XX wieku przyjmując co najlepsze z wspaniałego okresu historii Francji. Budowa zajęła 5 lat i dziś jest jednym z atrakcji turystycznych w Alicante. Został on zamówiony przez przedsiębiorcę tekstylnego z Alcoy, Enrique Carbonell, który wzbogacił się podczas I wojny światowej i chciał spędzać długie pobyty w mieście. Powstał on, po wprowadzeniu zmian do pierwotnego projektu w wyższych kondygnacjach, na terenie zajmowanym w XIX wieku przez targowisko miejskie.

W roku jego inauguracji, samolot morski z Algieru rozbił się o taras na kopule budynku, zabijając dwóch członków załogi i powodując upadek szczytu kopuły.

Explanada de España, znana również jako Paseo de la Explanada, jest promenadą w hiszpańskim mieście Alicante. Biegnie ona równolegle do portu i Paseo de los Mártires de la Libertad, od Puerta del Mar do Parku Canalejas i jest jedną z najpopularniejszych pieszych arterii miasta.

Zbudowano go nad starą groblą w pierwszej połowie XX wieku. Agatángelo Soler Llorca, burmistrz Alicante w latach pięćdziesiątych XX wieku, stworzył wzór mozaiki z ponad sześciu i pół miliona tesserae, które rysują pofałdowaną mozaikę w kolorach czerwonym, niebieskim i białym. Ponadto promenada posiada cztery rzędy palm na długości ponad 500 metrów. Jest znakiem tożsamości dla mieszkańców Alicante i symbolem turystyki w mieście. Explanada została odnowiona i odrestaurowana w latach 90. Przed wojną domową ten teren rekreacyjny nosił nazwę Paseo de los Mártires de la Libertad, którą to nazwę nosi dziś przylegająca do niego promenada.

Katedra San Nicolás de Bari (w języku walenckim, cocatedral de Sant Nicolau de Bari) jest kościołem w hiszpańskim mieście Alicante. Jest to jedna z dwóch siedzib katedry diecezji Orihuela-Alicante, wraz z katedrą El Salvador de Orihuela. Znajduje się on na placu Abad Penalva.

Historia

Został zbudowany na pozostałościach meczetu, a istnienie pustelni jest znane już w XIII wieku, gdyż w 1265 roku, kiedy Alicante było częścią Kastylii i król Alfons X Mądry, uczestniczył w spotkaniu Jakuba I Aragońskiego z biskupem Barcelony Arnau de Gurb i osobistościami kościelnymi z Alicante, aby przygotować podbój Murcji i stłumić powstanie muzułmańskie. Kiedy ten nowy kościół parafialny został zbudowany w Alicante w okresie chrześcijańskiego rozkwitu, nazwano go kościołem Novella de Fora (Nowe Wyjście), w odróżnieniu od Santa María.

Zbudowany w stylu renesansu herreryjskiego, jego obecna konstrukcja została zbudowana między 1616 a 1662, chociaż jego klasztor, który jest starszy, pochodzi z XV wieku i został pierwotnie zbudowany w stylu gotyku walenckiego. Kolegiata została podniesiona do rangi katedry w 1959 roku i od tego czasu dzieli siedzibę katedry z Santa Iglesia Catedral del Salvador de Orihuela.

Architektura

Zewnętrzny wygląd kościoła jest bardzo stonowany, stylistycznie mieści się pomiędzy późnym renesansem a wczesnym barokiem. Zbudowany według planów Agustina Bernardino, ucznia Juana de Herrera, zachowuje jednak ślady klasztoru z XV wieku, świadectwo wcześniejszej, mniejszej świątyni, która została zbudowana na miejscu starożytnego meczetu.

Kopuła

Jego wnętrze ma wielkie proporcje, ze smukłą kopułą zaprojektowaną przez architekta z Alicante, Miguela del Real, z romańskimi kasetonami wyściełającymi wnętrze, której oculus, z koroną latarni, osiąga wysokość 44,79 metrów. Na uwagę zasługuje również Kaplica Komunii, uważana za jeden z najpiękniejszych przykładów hiszpańskiego wysokiego baroku, a w tym samym stylu drzwi klasztorne i kaplica San Nicolás (1676), patrona miasta, z obrazem świętego, umieszczonym w centrum absydy i wykonanym przez Juana de Villanueva.

Zgodnie z zarysem nowej typologii po Soborze Trydenckim ma plan krzyża łacińskiego z bardzo słabo rozwiniętymi ramionami transeptu, kaplicami między przyporami i dużym chevetem z ambulatorium. Warto zauważyć, że plan kondygnacji jest podwojony na górnym poziomie, rozwiązanie, które zostało przyjęte w innych kościołach w prowincji (Elche), dlatego też osiąga tak dużą wysokość.

Oprócz kościoła, kompleks składa się z przedsionka, zakrystii, kapitularza i jednopoziomowego, czworokątnego krużganka. W XVIII wieku wybudowano kaplicę komunijną w formie krzyża greckiego, bardzo dekorowaną i kontrastującą z resztą kompleksu.

W dolnej części znajduje się popiersie-relikwiarz Świętej Felicyty z Alicante (XV w.), a po obu stronach współpatroni: San Roque i San Francisco Javier.

Dziedzictwo artystyczne obejmuje m.in. ołtarz Ánimas (Nicolás Borrás, 1574), Chrystusa Dobrej Śmierci (Nicolás de Bussi, XVII w.), włoski baldachim z marmuru i jaspisu z 1688 r. oraz XVI-wieczne organy, które są obecnie poddawane renowacji, rozpoczętej w 2006 r. i odkładanej z roku na rok bez daty zakończenia. Organy te są najstarsze we Wspólnocie Walenckiej i jedne z najstarszych w Hiszpanii.

Na zewnętrznej fasadzie znajduje się zegar słoneczny i kilka niedawno odrestaurowanych napisów w kolorze ochry.

Procesja

Święty Mikołaj jest patronem miasta Alicante, dlatego 6 grudnia odbywa się uroczysta msza święta ku jego czci w katedrze (zazwyczaj o godzinie 11.00), a następnie procesja ulicami miasta, z żywym świętym Mikołajem jadącym na koniu, która przechodzi obok tradycyjnego jarmarku bożonarodzeniowego.

Museu de Fogueres eksponuje, poprzez dokumenty, kostiumy, fotografie, etc., narodziny i trajektorię Les Fogueres de Sant Joan, które zdefiniowały jeden ze znaków lokalnej tożsamości ludowej od momentu ich powstania w 1928 roku, aż do osiągnięcia kategorii, w 1983 roku, Fiesta o Międzynarodowym Zainteresowaniu Turystycznym, jak również skatalogowania jako Dobro niematerialnego interesu kulturowego w 2013 roku.

Na szczególną uwagę zasługują Ninots Indultats, które przez lata były ofiarowywane przez odpowiadające im Hogueras, a które w powszechnym głosowaniu zostały ocalone od pożaru jako zasługa ich artystycznego piękna.

Od pamięci i przywołania jego historii, do opisu jego największych przejawów plastycznych, estetycznych i czysto świątecznych, szlak tego Museu de Fogueres czeka na uznanie odwiedzających i zasadniczo na to, aby działać jako stały plakat znaczenia tego, co jest naszym Oficjalnym Festynem Ogłoszonym jako Międzynarodowy Interes Turystyczny i Kulturowy.

Jest to kolejna zaleta tego muzeum, gdyż jest ono otwarte przez większość roku i w każdy dzień tygodnia (z wyjątkiem poniedziałków, jak w przypadku pozostałych muzeów), a więc ma długie i ciągłe godziny otwarcia. Zachęca to zwiedzających do odwiedzenia muzeum,.

Godziny otwarcia w okresie letnim (od czerwca do września): rano od 10.00 do 14.00, po południu od 18.00 do 21.00.
Zimowy rozkład jazdy: od 10.00 do 14.00 i od 17.00 do 20.00.

Wstęp do Muzeum jest ograniczony do 15 minut przed zamknięciem

Muzeum Archeologiczne w Alicante, dawniej znane jako Prowincjonalne Muzeum Archeologiczne w Alicante i znane pod akronimem MARQ, znajduje się w Alicante. Został on zainaugurowany w swojej ostatecznej formie w 2000 roku w budynku dawnego szpitala San Juan de Dios (zaprojektowany przez Juan Vidal Ramos, 1926-1929).

Posiada salę prehistorii, kultury iberyjskiej, kultury rzymskiej, średniowiecza oraz kultury nowożytnej i współczesnej. Znajduje się tu również miejsce na wystawy czasowe.

To domy ponad 81000 sztuk, które pokazują bogatą historię Costa Blanca, i dziedzictwo pozostawione przez cywilizacje, które przeszły przez Morze Śródziemne. Mimo to, głównym aspektem wyróżniającym go jest nowoczesna estetyka, duże wykorzystanie mediów audiowizualnych i komputerowych oraz dydaktyczny charakter wyjaśnień.

W 2004 roku Europejskie Forum Muzeów przyznało mu nagrodę Europejskiego Muzeum Roku, doroczną nagrodę, która wyróżnia nowe muzea, które dokonały postępu i innowacji w dziedzinie muzealnictwa. W nagrodzonym muzeum przez rok stoi posąg Henry’ego Moore’a The Egg, symbolizujący przyznaną nagrodę. Wraz z Muzeum Guggenheima w Bilbao (2000), CosmoCaixa w Barcelonie (2006) i Muzeum Medina Azahara (2012) są to jedyne cztery muzea w Hiszpanii, które otrzymały tę nagrodę.

Historia

Pierwotnie Prowincjonalne Muzeum Archeologiczne w Alicante zostało zainaugurowane w 1932 roku przez ówczesnego prezydenta Republiki Niceto Alcalá Zamora, na parterze niedawno ukończonego Palacio de la Diputación, w centrum miasta. Ważną rolę w jego założeniu odegrali miejscowi archeolodzy José Lafuente Vidal i Francisco Figueras Pacheco. W 2000 roku muzeum przeniosło się do swojej obecnej siedziby w dzielnicy Pla del Bon Repós w Alicante, znacznie zwiększając swoją przestrzeń wystawienniczą.

Przez większą część 2006 roku mieściła się tu ważna wystawa Señor de Sipán, wielkiego odkrycia archeologicznego kultury Mochica, które po raz pierwszy opuściło swoje pierwotne miejsce w Peru. Do innych ważnych zbiorów znajdujących się w muzeum należą: The Beauty of the Body, która odbyła się w dniach od 2 kwietnia do 13 października 2009 r., a jej głównym eksponatem był Discobolus, własność British Museum w Londynie; The Enigma of the Mummy, the funerary rite in Ancient Egypt, która odbyła się w dniach od 26 marca do 17 października 2010 r., gdzie wyróżniały się mumie Seramona i Ankhpakhereda, a większość wystawionych dzieł była własnością Muzeum w Luwrze i Muzeum w Besançon; Petersburga od 4 kwietnia do 14 października 2011 r. i wreszcie w 2012 r. gościła, od 1 kwietnia do 14 października, wystawę Skarb Barbarzyńców, kolekcję ponad 600 eksponatów znalezionych w wodach Renu, w tym Skarb z Neupotz, jeden z największych zbiorów metalu z okresu rzymskiego, z Muzeum w Speyer.

Budynek

Szpital Prowincjonalny, który Juan Vidal zaprojektował w 1924 roku, był promowany przez Radę Prowincjonalną, jako część polityki inwestycyjnej, która miała na celu złagodzenie braku infrastruktury, który dotyczył całego Alicante, a ostatecznie został zachęcony przez podejście higienistów. Szpital, który znajduje się poza planowanym i zabudowanym środowiskiem miasta, rozciąga się szeroko na powierzchni, tworząc jedno- lub dwukondygnacyjne kubatury w pojedynczych częściach.

Zgodnie ze schematem sztywnej symetrii osiowej, plan budynku składa się z podwójnego grzebienia z ośmioma pawilonami i dwoma głowicami na końcach głównego korpusu. Pawilony przeznaczone są na łóżka pacjentów, rozpoczynają się od podłużnych korytarzy i kończą się na klatkach schodowych z półcylindrycznym elementem na końcu. W korpusie centralnym znajdują się pomieszczenia służb komunalnych, a w głowicach na obu końcach odpowiednio skrzydło administracyjne i kaplica oraz pomieszczenia dla personelu medycznego po drugiej stronie. Kompozycja tego budynku jest silnie podporządkowana zasadom akademickiej składni. Hierarchia elementów i zastosowań, symetria części, osiowość stają się głównym argumentem. Język, którym posługuje się architekt w tym dziele, jest sztucznie karmiony repertuarem klasycznym, zawiera balustrady, łuki różnego pochodzenia, pinakle, klatki schodowe i utrzymuje linię tego, co robił w tamtym czasie.

Godziny otwarcia: wtorek do piątku 10.00 – 19.00, sob. 10.00 – 20.30, niedziele i święta 10.00 – 14.00.

Cena: 3 €, do lat 8 są bezpłatne.

Popularna Tabaquera jest dziś Centrum Kultury Las Cigarreras: powstała na początku XIX wieku, stanowi wybitny zespół architektoniczny dziedzictwa miejskiego. Fabryka, miejsce pracy tysięcy robotników od dwóch stuleci, jest częścią zbiorowej wyobraźni kilku pokoleń Alacantinas. Wraz z przeniesieniem produkcji tytoniu, stara fabryka w centrum została pozostawiona do dyspozycji gminy.

Akcja renowacji trzech hal fabryki, w których obecnie mieści się Las Cigarreras, przekształciła je w pierwszorzędną platformę kulturalną w Hiszpanii. Przestrzenie te funkcjonują obecnie jako Centrum Kultury Współczesnej, w którym znajdują się następujące przestrzenie kulturalne:

  • La Caixa Negra: przestrzeń dla koncertów i sztuk performatywnych.
  • Dom Muzyki
  • El Secadero: Przestrzeń na świeżym powietrzu, gdzie odbywają się wydarzenia o znaczeniu publicznym.
  • Pionowy ogród
  • Makercig
  • Bar Cicada

Arena de torros to arena znajdująca się w Alicante. Jest to arena drugiej kategorii według Dekretu Królewskiego, który dzieli areny na trzy kategorie w zależności od wieku, tradycji, wielkości i liczby corocznych obchodów. Jest to również jedna z najstarszych działających aren we Wspólnocie Walenckiej.

Historia

Pierwsza walka byków w Alicante, o której istnieją wzmianki, odbyła się w 1700 r. dla uczczenia setnej rocznicy przekształcenia obecnej współkatedry San Nicolás w kolegiatę. Od początku XVIII wieku walki byków w Alicante odbywały się w różnych miejscach, takich jak Plaza del Mar czy Plaza de San Francisco, a w 1839 r. w Barranquet zbudowano prowizoryczną drewnianą arenę. Arena w Alicante została zbudowana w 1848 roku według projektu architekta Emilio Jovera, ale dopiero w 1888 roku, po reformie przeprowadzonej przez José Guardiolę Picó, zyskała na znaczeniu, mając prawie 16 000 miejsc siedzących dla miasta, które liczyło wówczas 19 000 mieszkańców. Inauguracja odbyła się w dniach 15-17 czerwca tego samego roku, a walki toczyły się w konkurencjach “Lagartijo”, “Guerrita” i “Lagartija”. Arena podzielona jest na miejsca siedzące na pierwszym piętrze, trybuny na drugim piętrze oraz boksy i podesty na trzecim piętrze, a jej pojemność wynosi 15 235 widzów.

Mimo, że jest to dość stara arena, która przez lata była świadkiem wielu wydarzeń, arena w Alicante musiała opłakiwać śmierć jednego zawodnika, Manuela Díaza z Sewilli, znanego również jako “Minuto Chico”. Wydarzenia te miały miejsce 3 września 1911 roku. Byk, który zabił Manuela Díaza, pochodził z farmy byków “Flores” i nazywał się “Faccioso”.

Wojna domowa

Po zdobyciu miasta przez wojska Franco, plac stał się na kilka tygodni, aż do maja 1939 r., obozem koncentracyjnym dla więźniów republikańskich. Różne świadectwa mówią o wyprowadzaniu więźniów o każdej porze dnia w celu ich ukarania , przy czym elementy falangistowskie wykorzystywały nawet dzieci do identyfikacji tych, których chciały rozstrzelać.

Inne wydarzenia

Oprócz swojej głównej działalności związanej z walkami byków, arena była również częstym miejscem koncertów, wieców politycznych i wydarzeń sportowych, w tym finału Pucharu Generalísimo w Koszykówce w 1952 roku i półfinału turnieju tenisowego Davis Cup w 2004 roku, jak również miejscem wyborów Bellea del Foc z Ognisk San Juan.

Muzeum Walki Byków w Alicante zostało założone z nadzieją zgromadzenia wszystkich entuzjastów i profesjonalistów walk byków z tej prowincji i z zamiarem umocnienia się i wzbogacenia z biegiem lat, dzięki powiększeniu się kolekcji muzeum.

Znajduje się on na samej arenie, ma powierzchnię 357 metrów kwadratowych i składa się z głównego holu, w którym mieści się samo muzeum, biblioteki z 700 tomami, sali konferencyjnej i wystawowej oraz sali audiowizualnej.

Nad drzwiami wejściowymi znajduje się głowa byka “Cidrón”, z fermy byków Cobaleda, który walczył na Monumental de Las Ventas w Madrycie 3 listopada 1957 roku z Domingo Ortegą, który odciął mu dwa uszy. Byk przybył pierwszy, a walka byków była na rzecz ofiar powodzi w Walencji.

W zasadzie jest to stała ekspozycja składająca się z trzech kącików poświęconych matadorom, którzy tworzyli dwie złote ery walk byków w Alicante, to znaczy z jednej strony Vicente Blau “EL TINO”, Francisco Antón “PACORRO” i Vicente Fernández “EL CARACOL”; a z drugiej strony okres, w którym wyróżniają się JOSE MARIA MANZANARES i LUIS FRANCISCO ESPLA.

Znajduje się tu również stała gablota ze wspomnieniami o najwybitniejszych torreadorach w Alicante w pierwszej trzeciej połowie XX wieku, takich jak Julio Martínez “TEMPLAITO”, pierwszy torreador z tytułem doktora (1904) w Alicante; Andrés Coloma “CLASICO” i popularny novillero Angel C. Carratalá, który zginął na torze Inca w 1929 roku.

Po wystawie stałej, obok pomnika ułaskawionego byka “Medilonillo”, znajdziemy genealogie głównych ras byków oraz kolekcję obrazów, w której wyróżnia się obraz “Joselito”, dzieła Sanchísa Cortésa, Sáncheza Navarro, Saavedry, Simarro, Rubio Tarifa, Ortiza, Antonio Alfaro i innych, będące wynikiem darowizn i pożyczek od różnych entuzjastów i artystów. Znajduje się tu również rzeźba z brązu autorstwa Nacho Martína, na której oparty jest niezwykły pomnik znajdujący się przed Bullringiem.

Możemy również podziwiać wybór tekstów o walkach byków autorstwa takich autorów jak: Federico García Lorca, Gerardo Diego, Rafael Alberti, Rubén Dario, Manuel Benitez Carrasco, Antonio i Manuel Machado, José Bergamín, Francisco Villaespesa oraz autorów z Alicante: Miguel Hernández i Azorín.

Od wtorku do piątku w godzinach od 10:30 do 13:30 i od 17 do 20. Soboty od 10:30 do 13:30 h.

Monte Tossal to skaliste wzniesienie o wysokości 87 metrów położone w północno-zachodniej części hiszpańskiego miasta Alicante, na którego szczycie stoi zamek San Fernando.

Na wzgórzu znajduje się również Instytut Jorge Juan na południowym wschodzie i Park Monte Tossal po jego północnej stronie, podczas gdy na jego zboczach na zachód znajduje się Stadion José Rico Pérez, jak również Centrum Rozwoju Turystyki i byłe Kolegium Sierot Kolejowych.

W XIX i XX wieku wokół wzgórza powstały nowe dzielnice miasta, takie jak Campoamor, Altozano, San Blas i Mercado. Obecnie seria ścieżek umożliwia pieszym dostęp z Campoamor do San Blas, przecinając Monte Tossal bez konieczności obchodzenia jej dookoła.

Znany jest również po prostu jako Tossal, Cerro de San Fernando, a wcześniej jako Sierra Tossal.

Zamek San Fernando (w języku walenckim Castell de Sant Ferran), jest zamkiem znajdującym się w Alicante. Nazwana została na cześć Ferdynanda VII.

Historia

Został zbudowany na Monte Tossal, w czasie wojny o niepodległość przeciwko Francuzom w 1813 r. według projektu inżyniera wojskowego Pablo Ordobasa, ówczesnego komendanta Plaza de Alicante . Miał być więzieniem i wzmocnić możliwości obronne zamku Santa Bárbara. Nigdy nie został oddany do użytku, ponieważ Alicante nigdy nie zostało zajęte przez Francuzów, a jedynie uszkodzone, gdyż francuski generał Louis-Pierre Montbrun zbombardował miasto 16 stycznia 1812 roku z okolic Altozano (w pobliżu kościoła Los Ángeles). Wydaje się, że była to zapowiedź prawdziwego ataku, który zamierzał przeprowadzić w celu zdobycia miasta, do którego jednak nie doszło, ponieważ generał wraz ze swoimi oddziałami udał się tego samego dnia do Francji, gdzie był potrzebny do inwazji na Rosję. Było to dzieło budowane szybko i źle, gdyż szybko zaczęło wykazywać braki, a także było militarnie nieprzydatne i kosztowne. Obok wejścia do zamku znajduje się Pomnik Bohaterów Niepodległości Alicante.

W 1939 roku, kiedy wojska Franco zajęły miasto pod koniec wojny domowej, wykorzystały fortyfikację jako obóz koncentracyjny dla ogromnej liczby więźniów republikańskich będących w ich mocy. Funkcję tę pełnił do końca tego samego roku.

Do dnia dzisiejszego Castillo de San Fernando jest w stanie zaniedbania, co wywołało skargi wielu mieszkańców Alicante, którzy widzieli, że stał się on brudnym i niebezpiecznym miejscem. Na Tossalu zbudowano park tematyczny, który był prawdziwą katastrofą (m.in. roboty ziemne na zboczu) i musiał zostać rozebrany, aby zbudować obecny park, Parque Monte Tossal.

Obecnie na zboczach wzgórza znajduje się miasto sportu Alicante, konserwatorium muzyczne Óscar Esplá, park Ruiz de Alda, w którym zachowany jest posąg Doktora Rico autorstwa Daniela Bañulsa, który był siłą napędową ponownego zalesiania Tossal na początku XX wieku, oraz szkoła średnia Jorge Juan.

Kolejnym z zabytków znajdujących się wokół zamku jest tzw. Krzyż Stulecia, wzniesiony w 1901 roku i przebudowany w 1940 roku dla upamiętnienia wkroczenia w XX wiek. Przy wejściu do zamku od strony dzielnicy San Fernando znajdowało się popiersie Heliófilo, dzieło Sampera. Po wojnie secesyjnej został rozebrany, a jego obecna lokalizacja nie jest znana.

Opis

Układ tej twierdzy jest nieregularny, dostosowując się do topografii wzgórza, na którym stoi. Składa się z geometrycznej wielobocznej bastei na północnym froncie i drugiej okrągłej ściętej stożkowej bastei na południowo-zachodnim krańcu, które zostały połączone przerwanymi kurtynami. Posiadał również dwa półbaszty i jeszcze jeden mały bastion na najbardziej narażonych stronach wzgórza. Tylko w tym rejonie wybudowano fosę, gdyż resztę chroniła skalista skarpa. Pod całym nasypem wybudowano również sklepienia artyleryjskie i cysternę. We wnętrzu zamku znajdowały się kwatery dla wojska. Dostęp do zamku prowadził przez zygzakowatą pochylnię. Przy głównej bramie wejściowej wzniesiono dwa czworokątne ościeża, każde zwieńczone kamiennym lwem siedzącym na tylnych łapach z lekko otwartą paszczą , co może nie odpowiadać pierwotnej konstrukcji.

Zamek posiada pęknięcia, których zakres jest aktualnie badany. Obecnie jest zamknięty dla zwiedzających z powodu prac renowacyjnych prowadzonych w tej twierdzy w Alicante.

Mercat Central d’Alacant to budynek w stylu eklektycznym, z ornamentami walenckiego modernizmu, z początku XX wieku, który służy jako rynek miejski, znajdujący się w hiszpańskim mieście Alicante. Znajduje się na Avenida Alfonso el Sabio, został zaprojektowany przez architekta Francisco Fajardo Guardiola w 1915 roku i ukończony przez Juan Vidal Ramos w 1922 roku.

Opis

Budynek ma w zasadzie plan prostokąta, choć aby zniwelować nieregularność bryły, na południowo-zachodnim narożniku zaplanowano rondo i zakręt w ulicy Capitán Segarra, który wykorzystano do strategicznego umieszczenia jednego z wejść. Rondo jest podkreślone jako odrębna od głównej bryła i posiada półkulisty dach. Najbardziej emblematyczna jest fasada wychodząca na Avenida de Alfonso el Sabio, do której prowadzą duże schody. Tylna fasada wychodzi na Plaza 25 de Mayo.

Budynek składa się z półpiwnicy i piętra, na którym znajdują się stoiska. Portykowy układ konstrukcyjny organizuje przestrzeń wewnętrzną z trzema nawami typu bazylikowego, w których kramy są zgrupowane w wydłużone bloki wzdłuż osi podłużnej.

Wydarzenia

25 maja 1938 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, Centralny Rynek w Alicante i inne części miasta zostały zbombardowane przez włoskie faszystowskie siły powietrzne z Majorki. Liczbę ofiar szacuje się na trzysta osób zabitych, w tym dziesięcioro dzieci, i ponad tysiąc rannych.

W dniu 21 lipca 2012 r. na głównych schodach wejściowych na Rynek Centralny, w czasie, gdy było tam dużo ludzi, zawaliła się palma. Na szczęście nie spowodowało to żadnych ofiar. Pozostałoby to tylko anegdotą, gdyby nie fakt, że była to już czwarta palma, która przewróciła się w stolicy Alicante w ciągu zaledwie piętnastu dni (piąta padła kilka dni później).

Plaza de los Luceros (w języku walenckim, Plaça dels Estels) jest najbardziej emblematycznym placem w hiszpańskim mieście Alicante. W centrum znajduje się monumentalna fontanna zbudowana w 1930 roku przez rzeźbiarza z Alicante Daniela Bañulsa Martíneza, która od tego czasu spopularyzowała nazwę Plaça dels Cavalls (Plac Koni), chociaż oficjalnie i do 1934 roku nazywany był Plaza de la Independencia (Plac Niepodległości). Po tej dacie został przemianowany na Plaça de Catalunya, którą to nazwę zachował do 1941 roku, kiedy to został przemianowany na Plaça dels Lucers, po wersie z hymnu “Cara al sol “.

Na początku lat 50. plac ten był bardzo popularnym miejscem spotkań w mieście, szczególnie w letnie wieczory, kiedy fontanna oferowała darmowy pokaz świetlnych gier wodnych.

Jest to centrum różnych wydarzeń społecznych w mieście Alicante, takich jak Kawalkada Trzech Króli, parady ognisk w Alicante i miejsce, gdzie odbywają się mascletás; ponadto, jest to miejsce, gdzie kibice Hércules Club de Fútbol, po awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej, przybywają, aby się wykąpać i cieszyć się zwycięstwami swojej drużyny.

Calle San Francisco to ulica dla pieszych w centrum Alicante (Hiszpania), która łączy Portal de Elche z Plaza de Calvo Sotelo.

W ostatnich latach XX wieku ulica wyglądała fatalnie, była w bardzo złym stanie zachowania i cierpiała z powodu wysokiego poziomu przestępczości: powszechna była prostytucja uliczna i nielegalne interesy prowadzone przez imigrantów z krajów Maghrebu. Dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku rada miasta zaczęła proponować rozwiązania, które miałyby rozwiązać problem, takie jak zamknięcie niektórych biznesów, de-pedestryfikacja ulicy czy zapewnienie obiektów kulturalnych. Pod koniec 2013 roku burmistrz Alicante, Sonia Castedo, zdecydowała się na motyw przewodni ulicy w postaci dużych figur grzybów. Podłoże pomalowano na zielono i żółto oraz narysowano pasy. Mimo początkowych kontrowersji (koszt inwestycji wyniósł ok. 60 tys. euro), ulica przyciągnęła uwagę turystów i zwiększyła liczbę otwieranych tam firm. Od tego czasu ulica stała się popularnie nazywana ulicą grzybów.

Ciekawy wystrój i tematyczność dzięki grzybom osiągającym prawie 4 metry wysokości, a także owadom i innym elementom, które wyglądają jak coś z bajki dla dzieci.

Pomysł na tę pieszą “małą aleję” pełną sklepów, popularnie zwaną Calle de las Setas, powstał dzięki twórcy ognisk w Alicante, José María Escriva, który przekształcił Calle San Francisco w jedną z najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych ulic w mieście.

Calle San Francisco, od czasu jej wytyczenia, jest gospodarzem festiwalu Botigues al Carrer, który odbywa się co roku w październiku, od kilku edycji, a konkretnie od 11, kiedy to dziesiątki sklepów wprowadzają swoje produkty na ulicę, oferując zniżki, nowości, promocje, loterie i występy, wszystko po to, aby wypełnić, jeszcze bardziej, jeśli to możliwe, życiem i kolorem ten zakątek Alicante.

Plac Gabriela Miró to skarb w centrum Alicante. Ze swoimi monumentalnymi drzewami fikusowymi, uroczym wystrojem i sugestywną rzeźbą La Aguadora de Bañuls, Plac Gabriela Miró jest uważany za najpiękniejszy i najbardziej romantyczny plac w mieście.

Plaza de Gabriel Miró jest “małą, romantyczną przystanią spokoju w sercu miasta”. Przyjemnie jest usiąść na ławce pod różowymi bugenwillami pergoli lub na jednym z tarasów barów, których ostatnio jest tu coraz więcej, wsłuchując się w szum wody fontanny La Aguadora. Ogromne fikusy i stuletnie wiązy tworzą atmosferę półmroku dzięki swoim gigantycznym zielonym baldachimom, przez które przebijają się promienie słoneczne. Według Hiszpańskiej Mapy Leśnej znajduje się tu największe drzewo fikusowe w kraju, o średnicy korony ponad 25 metrów i wysokości siedmiu pięter.

Plac Gabriela Miró jest przykładem XIX-wiecznego romantycznego placu, którego położenie, w przeważającej części pomiędzy budynkami 3 i 4 piętrowymi, nadaje mu intymny i cichy charakter, którego nie zakłócają samochody przejeżdżające ulicą San Fernando i Manero Mollá, ani ludzie zajmujący tarasy kilkudziesięciu barów na parterze budynków. Nie zawsze tak było. Plaza de Gabriel Miró, poświęcony oczywiście pisarzowi z Alicante, którego popiersie znajduje się na jednym z krańców parku, był od połowy lat 80. do około 15 lat temu ogniskiem przestępczości i prostytucji, do tego stopnia, że niektórzy nazywali go “placem dziwek”. Odbudowa i ponowne otwarcie pod koniec 2011 roku budynku Poczty, urządzenie tam w 2005 roku siedziby Kolegium Architektów i biur zawodowych, odrestaurowanie wielu budynków otaczających plac, otwarcie barów, restauracji i sklepów, przyczyniły się do ożywienia tego obszaru, co sprzyjało również organizowaniu wszelkiego rodzaju imprez, od wystaw czy warsztatów prowadzonych przez lokalnych malarzy, po targi uliczne, pokazy mody, akcje charytatywne, a nawet tańce, jak to miało miejsce tego lata podczas obchodów dni tanga i milongi.

Stary plac Plaza de las Barcas

Wśród trzepoczących gołębi, przewodnik objaśnia turystom historię XIX-wiecznego placu, którego początki sięgają jednak XVI wieku, kiedy to, według kroniki Viravens, król Filip II “kazał wybudować w mieście dom, który nazywał się Del Rey, aby złożyć w nim ładunek soli, który statki przywoziły do tego portu z kopalni soli w La Mata”. Dom ten znajdował się tuż przy morzu, a miejsce zajmowane obecnie przez plac nazywane było Plaza de las Barcas. Casa Del Rey stała się w końcu szpitalem, więzieniem i teatrem, aż została zburzona pod budowę siedziby Urzędu Pocztowego i Telegraficznego. W połowie XIX wieku na gruzach murów miejskich zbudowano Calle San Fernando i powstał trapezoidalny plac o secesyjnym kształcie zwany Isabel II z okrągłym basenem w centrum, który upamiętnia przybycie wody pitnej do Alicante z Sax w 1898 roku. To tutaj w 1918 roku Vicente Bañuls postawił rzeźbę La Aguadora, młodą kobietę wylewającą wodę z dzbanka na postać fauna wraz z innymi fantastycznymi elementami.

Postać La Aguadory ma swoje imię: Susana Llaneras Rico, młoda niebieskooka brunetka, która w wieku 17 lat pozowała do “la moza del cántaro”, jak wówczas nazywano rzeźbę Bañulsa. Ojciec Susany pracował dla Aguas de Alicante i brał udział w pracach związanych z kanalizacją miasta. Bañuls przyjaźnił się z rodziną Llaneras i uzyskał zgodę na wykorzystanie młodej kobiety jako modelki, mimo początkowego sprzeciwu jej ojca, gdyż w tamtych czasach modeling był niemile widziany. Susana, która zmarła w 1992 r. w wieku 92 lat, przez rok musiała pozować przy pomocy kija, ponieważ dzban był zbyt ciężki, jak sama opowiadała swoim dzieciom i wnukom, które zawsze były dumne ze swojej sławnej przodkini.

W ciągu swojej historii plac był wielokrotnie przebudowywany. W 1921 roku Juan Vidal dołączył kilka kamiennych ławek, które zostały już usunięte i kilka bocznych ogrodów z białymi i niebieskimi płytkami łupanymi w tym samym stylu secesyjnym z wpływami śródziemnomorskimi. Później, w ramach kolejnej reformy, bruk został wykonany w kolorze czerwonym i kremowym, zmieniono gatunki krzewów i włączono do niego pięć wiązów, które pozostały do dziś oraz utrzymano stuletnie drzewa fikusowe, a w 1935 r. plac otrzymał swoją obecną nazwę na cześć znakomitego pisarza z Alicante, choć niektórzy nadal nazywają go Plaza de Correos (Plac Pocztowy). W końcu budynek, który po renowacji w 2011 roku odzyskał oryginalną fasadę z 1920 roku z łukami i mozaikowym napisem “Correos y Telégrafos” jest najbardziej emblematyczny z tych, które otaczają ten mały skarb Alicante.

Przed schodami mariny Levante w porcie Alicante, Apollonian Ikar wznosi się nad morzem ze swoją deską surfingową. Jego twórczyni, Esperanza D’Ors, określiła ten element swojej pracy jako “hołd dla wszystkich tych, którzy próbują latać i marzyć”. Według mitologii greckiej Ikar został uwięziony na wyspie Krecie wraz z ojcem Dedalem. Między sobą, łącząc pióra z nitką i woskiem, zrobili skrzydła, którymi odlecieli z wyspy. Skrzydła Ikara nie wytrzymały i po przelocie nad kilkoma wyspami wpadł do morza.

Jego mitologiczna postać dała początek niezliczonym dziełom sztuki. Alicante, miasto, które jest skansenem rzeźbiarskim, wystawia ten posąg w wodzie Morza Śródziemnego, nad którym według legendy spadł Ikar. Jego mit, zbudowany wokół skrzydeł z piór, został przeniesiony w czasy współczesne poprzez przekształcenie jednego z piór, z którymi latał nad morzem, w deskę surfingową, na której można było ujeżdżać fale.

Plaża El Postiguet, znajduje się w Alicante, w dzielnicy Ensanche Diputación, graniczącej z dzielnicami Santa Cruz i Raval Roig-Virgen del Socorro.

Położona w samym centrum miasta Alicante, u stóp zamku Santa Bárbara, jest otoczona promenadą wyłożoną palmami i posiada szeroki pas złotego piasku i spokojnych wód.

Jego nazwa pochodzi od małej bramy w starym murze Alicante, która dawała dostęp do miasta i która nazywała się “el Postigo”, co w końcu dało nazwę starej ulicy Alicante el Postigo i plaży Postiguet.

Plaża jest ikoną dla mieszkańców Alicante i jest wymieniana w wielu popularnych piosenkach, z których najbardziej znaną jest La manta al coll.

Wschodni kraniec plaży, obok stacji La Marina i dzielnicy Vistahermosa, tradycyjnie nazywany jest Playa del Cocó jest miejscem, z którego wystrzeliwane są fajerwerki po uroczystościach Bonfires of San Juan.

Warto zaznaczyć, że po zakończeniu prac w centrum miasta plaża odzyskała niebieską flagę.

Paseo de Gómiz (Postiguet), lepiej znany jako Paseo del Postiguet, jest promenadą przed plażą Postiguet, od Puerta del Mar do stacji La Marina, i biegnie równolegle do torów dawnej linii tramwajowej L4, alei Juan Bautista Lafora i ulicy Jovellanos. Swoją nazwę zawdzięcza Manuelowi Gómizowi Ortsowi, burmistrzowi Alicante w latach 1890-1893, gdyż to właśnie za jego kadencji rozpoczęto budowę promenady.

Na promenadzie znajduje się ogród z długim rzędem palm (oprócz tych już rosnących na plaży) i szeregiem ławek do siedzenia skierowanych w stronę morza. W części najbliższej Puerta del Mar, znajdują się dwa bardzo turystyczne tarasy; tuż za drugim z nich jest przystanek tramwajowy Puerta del Mar. Od tego miejsca, przez kilka metrów, promenada biegnie równolegle do odkrytego parkingu. Obok znajduje się mały budynek, w którym mieści się pogotowie plażowe, a obok niego rzeźba miejska Despertar (Przebudzenie), autorstwa artystki Margot González Orta. Następnie rozpoczyna się pochylnia prowadząca do przejścia Postiguet, które niweluje różnicę poziomów pomiędzy plażą a dzielnicą Raval Roig, na zboczach góry Benacantil. Chodnik rozciąga się do ostatniego odcinka plaży i kończy się na małym rondzie dla pieszych za przystankiem tramwajowym La Marina.

Posadzka promenady składa się z kostki brukowej w różnych odcieniach turkusowego błękitu, która ułożona w trójki tworzy mozaikę sześciokątnych figur. W 2011 roku brytyjski tabloid The Daily Mail donosił o skargach niektórych turystów, którzy twierdzili, że czuli zawroty głowy po wpatrywaniu się w ten chodnik podczas swoich pijackich spacerów.

Muzeum Ocean Race, dawniej Muzeum Volvo Ocean Race, to muzeum poświęcone wyścigowi żeglarskiemu The Ocean Race. Jego budowa rozpoczęła się przy okazji drugiej edycji, w której Alicante było portem startowym tych regat (edycja 2011-12). Muzeum zajmuje 1,300 metrów kwadratowych Starego Dworca Morskiego w porcie Alicante. Ma dwa piętra: na parterze znajduje się przestrzeń wystawowa i biblioteka muzealna; na pierwszym piętrze jest wielofunkcyjna przestrzeń dla warsztatów i kawiarnia-restauracja z dużym tarasem i widokiem na morze.

To interaktywne miejsce odkrywania morskiego świata, żeglarzy i cudów ukrytych w oceanach. Można dowiedzieć się o ekosystemach morskich i zagrożeniach, jakie niosą ze sobą działania człowieka na te siedliska, a także poznać techniczne aspekty regat i łodzi.

Muzeum upowszechnia wartości żeglarstwa i historię regat, począwszy od roku ich powstania w 1973 jako Whitbread Round the World Race, poprzez zmianę nazwy na Volvo Ocean Race w latach 2001-2019, aż po wejście w nowy etap, który otwiera The Ocean Race.

Z muzeum można również zobaczyć centrum operacyjne wyścigu, które od 2010 roku znajduje się w porcie miejskim.

Oprócz stałej kolekcji, muzeum zawiera w swojej wizycie:

  • Łódź regatowa (Brasil 1), która brała udział w edycji regat 2005-06, znajdująca się na froncie na zewnątrz muzeum i możliwa do zwiedzenia zarówno z pokładu, jak i z wnętrza.
  • Symulator przeżyć żeglarskich w regatach.
  • Wystawa czasowa, od lipca 2018 r., poświęcona historii Hiszpanii w regatach.

Muzeum posiada również program szkolny i program zajęć podkreślający tematykę zrównoważonego rozwoju, żeglarstwa, wartości i historii regat.

Gaj palmowy to park w Alicante, położony na Avenida de Elche, w dzielnicy Alicante El Palmeral-Urbanova-Tabarca, z widokiem na Morze Śródziemne. Ma swoje początki w starożytnym gaju palmowym o strukturze sadowniczej podobnej do Palmeral de Elche i Palmeral de Orihuela.

Historia

Pierwotnie należał do posiadłości El Carmen. Pod koniec XIX wieku został zdegradowany wraz z inauguracją kolei do Murcji (1884) i rozszerzeniem portu na wschód, fabryki i magazyny zaczęły być instalowane wzdłuż plaży Babel. Kolej i droga nie tylko wpłynęły bezpośrednio na gaj palmowy, zmniejszając jego rozmiary, ale także oddzieliły i odizolowały go od morza solidną barierą, zrywając bezpośredni związek, jaki miał miejsce wcześniej. Powstanie i rozbudowa dzielnicy San Gabriel w latach 1910-1930 oraz założenie przemysłu aluminiowego w latach 1952-1956 były kolejnymi czynnikami, które miały negatywny wpływ na rozbudowę i przetrwanie Palm.

Struktura fizyczna gaju palmowego jest konsekwencją jego pochodzenia: uprawy sadownicze zorganizowane według sieci rowów nawadniających, stawów, dróg, ścieżek i brzegów. Palmy zostały posadzone na obrzeżach, zgodnie ze strukturą sadu, co z kolei stworzyło specjalny wewnętrzny mikroklimat korzystny dla upraw. Ten sposób połączenia typowej struktury sadu, gdzie ziemia może być uprawiana w kształcie prostokąta, podzielona ekranami z palmami posadzonymi w rzędach w równych odległościach i o podobnej wysokości i wieku, tworzących rzędy, daje początek przestrzeniom o wielkim pięknie i bogactwie środowiskowym. W ostatnich dziesięcioleciach doszło do rozwoju miast, co spowodowało zniszczenie pierwotnego sadu.

Została ona zachowana na obrzeżach miasta, w stanie całkowitego opuszczenia, które doprowadziło do prawie całkowitej degradacji i utraty resztek gaju palmowego, który jeszcze istniał.

W 1997 r. zainaugurowano nowy park El Palmeral. Utworzono dojazdy i parkingi, otoczono go kamiennym murem, a we wnętrzu Gaju Palmowego ingerowano, wprowadzając takie elementy jak huśtawki, kioski, tor rowerowy i sztuczny obieg wody pompowanej z morza, imitujący rzekę, jezioro z łódkami i wodospad, aby przekształcić go w “karykaturę” idyllicznego afrykańskiego gaju palmowego.

Roślinność

Charakteryzuje się dużą rodzimą roślinnością, typową dla tego obszaru. Zawiera ponad 7000 drzew palmowych, należących do rodziny Araceae. Palmy są jednoliścienne i drzewiaste, co oznacza, że liście w końcowej koronie łodygi są podzielone w formie pierzastej lub dłoniastej. W parku tym można znaleźć również inne rodzaje palm, takie jak palma daktylowa, zwana również palmą królewską. Palma ta osiąga wysokość do 20 m i szerokość od 30 do 40 cm. Jego liście mają od 6 do 7 metrów długości. Jego owoce zwane daktylami są pomarańczowe, mięsiste, słodkie i mają wielkość od 3 do 9 cm.

Pod koniec XX wieku, gaj palmowy znany jako “El Parque” lub “El Carmen”, należący do Mariano Roca de Togores, liczył siedem tysięcy palm. Po renowacji i przekształceniu w park miejski liczba ta zmniejszyła się do około dwóch tysięcy.

W październiku 1997 roku otwarto pawilon parku, w którym odbywa się program przedstawień animowanych, teatrzyków dla dzieci i spektakli kukiełkowych.

W 2008 r. w El Palmeral został odsłonięty duży ormiański krzyż pamiątkowy, który został podarowany przez kolonię ormiańską mieszkającą w Hiszpanii za “dobre przyjęcie, jakie Ormianie zawsze otrzymywali od Alicante i mieszkańców Alicante”.

Godziny otwarcia: 9: 00-23: 00 codziennie

Park Canalejas jest najstarszym parkiem w Alicante. Znajduje się on równolegle do Avenida de Loring i przystani oraz przylega do Explanada de España.

Został zaprojektowany w 1886 roku przez architekta José González Altés na miejscu starego suchego doku i jest poświęcony pamięci galicyjskiego polityka José Canalejas, który był posłem Alicante i premierem Hiszpanii. Przed parkiem znajduje się pomnik Canalejas, a w jego wnętrzu znajdziemy fontannę znaną jako El Niño Flautista, a także dwie pary psów i kamienne lwy, które należały do posiadłości Buenavista znajdującej się w San Juan de Alicante. Posiadłość ta została podarowana przez jej właściciela Manuela Prytz Antoine Radzie Miasta Alicante w okresie II Republiki. W latach 40-tych XX wieku fontanna i rzeźby zostały przeniesione do parku. W ogrodach znajduje się również pomnik Carlosa Arnichesa i mała kamienna mapa Hiszpanii.

W parku znajduje się również kilka pomnikowych figowców, w tym jeden z gatunku Ficus elastica, który liczy sobie ponad sto lat.

Lucentum (także Leukante lub Leukanto) to nazwa ibero-rzymskiego miasta położonego w dzisiejszej gminie Alicante, w miejscu znanym jako El Tossal de Manises, w dzielnicy Albufereta.

Wpływ nazwy starożytnego rzymskiego miasta odbija się echem do dziś w dzisiejszym Alicante. Wiele firm, stowarzyszeń i klubów sportowych nosi nazwę starożytnego miasta.

Historia

Początki Lucentum jako centrum populacji sięgają IV w. p.n.e., a pierwsi osadnicy byli pochodzenia iberyjskiego, którzy utrzymywali bliskie kontakty handlowe i kulturalne zarówno z Grekami, jak i Fenicjanami. Znane są również kontakty z kulturą tartessiańską z południa półwyspu. Wszystkie te wymiany kulturowe dały początek kulturze o własnych cechach, którą rzymscy historycy, tacy jak Pliniusz Starszy i Strabo, nazwali “Contestania”. Uważa się, że jest to to samo miasto, które Grecy nazywali “Akra Leukḗ” (Ἂκρα Λευκῆ).

Wraz z wejściem Kartaginy na Półwysep przed i podczas II Wojny Punickiej, miasto otrzymało wpływy architektoniczne Kartaginy, które można zobaczyć dzisiaj w jego pozostałościach. Ponieważ zostały one zbudowane na szczycie istniejącego miasta, iberyjskie pozostałości Lucentum praktycznie nie istnieją, ograniczając się, jeśli w ogóle, do części muru, który otaczał miasto. To Rzymianie, którzy nadali miastu nazwę Lucentum po podboju Lewantu przez Publiusza Korneliusza Scypiona i którzy zbudowali większość pozostałości tego, co dziś tworzy historyczny kompleks. Jak wszystkie rzymskie miasta, Lucentum było wyposażone w łaźnie, świątynie, forum, kanały ściekowe itd.

Rozkwit miasta przypadł na okres od I wieku p.n.e. do I wieku n.e., pod koniec tego stulecia podupadło i zostało praktycznie opuszczone w II i III wieku. Główną przyczyną tego upadku było sąsiednie miasto Ilici (dzisiejsze Elche), które, lepiej skomunikowane drogą lądową i morską, cieszyło się dobrobytem, który zmniejszył handlowe i strategiczne znaczenie miasta Lucentum. Dekadencja miasta doszła do tego stopnia, że zostało ono całkowicie opuszczone, a na jego szczycie w X lub XI wieku wybudowano cmentarz muzułmański.

Lucentum dzisiaj

Pierwsze dane prowadzące do lokalizacji starożytnego miasta Lucentum zostały dostarczone przez Antonio Valcárcel Pío de Saboya y Moura, hrabiego Lumiares, który w 1780 roku stwierdził, że pozostałości Tossal de Manises, które osobiście wykopywał przez lata, należą do tego miasta, zaprzeczając twierdzeniom, że miasto znajdowało się poza lokalnym obszarem Alicante. Został on później odkopany przez Lafuente i Figueras, którzy poszukiwali greckiego i kartagińskiego miasta. W latach 30. ubiegłego wieku poszukiwał jej również profesor Belda.

Lucentum znajduje się w uprzywilejowanej lokalizacji, z doskonałym widokiem na starą Albuferę, wzgórze tratw i zatokę, którą można zobaczyć pomiędzy licznymi budynkami.

W najbardziej dostępnej części osada jest otoczona murem, z którego zachowały się ważne pozostałości. Uwidacznia ona oznaki okupacji z okresu iberyjskiego i rzymskiego, chociaż pozostałości i materiał uzyskany odpowiada rzymskiego miasta, zwłaszcza od I wieku. Rzymskie miasto zostało zbudowane na szczycie iberyjskiego miasta, z którego praktycznie nic nie pozostało, z wyjątkiem resztek murów. Niższy poziom byłby współistniejący z nekropolią wykopaną w latach 30-tych podczas budowy drogi, której materiały, bardzo interesujące, zostały opublikowane i są przechowywane w Prowincjonalnym Muzeum Archeologicznym w Alicante. Wśród nich muzeum posiada wspaniałą kolekcję kadzidełek, niektóre o ciekawych kształtach, ceramikę iberyjską z dekoracją geometryczną i figuralną, jak np. “waza jeźdźców”, wazy z przedstawieniami ptaków i ryb (prawdopodobnie jaj), szczątki rzeźbiarskie, biżuterię, naszyjniki z pasty szklistej, amulety pochodzenia egipskiego, terakoty, fusajole, broń, itp. Wśród biżuterii znajdują się trzy kolczyki prawdopodobnie przeznaczone do użytku męskiego, które sugerują istnienie lokalnego warsztatu, a które zostały zidentyfikowane również na innych nekropoliach. Z tego miejsca może pochodzić “Kore de Alicante”, obecnie w Muzeum Archeologicznym Katalonii.

Stanowisko archeologiczne Lucentum zajmuje powierzchnię 30.000 m². W 1961 r. został uznany za “zabytek historyczno-artystyczny”, choć wcześniej stał na krawędzi likwidacji padając ofiarą spekulacji nieruchomościami. Dzięki odważnym działaniom osób zaangażowanych w jego ochronę, takich jak szwedzka archeolog Solveig Nordström, Lucentum zostało ocalone, choć za cenę zamknięcia go pomiędzy wysokimi budynkami, które odbierają perspektywę tego, co było kiedyś bardzo ważnym rzymskim miastem i wizualnie zanieczyszczają całość. Pomimo statusu prawnego “zabytku”, który chronił go, miał cierpieć przez lata opuszczenia i spustoszenia, aż do momentu rozpoczęcia poważnego projektu konserwacji pozostałości w latach 90-tych.

Ostatnio przeszedł gruntowną przebudowę pod kierownictwem Rafaela Péreza Jiméneza (architekta) i Manuela Olciny Doménecha (archeologa), która została nagrodzona przez magazyn architektoniczny Oficjalnego Kolegium Architektów Wspólnoty Walenckiej i która stanowi ostateczne i nieodwracalne odzyskanie tego, co pozostało z tego miejsca. Ożywienie to kamień milowy w dziedzinie kultury dla miasta Alicante.

Dziś można odwiedzić stanowisko archeologiczne, gdzie można zobaczyć pozostałości muru, który ufortyfikował osadę, a także podstawy przedrzymskich wież obronnych, łaźnie, forum i część nekropolii muzułmańskiej, a także pozostałości wielu mieszkań. Podsumowując, część Tossal de Manisses jest nadal w fazie wykopalisk, więc można się spodziewać, że w miarę postępu prac teren ten będzie zyskiwał na wielkości i znaczeniu.

Plaża Almadraba w Alicante to mała plaża z kamieniami i ciemnym piaskiem, która jest bardzo uczęszczana ze względu na spokojne wody. Położona jest pomiędzy plażą Albufereta na południu, od której oddziela ją mały klub jachtowy, a Cabo de las Huertas na północy. Znajduje się w sąsiedztwie dużych budynków i jest łatwo dostępny. Ze względu na to, że jest mała, nie ma nocnego nadzoru, więc jest to popularne miejsce do picia, zwłaszcza w lecie.

La Almadraba jest wyjątkową plażą. Pod nim do morza wpływa podziemna rzeka słodkiej wody, która nadaje mu wygląd błotnistej plaży.

Cabo de la Huerta, a wcześniej jako Alcodre, nazwane w odniesieniu do Huerta de Alicante jest przylądkiem w Hiszpanii na wybrzeżu Lewantu, a także dzielnicą hiszpańskiego miasta Alicante. Od zachodu graniczy z dzielnicą Albufereta, a od północy z plażą Playa de San Juan; od wschodu i południa otoczona jest Morzem Śródziemnym.

Cabo de la Huerta zawdzięcza swoją nazwę bliskości Huerta de Alicante, która wraz z portem stanowiła jedną z dwóch sił napędowych gospodarki regionu. Oddziela on plażę San Juan od zatoki Alicante. Z kolei zatoka Alicante jest ograniczona przez ten przylądek od północy i przez przylądek Santa Pola od południa. Na najbardziej wysuniętym na wschód końcu przylądka Huerta znajduje się latarnia morska ułatwiająca nawigację.

Przylądek Huerta posiada wiele skalistych zatoczek i zatoczek na południowej i zachodniej stronie, niektóre z nich są trudno dostępne i często są plażami dla nudystów.

Park zalewowy La Marjal znajduje się w niewielkiej odległości od plaży San Juan, w obszarze miejskim, który powstał na terenach, które w przeszłości tworzyły bagna. Jest to wyjątkowy park, który oprócz funkcji wypoczynkowej i rekreacyjnej, jaką pełni każdy park, spełnia również inną funkcję: w przypadku intensywnych opadów deszczu służy jako zbiornik retencyjny dla wód opadowych, zmniejszając ryzyko powodzi w dolnej części dzielnicy, i może zmagazynować do 45 000 m3 wody.

Wewnątrz zbiornika retencyjnego znajduje się duży staw otoczony roślinnością wodną, w którym można obserwować florę i faunę typową dla naturalnych walenckich mokradeł (bagien). Aby utrzymać wodę w odpowiednich warunkach, zastosowano obieg recyrkulacyjny, który obejmuje wodospad i mały staw.

Wzgórze utworzone z ziemi pochodzącej z wykopu zbiornika retencyjnego zapewnia wspaniałe widoki na park i region l’Alacantí, z górami w tle. Odtwarza również roślinność górską i śródziemnomorski krajobraz rolniczy.

Park ten został nagrodzony przez Hiszpańskie Stowarzyszenie Parków i Ogrodów Publicznych nagrodą Alhambra za najlepszy projekt roku 2015.

Sierra Grossa lub Sierra de San Julián (w języku walenckim Serra Grossa) to skaliste wzniesienie o wysokości 173 metrów, położone w Alicante, naprzeciwko Morza Śródziemnego. Sierra składa się z dwóch wzgórz, z których mniejsze, zachodnie znane jest jako Sierra de Santa Ana lub Sierra del Molinet4, gdzie znajdowała się pustelnia pod wezwaniem św. Anny, zburzona w 1823 r., której pozostałości są nadal widoczne.

Wraz z Benacantil i Monte Tossal, Sierra Grossa stanowi decydujący geograficzny punkt orientacyjny w ukształtowaniu i rozwoju Alicante, o czym świadczy istnienie złóż z epoki brązu, historyczna eksploatacja kruszyw, której była poddawana na zachodnim zboczu, zakładanie fabryk u jej podnóża, takich jak “La Británica” w XIX wieku lub w XX wieku, położenie linii kolejowej “trenet” lub otwarcie drogi do kamieniołomu. To, co kiedyś było wspaniałym punktem widokowym, z którego można było podziwiać morze i sad tak bogaty w owoce, jak w historię, teraz służy do obserwacji nowego systemu rozwoju urbanistycznego Alicante.

Znany jest również w języku hiszpańskim jako Sierra Gorda, a w języku walenckim pod nazwą Malhivern.

4. BILETY LOTNICZE

Lotnisko Alicante-Elche (kod IATA: ALC, kod OACI: LEAL), znane również jako Alicante-El Altet znajduje się 8 km na południowy zachód od centrum Alicante.

Położony w uprzywilejowanym i uznanym obszarze turystycznym “la Costa Blanca”, Alicante jest najważniejszym lotniskiem Wspólnoty Autonomicznej Walencji i obsługuje słynne miasta takie jak Benidorm, Calpe, Denia, Jávea, Torrevieja, la Manga del Mar Menor, Orihuela, Murcia i Cartagena. Lotnisko obsługuje również węzły przemysłowe i rolnicze, takie jak Elche, Novelda, Alcoy, Elda-Petrel, Ibi, Villena, a nawet prowincję Albacete.

Lotnisko posiada jeden pas startowy na wysokości 43 metrów nad poziomem morza.

W marcu 2011, lotnisko otworzyło nowy terminal pasażerski (znany również jako Terminal NAT), do którego przeniesiono wszystkie operacje lotnicze. Stare terminale (T1 i T2) zostały zamknięte, ale mogą zostać otwarte w zależności od ruchu lotniczego.

Na lotnisku w Alicante dostępne są następujące środki transportu, aby dostać się do centrum miasta:

Twój lot był opóźniony lub odwołany? Nawet do 600 € odszkodowania na osobę za loty z ostatnich 3 lat. Bez względu na cenę biletu. Sprawdzona usługa! Ocena na Trustpilot: 4,6/5 (na podstawie 104 076 recenzji)

5. NOCLEGI

Poszukiwanie noclegu wymaga czasu i odpowiedniego przygotowania. Musisz jasno określić swoje kryteria, przeglądać dziesiątki ofert i sprawdzać opinie. A wszystko to na różnych stronach internetowych. A to pochłania dużo czasu. Skorzystaj z poniższej wyszukiwarki, która pozwoli Ci oszczędzić czas, gdyż przeglądarka agreguje oferty ze wszystkich serwisów, a także pieniądze, bo znajdziesz tam oferty na każdą kieszeń.

Jeżeli nie wiesz kiedy wybrać się do Walencji, zobacz jakie fiestas na Ciebie czeka.

6. LOKALNA KUCHNIA

Typowe dla Alicante jedzenie ma swój fundamentalny filar w basenie Morza Śródziemnego. Morze jest źródłem jego najlepszych przysmaków. Jednak podstawowym elementem tego typu kuchni, podobnie jak w całym hiszpańskim regionie Levante, jest ryż. Nie powinniśmy również zapominać, że jest to ziemia ogrodów warzywnych, więc tam też znajdziesz kilka ważnych dań w katalogu typowych potraw Alicante.

Zobacz nasz artykuł o 10 znanych potrawach hiszpańskich, które musisz spróbować.

Czy jest lepszy sposób na zwiedzanie Hiszpanii niż poprzez poznawanie lokalnej kuchni?

¡Qué aproveche!

Podobnie jak inne paelle, paella z Alicante ma wiele odmian, w zależności od głównych składników: ryby, mięso, kurczak, królik, warzywa… Wszystkie z nich mają wspólny element. To jest salmorreta, czyli sofrito, w którym następnie smaży się ryż. Salmorreta z Alicante jest przygotowywana z pomidorów, czosnku, pietruszki i ñoras (czarnej papryki). Te ostatnie są w dużej mierze odpowiedzialne za smak i kolor tego rodzaju paelli.

Arroz a banda jest bez wątpienia jedną z najbardziej pożądanych potraw, która posiada własną wersję i różni się nieco od arroz a banda przygotowywanej w Walencji.

Pierwotnie na stole kładziono ryż, a ryby i skorupiaki odkładano na bok. Ale dzisiaj wszystko jest zwykle podawane razem. Kluczem do pysznego smaku tego dania jest bulion rybny, w którym gotuje się ryż oraz obfity sos na bazie m.in. czosnku, ñoras, pomidora, mątwy i krewetek.

Spośród wszystkich typowych lewantyńskich potraw z ryżu ta jest najbardziej różna, przede wszystkim ze względu na składniki użyte do jej przygotowania (kiełbaski i roztrzepane jajko, a także kurczak i/lub królik) oraz fakt, że gotuje się ją w glinianym garnku.

Zapieczona w piekarniku zapiekanka nadaje temu daniu charakterystyczną strukturę.

Typowym napojem z Alicante jest mistela. W rzeczywistości jest to likier wytwarzany poprzez dodanie alkoholu do moszczu winogronowego, dzięki czemu unika się spontanicznej fermentacji. Aby dodać smaku i niuansów aromatycznych, do beczki, w której mistela jest przechowywana przed butelkowaniem, można dodać zioła i skórki owoców.

Minimalna zawartość alkoholu wynosi 13%, a maksymalna 23%. Można go pić jako aperitif, jako dodatek do deserów lub jako napój trawienny.

Turron jest bez wątpienia najbardziej popularną typową potrawą Alicante w okresie Bożego Narodzenia. W każdym domu w tym autonomicznym regionie i w pozostałej części kraju, co najmniej jeden kawałek turrón z Alicante jest obecny na Boże Narodzenie.

W przypadku “Jijona turrón” (rodzaj miękki), jego konsystencja wynika z faktu, że migdały, jego główny składnik, są mielone razem z miodem.

Produkt ten jest tak ważny dla gospodarki Jijony i jej regionu, gdyż produkcja tego rodzaju turrón podlega ścisłym przepisom Rady Regulacyjnej Chronionego Oznaczenia Geograficznego Jijona i Turrón de Alicante.

Chociaż “Alicante turrón” jest częścią wspomnianego powyżej CHOG, różni się on znacznie od “Jijona turrón”. Zasadniczo, w fakturze. Tak zwany twardy nugat zawiera dużą ilość migdałów, ale nie są one zmielone, lecz posiekane.

Podobnie jak nugat z Jijony, nugat z Alicante również zawiera miód. Jednak czynnikiem, który emulguje i ujednolica pozostałe składniki jest białko jajka.

Jest to jedno z najbardziej popularnych dań w typowej kuchni Alicante. W rzeczywistości ten prosty wyrób, stworzony przez pasterzy, kojarzy się dziś z uroczystościami na świeżym powietrzu.

Składniki gachamigi nie mogłyby być prostsze: mąka, czosnek, ńoras, oliwa z oliwek i kiełbasa longana. Z tego wszystkiego robi się rodzaj kaszki, którą z obu stron smaży się w kociołku na otwartym ogniu, jak omlet.

W typowej gastronomii Alicante, nie tylko tuńczyk mojama jest powszechnym produktem, ale także inne solone produkty z tej błękitnej ryby, takie jak budellet (jelito), sangatxo (mniej szlachetna i czerwonawa część jego mięsa) i ikra (lub garrofetas).

Jeśli chodzi o tuńczyka z mojamy, to zazwyczaj podaje się go na stole pokrojonego w cienkie plasterki (w stylu szynki) i polanego oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia.

Olleta jest z definicji wielkim gulaszem typowych potraw z Alicante. Jej podstawą są nasiona roślin strączkowych (soczewica, ciecierzyca, fasola pinto i biała, a czasem suszony bób), które gotuje się z różnymi warzywami, w zależności od pory roku, oraz z różnymi częściami wieprzowiny.

Pod koniec gotowania do potrawy dodaje się kilka ziaren ryżu lub pszenicy. Po zakończeniu podaje się je razem.

Borreta jest jednym z najlepszych przykładów typowych zimowych potraw z Alicante. Bardzo podobne w koncepcji do potajes de vigilia, tak reprezentatywnych dla okresu Wielkiego Postu i Wielkanocy, podstawą tego dania jest dobry solony dorsz. Towarzyszą mu ziemniaki, warzywa takie jak szpinak i prawie wszechobecne (w kuchni Alicante) ñoras.

Toña jest jednym z tych słodyczy, które najlepiej definiują typowe jedzenie Alicante. Znany jest również pod nazwą panquemao i w istocie kształtem i strukturą miękiszu przypomina bułkę, choć z bardziej opiekaną skórką i gąbczastym wnętrzem, w stylu bułeczek i biszkoptów.

Nie sposób mówić o typowym jedzeniu w Alicante nie wspominając o wspaniałych rybach i owocach morza, które można znaleźć zarówno na targach rybnych, jak i w restauracjach tej prowincji.

Gatunki tak soczyste i reprezentatywne jak śródziemnomorskie czerwone krewetki i langustyny, kalmary i “telliny” (małże). Wiele z nich stanowi podstawę do przygotowania soczystych lewantyńskich potraw z ryżu.

Winogrono Monastrell jest najbardziej charakterystyczną odmianą dla śródziemnomorskiego Lewantu. Dominuje w D.O. Alicante, D.O. Jumilla, Yecla i Bullas w regionie Murcji, we Wspólnocie Walenckiej i w Katalonii, gdzie nosi nazwę Monastrell.

Wina, które daje nam ta szczególna odmiana winorośli, mają zazwyczaj bardzo wyraźną osobowość i wysublimowaną jakość. Nowoczesne, słodkie, potężne i wyraziste wina, o purpurowych i owocowych barwach, o gładkości, które trudno pobić.

Winogrono to jest jedynym, które może być używane do produkcji tradycyjnego Fondillón, słodkiego wina charakterystycznego dla prowincji Alicante. Wytwarzane jest z bardzo dojrzałych winogron i leżakuje w starych beczkach przez okres co najmniej 9 lat.

Winogrono Monastrell najlepiej przystosowuje się do kontynentalnego klimatu śródziemnomorskiego, charakteryzującego się niewielkimi opadami w ciągu roku i ekstremalnymi temperaturami latem i zimą. W bardzo gorących latach może produkować wina o wysokiej zawartości alkoholu i wysokim poziomie tanin.

W Hiszpanii jest drugą po Tempranillo najczęściej używaną odmianą, choć na świecie znana jest pod francuską nazwą Mourvèdre, która z kolei pochodzi od Morvedre, starej nazwy walenckiego miasta Sagunto.

Wina wykonane z tego winogrona można również znaleźć w tak różnych miejscach jak południe Francji, Rodan, Kalifornia i Australia.

Tu znajdziesz nasze rekomendowane restauracje…

7. WYNAJEM AUTA

Wynajem auta w Hiszpanii oferuje odwiedzającym niezrównaną wygodę i elastyczność, zwłaszcza podczas podróży poza duże miasta i ruchliwe obszary turystyczne. Jest to również bardzo proste, ponieważ większość międzynarodowych wypożyczalni działa na terenie Hiszpanii, a proces rezerwacji jest zasadniczo taki sam jak w jakimkolwiek innym kraju. Więcej o wynajmie aut znajdziesz w poradniku.

8. KOMUNIKACJA

Transport Metropolitalny w Alicante (TAM) jest systemem transportu metropolitalnego, który obsługuje obszar metropolitalny miasta Alicante od 1999 roku. System ten integruje autobusy i tramwaje w gminach Alicante, San Vicente del Raspeig, San Juan de Alicante, Muchamiel i Campello. Składa się on z czterech linii TRAM Metropolitan Alicante i 36 linii autobusowych.

System ten jest finansowany przez Radę Miasta Alicante i Generalitat Valenciana. Jego funkcjonowanie jest mieszane: autobusy są obsługiwane przez prywatną firmę Subús, będącą częścią grupy Vectalia, podczas gdy FGV obsługuje tramwaje.

Bilety podróżne zintegrowane są ze sobą poprzez kartę zbliżeniową Móbilis, która może być używana zamiennie do transportu w ramach Obszaru Metropolitalnego Alicante.

Ceny przejazdów:
Pojedynczy przejazd: €1.45 bez karty (Mobilis), €0,90 z kartą Mobilis

BikesBooking.com to wiodący serwis rezerwacji online motocykli, skuterów, rowerów i quadów. Są największą na świecie firmą zajmującą się rezerwacją rowerów. Współpracują z wiodącymi wypożyczalniami, zapewniają wielojęzyczną, przyjazną dla użytkownika stronę internetową, na której użytkownicy mogą znaleźć i zarezerwować online szeroką gamę rowerów w dowolnym zakątku świata. BikesBooking.com gwarantuje najlepsze dostępne ceny, zweryfikowane recenzje od poprzednich wynajmujących oraz brak opłat rezerwacyjnych! Naciśnij tutaj lub w logo aby przejść do strony

Taxi w Hiszpanii potrafi być drogie. Aby przejazd stał się tańszy, skorzystaj z mojego kodu patricks862, aby otrzymać 3,00 € zniżki na 3 kolejne przejazdy z Cabify.

Pobierz aplikację tutaj: https://cabify.com/i/patricks862.

9. DRUŻYNA PIŁKARSKA

Druga dywizja RFEF, znana jako Segunda RFEF, Segunda Federación lub Segunda B-Segunda RFEF jest czwartym poziomem hiszpańskiego systemu ligowego. Jest to poziom po Pierwszej Dywizji RFEF. Jej organizacja zależy od Królewskiej Hiszpańskiej Federacji Piłkarskiej, od której wzięła swoją nazwę. Składa się z 5 grup, po 18 drużyn w każdej. Jego status jest półprofesjonalny.

Hércules de Alicante Club de Fútbol to hiszpański klub piłkarski z miasta Alicante, który gra w Drugiej Dywizji RFEF. Drużyna została założona w 1919 r. i skonfederowana 25 października 1922 r. Pierwsza drużyna rozgrywa swoje mecze domowe na Estadio José Rico Pérez, który może pomieścić 29 500 widzów.

Hércules rozegrał 20 sezonów w pierwszej dywizji i 43 w drugiej dywizji, zajmując 27 miejsce w pucharze Hiszpanii. W sezonie 1934/35 po raz pierwszy awansowali do Pierwszej Dywizji, a ich najlepszym osiągnięciem było piąte miejsce w 1975 roku. W rozgrywkach o krajowy puchar (obecnie Copa del Rey) ich największe osiągnięcie sięga 1936 roku, kiedy to dotarli do półfinału tych rozgrywek. Zdobyli również wicemistrzostwo Hiszpanii Amatorów w 1930 roku, pokonując Sporting de Gijón w finale na stadionie Montjuïc (3-2).

Nazwa klubu, ufundowana przez jego założyciela, została zainspirowana wartościami reprezentowanymi przez greckiego bohatera mitologicznego Herkulesa. Klub rywalizuje historycznie z Elche Club de Fútbol, z którym rozgrywa derby prowincji.

Wczesne lata

Hercules Football Club jest gra od 1914 r. , choć oficjalnie dopiero w 1922 r., kiedy to 26 września tego samego roku został zarejestrowany wraz z Mercantil de Cartagena, Federación Levantina i kilkoma innymi. Jego założycielem był Vicente Pastor Alfosea, pseudonim “El Chepa”, w pierwszych latach jego boiska były różne, u podnóża gór, na terenie l’Hort del tio Ron, na boisku w Benalúa i na obiektach Klubu Rekreacyjnego Alicante. Herkules zaczął grać w dziecięcych mistrzostwach, których w 1918 roku został ogłoszony mistrzem. W 1919 roku odbył się pierwszy oficjalny mecz z Athletic Club Benaluense, w którym drużyna z Alicante wygrała 2-1. W swoich początkach drużyna nosiła koszulkę w biało-czerwone pasy i czarne spodenki.

W 1923 r. powstaje pierwszy zarząd Herkulesa, który przekazuje prezesurę Alberto Misó Ferrándizowi, który zostaje pierwszym prezesem w historii Herkulesa. Można powiedzieć, że w początkowym okresie Hercules nie zaczynał źle, co udowodnił w sezonie 1923-24, kiedy to został ogłoszony mistrzem prowincji, pokonując w finale Club Deportivo Castellón.

Na początku swojego istnienia Hercules C.F. nosił biało-czerwony strój. Był to zespół pozostający w cieniu innych klubów z Alicante, w tym Club Natación Alicante i Club Deportivo del Círculo de Bellas Artes de Alicante, którego przez kilka miesięcy był nawet filią.

W 1927 roku Hercules nabył kilku graczy i dyrektorów, ogłaszając się w ten sposób główną drużyną miasta Alicante. W 1928 roku rozegrano pierwszy mecz w nowym stroju i z nowym herbem. Odbywało się to na Campo de la Florida, znanym jako Campo de la Viña.

W 1930 roku Hercules C.F. odniósł swój wielki narodowy triumf, grając w finale mistrzostw kraju amatorów przeciwko Gijón. Mecz został rozegrany na stadionie Montjuïc w Barcelonie, gdzie przegrali 3-2. Chociaż, według kilku źródeł, Herkules miał nieuznaną bramkę i karnego, który mógł być zwycięskim golem.

Członkami zarządu w 1934 byli: Renato Bardín Mas, Eladio Pérez del Castillo, Agustín Gosálvez i Pascual Rosser Guixot, a także dziennikarz Juan Antonio Espinosa.

Hércules awansowali do Pierwszej Dywizji w kampanii 1935-1936 z takimi zawodnikami jak Blázquez, Salvador, Pérez, Aparicio, Goyeneche, Sala, Tatono, Maciá i Morena.

Pierwsza wizyta Realu Madryt w Herculesie miała miejsce 10 listopada 1935 roku, kiedy Hercules grał już w pierwszej dywizji. Pierwsza wizyta Barcelony miała miejsce 19 kwietnia 1936 roku. Barcelona grała przeciwko Herculesowi w Bardín i zremisowała 2-2, a dwie bramki dla Herculesa strzelił Blázquez. W klasyfikacji generalnej obie drużyny miały 24 punkty, ale Barcelona była piąta, a Hercules szósty.

Wojna domowa zakłóciła pracę drużyny i odcisnęła na niej swoje piętno, ponieważ zawodnicy zostali rozdzieleni pomiędzy dwie strony. Maciá i Blázquez zdołali opuścić obozy koncentracyjne, ale Mandizábal zginął, gdy jego samolot został zestrzelony, a trener Manuel Suárez Begoña został znaleziony martwy w rowie w Aguas de Busot.

Większość boisk piłkarskich została zniszczona, a wiele drużyn zniknęło. Pomimo faktu, że bardzo trudno było zastąpić zawodników, którzy osiągnęli już swój wiek i byli już zmęczeni skutkami wojny, w kampanii 1939-1940 Hércules był w stanie odegrać przyzwoitą rolę w Pierwszej Dywizji, zajmując 6. miejsce za CD Español, po tym jak spędził cały sezon na czołowych pozycjach w tabeli, będąc liderem w 5 i 7 dniu meczu.

W czerwcu 1939 roku Alfredo González został mianowany prezesem, a Luis Casanova wiceprezesem Hércules. W tym roku wyremontowano stadion, zreorganizowano klub i zrehabilitowano drużynę.

Z Eladio Pérezem jako prezydentem i burmistrzem Manuelem Montesinosem Gómizem jako wiceprezydentem, Hércules był na dziewiątej pozycji na koniec sezonu 1940-1941. Najważniejszym wydarzeniem sezonu było włączenie bramkarza José Péreza Garcíi do reprezentacji Hiszpanii na mecz Portugalia-Hiszpania, dzięki czemu stał się on pierwszym międzynarodowym zawodnikiem grającym dla Herculesa. Niestety, przypadkowe zderzenie z portugalskim napastnikiem doprowadziło do kontuzji, w wyniku której stracił wzrok.

8 kwietnia 1941 roku Hercules F.C. i Alicante C.F. połączyły się, na krótki czas. Hercules został przemianowany na Alicante Club Deportivo. Pod nową nazwą, sezon 1941-1942 był kompletną porażką z powodu spadku do Drugiej Dywizji, pozostawania poza dolną połową tabeli przez cały sezon i w końcu posiadania 7 punktów za drużyną, która odpadła, CF Barceloną.

5 maja 1942 roku podjęto decyzję o zmianie nazwy klubu na Hercules de Alicante. W sezonie 1942-1943 Hercules utrzymał się w Drugiej Dywizji po remisie w Altabix, na boisku ich odwiecznych rywali, Elche Club de Fútbol.

Zespół ds. promocji (1944-1951)

Po pokonaniu Baracaldo w ostatnim dniu meczowym (1944-45), awans do Pierwszej Dywizji został osiągnięty. Z tamtych lat, hołd dla Manuela Maciá, świętego Herkulesa przez prawie 20 lat, gdzie zmierzyli się z naszpikowanym gwiazdami Realem Madryt, odnosząc wspaniałe zwycięstwo 2-1.

W kolejnym sezonie (1945-1946) po fatalnym początku sezonu klub spadł z ligi. W kolejnym sezonie, 1946-1947, postawiono sobie za cel powrót do Pierwszej Dywizji i Hercules był bliski awansu, ale Real Sociedad miał dwa punkty przewagi i po pokonaniu Murcii awansował do Pierwszej Dywizji.

4 stycznia 1948 roku Hercules doznał upokarzającej porażki 9-2 na La Rosaleda. Anegdotycznym aspektem tego meczu było to, że wszystkie bramki dla przeciwników strzelił ten sam zawodnik, Bazán, a kroniki mówią o bramkarzu Herkulesa, Cosme, jako o najlepszym w swojej drużynie. W tym samym roku bardzo ważnym i istotnym graczem był Calsita, który dzięki swoim 23 bramkom prawie doprowadził Hercules do pierwszej dywizji, ale nie trzeba było długo czekać, aby Atlético de Madrid, które zostało mistrzem ligi, przyjęło go do swoich szeregów.

W latach 1948-1950, kiedy stadion w Bardín był o lata świetlne oddalony od swojej dawnej pojemności, nadzieje Hérculesa spadły z czwartego miejsca w Primera na dziesiąte w Segunda. Odejście Calsity do Atlético de Madrid było początkiem kryzysu w Herculano, ale dzięki prezydenckim działaniom Heliodoro Madrony, trajektoria Niebiesko-Białych w sezonie 1950-1951 rosła w siłę i osiągnęli oni czwarte miejsce, między innymi dzięki takim graczom jak Cosme, Oliver, Torres, Pina.

Sezon 1953-1954 nie rozpoczął się dobrze, ale w końcu, z Amadeo Sánchezem, znanym jako “Asturyjski Gigant”, jako trenerem, awansowali w ostatnim meczu rozegranym na stadionie Bardín, który był zbyt mały, aby pomieścić wszystkich kibiców, którzy przybyli 27 czerwca 1954 roku, chcąc być obecni na meczu z Osasuną. Wynik tego meczu to 2-0 na korzyść Herkulesa. W tym czasie grali: Gómez Montagut, Durán, Santos, Pina, Navarro, Tártalo, Campillo, Llebaría, Seva Santos, Ernesto, Roth i Alvarín.

Hércules opuścił stadion Bardín i przeniósł się na stadion La Viña, znany również jako stadion La Florida, ponieważ znajdował się w tej dzielnicy. Stadion mógł pomieścić 25 000 osób.

W sezonie 1954-1955 zajęli zaszczytne 6. miejsce, ale w kolejnym sezonie (1955-1956), z prezesem Alfonso Guixotem, Hercules spadł z ligi i wszedł w okres, z którego nie mógł się wydostać, spadając nawet do trzeciej dywizji. Później, pod wodzą Juanito Pastora, pierwszego olimpijczyka Herculesa z Alicante, znów zabłysnęli i wrócili do Pierwszej Dywizji, choć wkrótce znów zostali zdegradowani do Drugiej Dywizji.

W sezonie 1955-1956 Hercules spadł z szóstego miejsca. Hercules spędził wiele lat w drugiej dywizji, a nawet sięgnął dna i spadł do trzeciej.

Wkrótce awansowali do Segunda pod wodzą Luisa Aragonésa (trenera, który poprowadził Hiszpanię do wygrania Euro 2008), który był byłym zawodnikiem Herculesa w sezonie 1959-60.

Klub rozpoczął dekadę w II lidze od dobrego startu, zajmując trzecie miejsce w sezonie 1960-1961. W sezonie 1963-1964 udało im się zająć 2. miejsce i zagrać o awans do pierwszej dywizji, ale przegrali z Realem Oviedo. W końcu upragniony awans nadszedł w latach 1965-1966, kiedy to zostali mistrzami grupy, ale rollercoaster powrócił; kolejny sezon w pierwszej dywizji (1966-1967) zakończył się ponownym spadkiem do drugiej, który kontynuował spiralę spadkową do trzeciej w latach 1967-1968, zajmując przedostatnie miejsce.

Dwa sezony spędzili w trzeciej dywizji, bo choć byli mistrzami swojej grupy w sezonie 1968-1969, przegrali awans z Castellón. W kolejnym sezonie (1969-1970) ostatecznie awansowali po wygraniu swojej grupy i zaliczeniu dwóch play-offów.

Lata 70 i Wspaniałość Herkulesa

W 1970 roku José Rico Pérez przejął stery w drużynie, która powróciła do Drugiej Dywizji, ale to właśnie ten człowiek miał zapoczątkować najlepszy okres w historii klubu. Chciał zbudować wielki klub, ale widział, że pojemność starego stadionu ograniczała możliwości rozwoju. Sytuacja ta skłoniła prezydenta, Don José Rico Péreza, do zainwestowania w budowę stadionu, aby pomieścić rosnącą liczbę fanów (klub zbliżał się do 20 000 członków) i gościć ważne zawody, takie jak Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w Hiszpanii w 1982 roku. I tak oto latem 1974 roku, z drużyną Herculesa, która właśnie awansowała do Pierwszej Dywizji, stadion José Rico Péreza został zainaugurowany podczas meczu z FC Barceloną. To były najlepsze lata drużyny z Alicante.

Herkules z lat 70-tych był twardą drużyną, którą ciężko było pokonać. Choć przez pierwsze lata tej dekady grali w drugiej dywizji, w sezonie 1973-1974 awansowali do elity hiszpańskiego futbolu. W sezonie 1974-1975 drużyna z Alicante przeżywała swój najlepszy okres piłkarski, osiągając 5. pozycję w pierwszym sezonie po awansie, pokonując takie zespoły jak Atlético de Madrid (6.), Betis (9.), Athletic Club (10.) czy Valencia (12.).

Hercules mógłby znaleźć się w strefie europejskiej, gdyby nie różnica bramek z zajmującym czwarte miejsce Realem Sociedad, który, choć miał tyle samo punktów i bramek co Alicante, zdobył tylko 32, w porównaniu do 36 zdobytych przez Herculesa, a tak Donostiarras trzymali się czwartej pozycji, która dawała im miejsce w Europie. Nieco anegdotycznie, drużyna ta wygrała oba mecze z Elche, klubem, który w tamtym czasie również grał w pierwszej dywizji.

W następnym sezonie (1975-1976) drużyna z Alicante zaskoczyła ponownie, stając się szóstą najlepszą drużyną w Hiszpanii, przegrywając tylko jeden mecz u siebie i plasując się ponad takimi drużynami jak Betis, Valencia, Sevilla i Saragossa.

W pozostałych sezonach (od 1976-1980) drużyna utrzymywała się między 12 a 15 miejscem i warto wspomnieć o zawodnikach, którzy odcisnęli swoje piętno na najlepszym Herculesie w historii: Humberto, Varela, Carcelén, Saccardi, Giuliano, Tigre Barrios, Aracil, Benito Joanet, Kustudic.

Lata osiemdziesiąte były burzliwym okresem

Porażka z CD Castellón (1-2) była wielkim ciosem dla klubu z Alicante pod względem sportowym (spadek do trzeciej ligi hiszpańskiej i, niestety awans Elche do Primera), instytucjonalnym (prezydent Orgilés musiał zarejestrować się jako członek klubu, aby móc zostać wybranym) i finansowym. Podróż w 2ªB miała dwa etapy, które zbiegły się z decyzją Hiszpańskiej Federacji Piłkarskiej o zmianie awansu mistrza grupy na play-off. W pierwszym roku w 2ªB awans był chimerą, gdyż Levante od pierwszej chwili było na szczycie; z tamtego roku pozostało wspomnienie wygranej 2-1 z drużyną Valencii na Rico Pérez i zawodników z akademii młodzieżowej, którzy awansowali, gdy nie było nic do roboty. Od drugiego roku istnieją dwa całkowicie przeciwstawne obrazy: Rico Pérez z dwudziestoma tysiącami dusz, kiedy drużyna była na pierwszym miejscu w tabeli, nie przegrała żadnego z czternastu początkowych meczów i grała dobrze. I kolejny żałosny, bo rok 1990 był rokiem do zapomnienia: dwa zwycięstwa w całej drugiej połowie sezonu uplasowały zespół na trzynastej pozycji. W tym momencie podjęto decyzję o zmianie systemu promocji. W tym sezonie Orgilés został odwołany z funkcji prezesa, a jego miejsce zajął Manolo Albarracín.

W sezonie 1990-1991 sytuacja uległa odwróceniu w porównaniu z poprzednim sezonem: fatalny początek doprowadził do natychmiastowego zwolnienia José Víctora Rodrígueza de Miguela z funkcji trenera i sprowadzenia na ławkę Vicente Carlosa Campillo; wraz z nim przyszły zwycięstwa, które sprawiły, że Hércules przez kilka okazji znajdowali się w czołówce tabeli, ale w decydującym meczu przegrali w fatalnym stylu z Cartageną 0-3, a do awansu brakowało im zaledwie jednego punktu.

W sezonie 1991-92 położono fundamenty pod awans: Paco López, Fálagan, Parra i Cantero dołączyli do Hércules. Gra była nieregularna, na przemian z dziwacznymi porażkami i spektakularnymi zwycięstwami, takimi jak podwójne zwycięstwo 5-0 nad Getafe i Torrevieją. Decydująca była końcówka sezonu: Manolo Albarracín opuścił klub po dziesiątej sytuacji instytucjonalnej i rozpisał wybory. W tych wyborach, Aniceto Benito ubiegał się o prezydenturę po udanym okresie w Benidorm. Dołączył do niego Quique Hernández. W tym okresie Herkules przez cztery lata występował w Segunda B.

Awans do drugiej dywizji (1993)

W sezonie 1992-1993 udało się uzyskać długo oczekiwany awans do II ligi A. Gra była spektakularna przez większą część sezonu, na co wpływ miała fenomenalna passa Eduardo Rodrígueza z Sanlúcar i jego 36 bramek. Z tamtego sezonu pamiętają podwójne zwycięstwo nad Elche (2-0 i 1-2), wygraną nad Levante (3-2), która pozwoliła im uwierzyć w awans, a także porażkę o fundamentalnym znaczeniu: przegrana 5-2 w Mahón sprawiła, że nabrali pokory, która później pomogła im osiągnąć awans. Losowanie było przerażające: Salamanca i Unión Deportiva Las Palmas skrzyżują swoje drogi ze skromną Gimnástica de Torrelavega; jednak awans okazał się łatwiejszy niż oczekiwano i w piątym dniu meczowym, zwycięstwo 2-0 na Insular zapewniło awans do 2. dywizji. Zwycięstwo 4-1 w ostatnim dniu meczu było czystą formalnością, ale Rodríguez, dzięki hat-trickowi, poprawił swoje statystyki.

Konsolidacja i przekształcenie w SAD (1993-1996)

Powrót miał być spokojniejszy, celem nie był awans, ale umocnienie się w drugiej lidze. Tamten sezon ma wielki znak zapytania: odejście Rodrígueza do Rayo Vallecano po czwartym dniu meczowym i z trzema strzelonymi bramkami, nie można było przewidzieć, jakie miejsce osiągnie Herkules z 1993-1994. Drużyna była słaba pod względem ofensywnym przez większość początkowej części rozgrywek. Pojawienie się Vorkapica i jego spektakularny start przywróciły nadzieję na niespodziewany awans dla nowo awansowanej strony. W końcu presja na osiągnięcie lepszej klasyfikacji i problemy fizyczne nowo przybyłego napastnika wprowadziły nieco napięcia, które zakończyły się obecnością Quique Hernándeza na ławce Herculano.

Sezon 1994-95 był formalnością, ponieważ ważniejsze było rozwiązanie kwestii Herculesa jako SAD. Jednak podobnie jak w sezonie 1991-1992 do awansu tworzona była grupa kluczowych zawodników: Alfaro, Sigüenza, Pavličić, a także ci, którzy pozostali z poprzedniego awansu. Gra była dość niespójna. W połowie sezonu Felipe Mesones został zwolniony, a jego miejsce zajął Manolo Jiménez, trener, który pracował z Aniceto w Benidormie. W czerwcu 1995 r. potwierdzono konwersję na SAD.

Sezon 1995-1996 był edycją ligową, w której osiągnęli obiecany przez Aniceto Benito awans. Spektakularny start (w jedenastym dniu meczowym byli już pierwsi i z bardzo dobrymi fundamentami, o których można było pomarzyć), porażka jak ta w Mahón, która obniżyła ich nastroje (Bilbao B 4-1 Hércules), mały spadek w grze, którego nie wykorzystali rywale i późniejsza passa, która doprowadziła Hércules do awansu trzy tygodnie przed czasem i z pamięcią o tamtym zwycięstwie 6-2 nad Alavés. To właśnie w Badajoz Sigüenza zdobyła zwycięską bramkę na dziesięć minut przed końcem spotkania (0-1). Awans został osiągnięty w sposób zasłużony i z jasnym kluczem: trio atakujące (Alfaro, Rodríguez i Jankovic) osiągnęło podobną passę bramek i nie było uzależnione od bramki, podobnie jak silna obrona.

Pierwsza dywizja (1996-97)

Nie minęło wiele czasu, gdy uśmiech Herculano zgasł po awansie. Kilka tygodni po zwycięstwie w Badajoz, trener Manolo Jiménez nie przedłużył kontraktu i sprowadził znanego w Hiszpanii trenera Ivana Brzica. Do Herculesa przybyło wielu nowych zawodników, aby osiągnąć konsolidację w zespole. Początek był druzgocący i doprowadził do natychmiastowego zwolnienia jugosłowiańskiego trenera w jedenastym dniu meczowym (jedno zwycięstwo w dniu otwarcia, jeden remis i dziewięć porażek). Quique Hernández wrócił do Alicante, by ratować drużynę. Wraz z nim pojawił się błysk reakcji, który wyprowadził Herculesa, po 2-3 na Camp Nou i zwycięstwie 1-0 nad Realem Valladolid, z miejsc spadkowych. Kolejna zła passa sprawiła, że Niebiesko-Biali ponownie pogrążyli się w kryzysie i od tamtej pory nie wydostali się z miejsc spadkowych. Kilka porażek 5-0 było decydujących w katastrofalnym spadku do drugiej ligi, ponieważ przerwały one passę, która mogła uratować zespół. Z trzytygodniowym wyprzedzeniem, spadek był pewny i jedyne co pozostało do zrobienia, to zachować twarz pokonując Athletic Club de Bilbao 3-2.

Ponownie w drugiej lidze (1997-2001)

Mimo prób ratowania zespoły, Quique Hernández został “dotknięty” przez zarząd i zakończyło się wyrzuceniem trenera Anny z Herculesa. David Vidal przybył ze swoją aurą swoistego motywatora. Przez kilka tygodni marzenie o awansie było namacalne (niezapomniane zwycięstwo 4-0 nad Las Palmas z niezapomnianym golem Alexa Pascuala praktycznie z własnego domu), ale pozasportowe okoliczności przekreśliły wszelkie marzenia o powrocie do elity.

Sezon 1998-1999 był zapowiadany jako sezon powrotu do Pierwszej Dywizji. Nowe twarze, poza Sergio Egea, który w tamtym czasie przyciągał wiele uwagi, były połowiczne, jako że brak Manolo Alfaro (podpisał kontrakt z Villarreal) i trzaśnięcie drzwiami Rodrígueza były wciąż obecne w powietrzu. W ósmym dniu meczowym hiszpańsko-argentyński trener został zwolniony po porażce z Orense (0-2). Kadencja Perico Alonso była krótka i niepotrzebna, czas w tych meczach został zmarnowany. Na szesnaście meczów przed końcem Manolo Jiménez przybył z zamiarem pomocy, ale zespół został zdegradowany na podstawie własnych zasług w bardzo napiętym środowisku pozasportowym (trzech trenerów i trzech prezesów). Jedyną pozytywną rzeczą był triumf drużyny młodzieżowej, która zdobyła mistrzostwo División de Honor i w konsekwencji awans do pierwszej drużyny.

Podróż w Segunda B była równie żmudna i długa jak w poprzednim okresie niedoli. Pierwszy rok zakończył się frustrującym awansem po osiągnięciu awansu w ostatnim dniu ligi; konkurencja, którą prowadził przez większą część sezonu, została w tyle. Manolo Jiménez został zwolniony w trzecim dniu awansu. Z tamtego sezonu pozostała pamięć o pojawieniu się w akcjonariacie biznesmena z Alicante Enrique Ortiza i decyzji o złożeniu wniosku o zawieszenie płatności.

Drugi sezon naznaczony był dwiema historiami, które nie wróżyły nic dobrego dla Hércules: cierpienie, które uratowało istnienie klubu pewnej nocy w lipcu 2000 roku i awans Alicante CF pod koniec tego sezonu. W międzyczasie nastąpił kolejny kryzys sportowy, który tym razem doprowadził do zwolnienia Miquela Corominasa w 19 dniu meczu i obecności Joaquína Carbonella na ławce rezerwowych, aby uratować trudne zadanie.

Mocny cios: Herkules w II B (2001-2005)

Od sezonu 2001-02 aż do sezonu awansu, była to ciągła walka pomiędzy Hércules i Alicante. Musieli dzielić stadion, ponieważ boisko w Alicante nie spełniało warunków niezbędnych do gry w Segunda B. Ponieważ Rico Pérez był stadionem miejskim, zwrócili się do rady miasta z prośbą o możliwość gry na nim, na co rada miasta wyraziła zgodę. Ciągła krytyka drużyny z Alicante i okresowe starcia obu sztabów trenerskich były na porządku dziennym aż do momentu awansu Herculesa.

W trzecim sezonie (2001-02) sprawa Alicante posłużyła za bodziec dla Niebiesko-Białych, którzy poza kilkoma meczami po zwolnieniu Álvaro Péreza zajmowali miejsca premiowane awansem, ale gdy dotarli do finałowej rozgrywki o awans, do Drugiej Dywizji awansowała mocna drużyna Terrassy po wygraniu wszystkich sześciu spotkań w grupie.

Miñambres rozpoczął sezon 2002-2003 bez zaufania ze strony kibiców i zarządu. Drużyna oscylowała wokół przeciętnych pozycji w ligowej tabeli, z wyjątkiem sporadycznych okresów, takich jak ten z piętnastoma meczami bez porażki, z których dziesięć było remisami, lub, w niektórych przypadkach, z ultimatum dla trenera Maragaterii. Chociaż niektóre mecze zostały wygrane w sposób przekonujący (0-5 na Mini Estadi lub 0-4 w Paternie), dwa zwycięstwa wyróżniają się ponad resztę i zostały odniesione po zwolnieniu Felipe Miñambresa i przybyciu Josipa Višnjića na ławkę Herculano: zwycięstwo nad Alicante (1-3) z samolotem przelatującym nad stadionem z ogłoszeniem i proklamacją Herculano “Rico Pérez Herculano” oraz nie mniej ważne 1-2 w Nuevo Castalia, które przerwało niepokonaną passę Castellón.

Awans Herculesa, sezon 2004-2005

W sezonie 2003-2004 do Hércules przybył Subirats, a wraz z nim José Carlos Granero. Mimo “zrywu” entuzjazmu, nie trzeba było długo czekać, by nastroje w drużynie opadły. Przez całą pierwszą połowę sezonu na Rico Pérez nie udało im się wygrać ani jednego meczu. W 18. dniu meczu, gol Kike Mateo (Lorca) mógł pozbawić trenera ławki Herculano, ale szybka decyzja Subirats zapobiegła zwolnieniu, sprowadzając zimą 2003 roku kilku zawodników (wśród nich wyróżnia się obecność Álvaro Cámary). Druga połowa sezonu przebiegała już normalniej, choć w decydujących momentach zespół zwolnił tempo. Słaba frekwencja w ostatnich trzech meczach to złe wspomnienie. W tym sezonie przegrali u siebie z Alicante aż 0-3, udowadniając, że historia nie pomaga w byciu lepszym zespołem.

Sezon 2004-2005 rozpoczął się bardzo źle. W tragiczny piątek, 23 lipca, kiedy mecz z Barceloną miał uświetnić obchody trzydziestej rocznicy, nadeszła zła wiadomość: śmierć Humberto Núñeza. Piętno Granero sprawiło, że niestabilność sportowa Herculano utrzymywała się aż do 2005 roku. Drużyna zaczęła wierzyć, że może coś osiągnąć po rozpoczęciu passy, która zaprowadziła ją na sam szczyt, począwszy od lutowego zwycięstwa 2-1 nad Alicante, a skończywszy na awansie przeciwko Espanyolowi B, w 36. dniu meczu, w maju 2005 roku. Awans był walkowerem po wyeliminowaniu Ceuty we wcześniejszym finale (0-1 tam, 2-0 w Alicante) i przypieczętowaniu awansu w Alcalá (1-3).

Pięć lat w drugiej dywizji (2005-2010)

W sezonach 2005-2008 Hércules de Alicante spędzili rozgrywki drugiej ligi bez chwały, zajmując dogodne pozycje, ale nigdy nie aspirując do realnego awansu do pierwszej ligi. W lidze 2008-2009, byli tylko 3 punkty za trzecim miejscem Club Deportivo Tenerife, który później awansował. Jako anegdotę, warto wspomnieć o zbiegu okoliczności, w których Hercules w tym samym sezonie spotyka się z inną drużyną ze swojego miasta, Alicante Club de Fútbol (która w tym samym sezonie zostanie zdegradowana), przy czym Hercules przegrywa 1-2 u siebie, jak również Alicante przegrywa u siebie, mówiąc o meczu na wyjeździe pomiędzy dwoma drużynami z Alicante.

W sezonie 2009-2010 drużyna z Alicante miała rewelacyjną pierwszą połowę sezonu, osiągając na koniec sezonu szczyt tabeli. W drugiej połowie sezonu zespół przeżył jednak załamanie wyników (6 kolejnych spotkań bez zwycięstwa), które spowodowało, że spadł z miejsc premiowanych awansem. Mimo to udało im się przezwyciężyć niepowodzenie i zajęli 2. miejsce na koniec ligi oraz awansowali do pierwszej ligi hiszpańskiej wraz z Realem Sociedad de Fútbol i Levante Unión Deportiva.

Powrót do Pierwszej Dywizji (2010-2011)

W sezonie 2010-2011 doszło do ściągnięcia takich zawodników jak między innymi Royston Drenthe, David Trezeguet i Nelson Haedo Valdez. W drugim dniu rozgrywek ligowych sprawili niespodziankę, wygrywając na Camp Nou, gdzie obie bramki strzelił paragwajczyk Nelson Valdez, co było zaskakującym wynikiem, biorąc pod uwagę, że FC Barcelona nie przegrała na swoim stadionie od 16 miesięcy, a konkretnie od 23 maja 2009 roku, kiedy to przegrała 0-1 z Osasuną, z drużyną całkowicie wypełnioną zmiennikami. Od tego czasu, za każdym razem, gdy Hercules Club de Fútbol staje naprzeciw wielkiej drużyny, u siebie lub na wyjeździe, odwołuje się do “Ducha Camp Nou”, rozwijając się jako drużyna i odnosząc ważne zwycięstwa. Zwycięstwa u siebie przeplatały się z porażkami na wyjeździe. Kiedy wyniki na Rico Pérez się pogorszyły, a punktem kulminacyjnym była porażka 4-0 z Osasuną w dniu 29 meczu, Esteban Vigo został zwolniony.

Pomimo dobrego początku sezonu, będąc w komfortowej sytuacji przez dużą część sezonu, dzięki świetnym meczom, takim jak zwycięstwo 4-1 nad Atlético, wygrana 0-2 nad Barçą i 2-0 nad Sevillą, zespół w końcu doznał spektakularnego załamania, co zbiegło się z poważnymi problemami dyscyplinarnymi i rozłamami w szatni. Miroslav Djukic nie był w stanie odwrócić sytuacji w kilku ostatnich meczach i ostatecznie, wbrew wszystkiemu, Hercules zakończył sezon na 19. miejscu, z ponownym spadkiem do 2. dywizji.

Lato było napięte dla Herculesa, ze względu na znaczny dług zaciągnięty w celu podpisania kontraktów z zawodnikami na poziomie Drenthe, Davida Trezeguet i Nelsona Valdeza. Ostatecznie trzech zawodników zostało sprzedanych, a do klubu powrócił trener Juan Carlos Mandiá. Ponadto, latem zarząd pod przewodnictwem Valentina Botelli zmienia nazwę klubu na Hércules de Alicante C.F., S.A.D.

Ponownie w II lidze (2011-2014)

Zespół dobrze rozpoczął sezon, stając się liderem w pierwszych miesiącach rozgrywek. Ostatecznie drużyna znów się załamała, choć w końcu zakwalifikowała się do play-off, gdzie została wyeliminowana przez AD Alcorcón dzięki podwójnej bramce Ángela w remisie 1-1 na Rico Pérez i 0-0 na Santo Domingo.

Sezon 2012-2013 był gorszy od poprzedniego, gdyż Hércules z reguły kręcił się w okolicach miejsca spadkowego, co kosztowało Juana Carlosa Mandiá utratę pracy w 10. dniu meczu. Następnie przyszedł Quique Hernández, który już wcześniej trenował Hércules, w tym w sezonie 1996-1997, kiedy występowali w Primera División. Kiedy przybył, Hercules wciąż znajdował się na miejscu spadkowym, ale od 35. dnia meczowego Hercules ponownie pojawił się na 17. miejscu i od tego momentu piął się w górę i w 39. dniu meczowym był na 13. miejscu, ale pod koniec sezonu spadł na 17. miejsce.

W sezonie 2013-2014 Hercules zaczął dobrze, osiągając 9 miejsce w dniu meczowym, ale zaczął spadać w dół tabeli i w dniu meczowym byli na miejscu spadkowym i nie wydostali się stamtąd aż do dnia meczowego, gdzie byli na 16 miejscu i po raz kolejny kręcili się wokół miejsc spadkowych. To właśnie wtedy, 17 maja 2014 roku, Hercules uległ AD Alcorcón. W dniu meczu 41 zostali zdegradowani do 2. Dywizji B, pomimo zwycięstwa 1-0 nad Mirandés, po katastrofalnej drugiej połowie sezonu, która pozostawiła drużynę na dnie tabeli.

Powrót do 2. B (2014-2017)

W sezonie 2014-2015 Hercules wraca do 2ª B po 9 latach nieobecności, drużyna utrzymuje się na miejscach premiowanych awansem przez cały sezon, w czerwcu w drodze powrotnej do Segunda B spotykają Real Murcia Club de Fútbol, który pokonują po porażce 1-1 u siebie i 0-1 na wyjeździe, następnie w drodze spotykają Cádiz Club de Fútbol, którego niestety nie są w stanie pokonać po porażce 2-1 u siebie i 1-0 na Carranza pozostając kolejny rok w 2ª B.

W sezonie 2015-2016 grali w lidze, która nie była tak błyskotliwa jak poprzednia, kwalifikując się do awansu, pokonując Club Deportivo Tudelano z Navarry 1-0 u siebie i 0-1 na wyjeździe, Club Deportivo Toledo 0-1 na stadionie Salto del Caballo i ciężko wywalczone 2-2 u siebie. Jednak pech miał spotkać Herculesa ponownie, gdyż został wyeliminowany przez Cádiz Club de Fútbol 1-0 na wyjeździe i 0-1 u siebie.

W sezonie 2016-2017 Segunda División B, klub podpisał kontrakt z Luis García Tevenet jako trener (który miał ważne sezony w Segunda z SD Huesca) z zamiarem awansu do Segunda raz na zawsze. Klub postępował i osiągnął wielki wyczyn w Copa del Rey, kwalifikując się do rundy 16 i mierząc się z Fútbol Club Barcelona, pozostawiając w pierwszym etapie zaskakujący wynik 1-2, ale niestety przegrywając przez przekonujące 7-0 na Camp Nou po wspaniałej pierwszej połowie w wykonaniu strony Alicante.

Prawie zniknięcie i nowe powstanie (2017-obecnie)

Po zakończeniu sezonu 2016-2017 hiszpańskiej Segunda División B z Carlosem Luque (trenerem Hércules CF B) jako nowym trenerem po zwolnieniu Teveneta na kilka tygodni przed końcem ligi, konta zostają zablokowane bez możliwości dokonywania jakichkolwiek ruchów w składzie, z wyjątkiem odejść. Prezydent Carlos Parodi zostaje zastąpiony przez baskijskiego biznesmena Juana Carlosa Ramíreza , który do tej pory finansował drużynę, zostając nowym prezydentem klubu z Alicante. Jego głównym celem było wynegocjowanie z urzędem skarbowym i tym samym zapewnienie przetrwania klubu stojącego na skraju likwidacji z powodu zadłużenia (trudnego do spłacenia ze względu na kategorię, w jakiej znalazła się drużyna). Po tygodniach negocjacji bez odpowiedzi ze strony instytucji publicznej, obecny prezydent Juan Carlos Ramírez, który obiecał dochód w wysokości 1.500.000 euro, aby stworzyć wspaniałą drużynę zdolną do awansu, zagroził, że jeśli nie otrzyma odpowiedzi z urzędu skarbowego, odejdzie z klubu, co uczyniłoby go prezydentem, który sprawował swoją funkcję najkrócej. Po wielu naleganiach osiąga swój cel i Skarb Państwa akceptuje warunki spłaty długu narzucone przez prezydenta. Na dzień dzisiejszy oczekuje się, że były gracz Herculesa Javier Portillo , który po przejściu na piłkarską emeryturę bardzo aktywnie działa w biurach tego samego podmiotu, osiągając w tym roku tytuł dyrektora sportowego, zacznie wykonywać ruchy mające na celu skompletowanie składu. Hercules CF podpisał kontrakt z argentyńskim trenerem Gustavo Siviero, który będzie odpowiedzialny za prowadzenie klubu w kampanii 2017-2018 hiszpańskiej Segunda División B. Jednak po słabych wynikach zostaje zwolniony pod koniec dziewiątego dnia meczowego, a jego miejsce zajmuje Claudio Barragán, którego celem jest awans do Drugiej Dywizji. W dniu 25 meczu Claudio Barragán został zwolniony i zastąpiony przez Josipa Višnjića, który zadebiutował w meczu z Deportivo Aragón, wygranym 0-3. Mimo tak dobrego startu, Hércules nie zdołali utrzymać się na miejscach premiowanych awansem i ostatecznie zajęli dziesiąte miejsce, bez szans na grę w Copa del Rey.

W sezonie 2018-2019 z Lluísem Planagumą jako trenerem, Hércules zakończył rozgrywki na drugim miejscu w tabeli. W awansie pokonali Barakaldo, Logroñes i przegrali w finale z Ponferradiną.

W lecie 2020 roku, przybycie Carmelo del Pozo jako dyrektora sportowego i Davida Cubillo jako trenera zostało oficjalnie potwierdzone w celu osiągnięcia awansu do Drugiej Dywizji.

Organizujemy kompleksowe wyjazdy na mecze ligowe, pucharowe oraz międzynarodowe. Więcej informacji uzyskasz podczas kontaktu e-mail.

10. FIESTAS

Karnawał, jako preludium do Wielkiego Tygodnia, z Wielkim Postem pomiędzy nimi, jest pozwoleniem na łamanie porządku społecznego w zabawie charakteryzującej się nadmiarem, ale bez popadania w chaos. Całe miasto, przy współudziale każdego, przebiera się w to, czym zawsze chciał być, a czego nie miał odwagi pokazać. Nawet najbardziej reprezentacyjne miejsca i przestrzenie miasta biorą udział w tej maskaradzie, gdyż co roku kilka z nich jest wybieranych do udziału w festiwalu jako goście honorowi. Wraz z tą manifestacją, grupy ludzi przebierają się w wybrany motyw, aby uczestniczyć w przychodzeniu i odchodzeniu, gdzie radość, ponad oryginalnością, jest wspólnym motywem dla wszystkich karnawałowiczów. W ten sposób, rok po roku, liczna rodzina karnawałowa spontanicznie rozmnożyła się do tego stopnia, że zamieniła te mroźne zimowe dni w niepowtarzalne wydarzenie rozpusty, śmiechu i groteski, przemiany i koloru.

Intensywny festiwal rozpoczyna się rytualnym przedstawieniem Autos de Don Carnal i Doña Cuaresma, a kończy się tradycyjnym już Sábado Ramblero, które przekształca jedną z głównych arterii miasta i jego okolic w obowiązkowy punkt spotkań kostiumowych, krytycznych i żartobliwych, miejsce transmutacji w archetypiczne postacie chwili lub w inne z najbardziej osobistych marzeń, dając obraz naszej odmiennej rzeczywistości i natury. Napływ ludzi jest tak duży, że prawie niemożliwe jest wejście lub wyjście z Barrio lub Rambli i odwrotnie.

Muzyka przyjmuje tu rolę nie tylko dźwięku, który nam towarzyszy, ale stanowi istotną część tańca iluzji i masek. I tak, z krótką intensywnością autentyczności, maska i makijaż, kolor i deformacja, zostają pogrzebane aż do następnego roku w transcendentalnym przebudzeniu i pochówku Sardynki, któremu odpowiednio towarzyszy w kremacji płacz żałobników. W tym ostatnim akcie, wszyscy ubierają się na czarno, płaczą i niosą świece na znak żałoby za pożegnanie kilku dni bez ograniczeń wynikających z uprzedzeń i zasad. Aby ukoić ten smutek, pączki rozdawane są uczestnikom stypy. Dzieci również mają swój Karnawał, dla nich zarezerwowana jest Niedziela Piñata, dzień zabaw z grupami rozrywkowymi, gdzie centralną postacią są piñaty, worki z prezentami, które trzeba zdobyć za pomocą zabawnych testów.

Festiwal Maurów i Chrześcijan stał się jednym z najbardziej reprezentatywnych wydarzeń życia społecznego Alicante, stanowiąc atrakcyjną mieszankę religijności, surowej etykiety i kontrolowanego święta ulicy. Tak jest w przypadku San Blas, Villafranqueza, Altozano i El Rebolledo, gdzie ulice wypełniają się sąsiadami i przyjaciółmi gotowymi spędzić kilka dni wspólnej radości wśród muzyki, parad i prochu strzelniczego.

Udział w fieście oznacza dla wielu rodzin wielki wysiłek, aby móc sobie pozwolić na pokrycie kosztów udziału w fila, a jeszcze większy, gdy przyjmują one funkcję kapitana. Ale to poświęcenie czasu i pieniędzy przez rok jest tego warte ze względu na fantastyczną atmosferę, którą osiąga się w starannym przygotowaniu.

Istotnym elementem festiwalu Maurów i Chrześcijan jest przyjaźń. Bez tego ducha koleżeństwa fiesta nie mogłaby istnieć. W koszarach i kábilach prawie wszystko jest wspólne, a więc jedzenie i picie, wokół którego odbywają się spotkania. Jeśli masz szczęście i zostaniesz przedstawiony komuś w baraku lub kabale, będzie cię traktował tak, jakby znał cię całe życie. Jednak, aby uniknąć nieprzyjemności, warto znać kilka zasad, których złamanie pozwoli zauważyć, że nie są one zabawne: kostium nie jest przebraniem – fiesta nie ma nic wspólnego z karnawałem – a fiesta, pomimo swojego zabawnego charakteru, jest czymś bardzo poważnym, z zasadami i protokołem. Fiesta w Alicante, ogólnie rzecz biorąc, przebiega według następującego schematu: “Avís de festa” (zapowiedź święta) jest paradą, w której strona chrześcijańska i mauretańska ze swoimi “filaes” lub “comparsas” zakładają kostiumy jako sposób na bezpośrednią reklamę, aby przyciągnąć publiczność. Wraz z “Nit de l’Olla”, w którym dokonuje się proklamacji, rozpoczyna się fiesta w kábilas i cuartelillos; od tego momentu żaden festero nie pójdzie do domu, chyba że z ważnego powodu. Każdego ranka, wraz z “Dianą”, festeros budzą sąsiadów nieformalną paradą z muzyką i “desperacją” w rytmie arkebuzerów. Poza tymi aktami, które mają charakter niemal prywatny, najbardziej barwne występy zarezerwowane są dla publiczności; są to “Entradas”, gdzie centralna postać kapitana prowadzi parady każdej ze stron, najczęściej w towarzystwie kaprali i chorążych, oraz “Embajadas”, które przedstawiają dialektyczną walkę o zdobycie placu, po której następuje bitwa na arkebuzy lub “Alardo”. Na zakończenie fiesty odbywa się “Retreta”, humorystyczne, niemal karnawałowe zakończenie, podczas którego festeros, po spełnieniu wymogów protokołu, otrzymują pozwolenie na zabawę.

Matka Boża Zaradna jest patronką miasta Alicante od października 1950 roku, kiedy to otrzymała od Rady Miasta Alicante insygnia Honorowej i Wieczystej Burmistrzowej Alicante.

Pierwsze procesje ku jej czci datuje się na 1535 r., a około 1600 r. powstało jej bractwo. Trzy lata później został on uznany w Rzymie przez Stolicę Apostolską.

Święto ku jej czci obchodzone jest 5 sierpnia, w dniu, w którym w 1648 roku w Alicante wybuchła epidemia cholery, dlatego też Rada Miejska i Religijna zorganizowała procesję przez miasto, której towarzyszyła Santa Faz. Procesja zakończyła się w kościele San Nicolás, obecnie katedrze, gdzie po mszy i Te Deum, podobno miały miejsce liczne uzdrowienia. Z tego powodu i dla jej czci przeprowadzono prace w kościele i uzgodniono, że centralna nisza będzie poświęcona jej czci.

Imprezy ku czci Najświętszej Maryi Panny del Remedio rozpoczynają się 3 sierpnia i trwają przez kilka dni. Rozpoczynają się na Placu Ratuszowym w Alicante o godzinie 22:00 tradycyjną Alboradą, wykonywaną przez Miejską Orkiestrę Symfoniczną w Alicante oraz Chór Tabaquera, Chór Thevenet, Towarzystwo Chóralne Alicante, Towarzystwo Chóralne Alicante, Towarzystwo Chóralne Cantabile, Towarzystwo Chóralne Mare Nostrum i Peña Lírica Alicantina. Alborada kończy się Hymnem Narodowym, Salve a la Virgen del Remedio, Hymnem Alicante i Hymnem Wspólnoty Walenckiej.

4 i 5 sierpnia o godz. 12.00 w południe oddaje się 21 strzałów na jej cześć, a 5 sierpnia o godz. 19.00 w konkatedrze San Nicolás odbywa się uroczysta msza święta ku czci patronki, której przewodniczy biskup. Następnie procesja prowadzi patrona różnymi ulicami miasta, a po powrocie do konkatedry, po odegraniu hymnu narodowego i oddaniu 21 salw honorowych, obraz wraca na swoje miejsce jako patron.

Te siedem Tradycyjnych Festiwali jest reprezentatywnych dla tego intymnego, tradycyjnego, swojskiego Alicante, jeszcze nie najeżonego neonami i z pewnym posmakiem szczęśliwej przeszłości.

Najstarsze z nich, Boże Ciało, obchodzone jest od połowy XIV wieku. Festiwal, który stał się najważniejszym w mieście między XVII a XVIII wiekiem.

Dzielnica Santa Cruz położona jest w najwyższym punkcie Alicante, zawieszona na Benacantil, blisko nieba. W tym miejscu odbywają się obchody święta Krzyża Majowego, wydarzenia o charakterze religijnym, kolorowym, pasjonującym i rzemieślniczym, ponieważ to właśnie kobiety ozdabiają krzyże kwiatami, które zdobią okolicę, wypełnioną eksplozją cichej radości.

Po drugiej stronie Benacantil znajduje się Raval Roig, tradycyjny balkon żeglarski miasta, który zmienia swój rytm we wrześniu z okazji uroczystości ku czci Virgen del Socorro; popularne zabawy, cucañas, konkursy gastronomiczne i tańce przywołują echa niedawnej przeszłości z całym wdziękiem wyuczonej tradycji.

Również u podnóża Benacantil, ale patrząc w kierunku miasta, jest Barrio de San Antón, gdzie każdego 17 stycznia obchodzony jest Porrat de San Antón, z błogosławieństwem zwierząt i obecnością ulicznych straganów z porrate, składających się z ręcznie robionych słodyczy i suszonych owoców i orzechów.

Tabarca jest punktem i miejscem, które warto odwiedzić ze względu na jego walory krajobrazowe, gastronomiczne i ludzkie. W lipcu, w szczycie sezonu turystycznego, morska pielgrzymka ku czci Virgen del Carmen nadaje uroczysty ton słońcu i sangrii, w emocjonalnym akcie, gdzie wizerunek dziewicy jest powodem procesji na łodziach, w której wspomina się zmarłych marynarzy, wrzucając kwiaty do morza wśród pieśni maryjnych i modlitw.

Na Cerro de la Ereta znajduje się Sanktuarium San Roque, współpatrona miasta Alicante od XVI wieku, któremu miejscowi oddają hołd w sierpniu, po jego tradycyjnej proklamacji, która rozpoczyna tydzień uroczystości, odzyskując tradycyjne gry, takie jak “Banyá”, “tomatina”, “Canterillas”, “Cucañas”, “Carreras de sacos” (wyścigi w workach).

Od ponad 80 lat Barrio de San Gabriel świętuje swoje fiesty każdego roku w miesiącu lipcu, z licznymi konkursami, paradami, pochodami, popularnymi zabawami, jarmarkiem dla dzieci, przedstawieniami i muzyką dla wszystkich grup wiekowych. Na szczególną uwagę zasługuje tradycyjna już Parada Humoru oraz Konkurs Dekoracji Ulic.

Les Fogueres de Sant Joan, od 20 do 24 czerwca, zostały uznane za Międzynarodowe Zainteresowanie Turystyczne oraz za niematerialne dobro kulturowe i są oficjalnym świętem miasta Alicante. Stanowią one esencję otwartego i pełnego pasji śródziemnomorskiego charakteru mieszkańców Alicante. Na kilka dni ulice opanowane są przez festiwal. Ludzie porzucają swoje codzienne życie i przenoszą się na ulicę, otwartą, wielofunkcyjną przestrzeń, w której miasto żyje razem.

Chociaż oficjalne dni Fiesty są pomiędzy 20 a 24 czerwca, to prawdą jest, że Fiesta zaczyna się 13 czerwca, od nocnych mascletás o 12:00, które odbywają się w różnych częściach miasta aż do 17:00. O godzinie 2 po południu, 18 czerwca, rozpoczynają się dzienne fajerwerki, wszystkie na emblematycznym Placu Lucerny, które kończą się 24 czerwca, ustępując miejsca kremacji wszystkich pomników ogniska o godzinie 12 w nocy, której rozpoczęcie jest rozpoczęte przez wystrzelenie fajerwerków z Zamku Świętej Bárbary, po czym rozpoczyna się kremacja oficjalnych ognisk zasadzonych na Placu Ratuszowym. Od tego momentu rozpoczyna się Cremá z ponad 90 Fogueras, które różne komisje zasadziły w różnych dzielnicach Alicante.

Ale festiwal nie kończy się na Cremà de les Fogueres. Od 25 do 29 czerwca trwa festiwal ognia z wystrzeliwaniem fajerwerków z plaży Postiguet, każdej nocy o godzinie 12. Tysiące ludzi zbiera się na plaży, aby zjeść posiłek, popływać… i czekać do północy, aby cieszyć się fajerwerkami.

Przewodnictwo wszystkich wydarzeń świątecznych odpowiada Bellea del Foc, zarówno dorosłych jak i dzieci, która od 1932 roku jest wybierana przez świat Fiesty jako najwyższy przedstawiciel Les Fogueres de Sant Joan. Belleas, w towarzystwie swoich druhen, są obecne podczas wszystkich ważnych wydarzeń Fiesty i zajmują główne miejsce, wraz z Burmistrzem Miasta, we wszystkich aktach instytucjonalnych.

Oprócz ogniska, który jest wizualnym punktem orientacyjnym, barraca, związana z każdym ogniskiem, jest punktem spotkań, w którym odbywają się wszystkie wydarzenia Fiesty, zarówno towarzyskie jak i gastronomiczne, gdzie nie brakuje “bacores” i “coca en tonyina”. Barracas, których jest ponad 60, są punktem spotkań dla festeros i mieszkańców w ogóle, i stają się rdzeniem fiesty podczas dni Fogueres.

Ogień, klucz do Fiesty, mający swoje korzenie w świętach starożytności, przechodzi przez te stosy starych przedmiotów, które zostały spalone na ulicy, aby stać się pomnikiem, ogniskiem, źródłem bezsenności i zbiorowej dumy.

Foguera” jest określana przez budowniczych i artystów jako “sztuka efemeryczna”. Pomnik jest zbudowany z łatwo palnych materiałów: tektury, drewna, papieru, farby,… Wspaniałe rzeźby, które powstawały miesiącami, zostały pomyślane tak, by ogień przemienił je na chwilę w żar, w popiół.

Ale to nie jest powód do żalu, wręcz przeciwnie; tematem Fiesty jest właśnie to, że piękny i imponujący pomnik, centralna postać ognisk, płonie dobrze, że doskonale spełnia swoją funkcję. Pomnik, będący połączeniem architektury, rzeźby i malarstwa, posiada własne zasady kompozycji formalnej, wokół których artysta może dać upust całemu swojemu potencjałowi twórczemu. W przeciwieństwie do tej ortodoksji stylu, ognisko ma swój kontrapunkt w ninotach, groteskowych postaciach o dekoracyjnym i transgresyjnym przeznaczeniu. Daje się w nich przyzwolenie na krytykę społeczną i polityczną, umożliwiając wyrażenie powszechnej opinii o archetypie społecznym lub aktualnej postaci. Tysiące ludzi zafascynowanych ogniem i Fiestą przyjeżdża z całego świata, zamieniając Alicante w międzynarodowe centrum atrakcji.

Pielgrzymka do klasztoru Santa Faz, licząca sobie prawie pięć wieków, jest kolejnym wielkim festiwalem w Alicante i jest bardziej kameralna i spokojna niż ognie San Juan, gdzie odwiedzający mogą spędzić czas z mieszkańcami w niemal rodzinnej atmosferze. Ta cisza i spokój przekłada się jednak na to, że prawie 300 000 osób pokonuje osiem kilometrów dzielących katedrę San Nicolás, która jest punktem wyjścia pielgrzymki, od klasztoru, w którym przechowywana jest relikwia będąca powodem żarliwości, próśb i tęsknot pielgrzymów.

Data pielgrzymki do Santa Faz nie jest stałym dniem miesiąca (kwiecień lub maj), ponieważ tradycyjnie odbywa się ona w drugi czwartek Wielkanocy po Wielkim Tygodniu. Od lat dzień ten rozciąga się na cały weekend. Trzeba wcześnie wstać, bo droga jest długa, a ratusz rozdaje pielgrzymom tysiące lasek z rozmarynem, a i tak nie starcza dla wszystkich. Niemal o świcie zbierają się już przedstawiciele społecznych, religijnych i politycznych gremiów miasta, prawie wszyscy ubrani w czarne smokery i apaszki, te ostatnie w kolorach miasta, białym i błękitnym.

Trasa ma formę Drogi Krzyżowej z Avenidad de Denia do Santa Faz wzdłuż drogi krajowej, która w tym dniu jest zamknięta dla ruchu. W tradycyjnie ustalonych miejscach odbywają się parady, jedną z najpopularniejszych jest parada miejska, podczas której rozdawane jest za darmo lokalne wino i domowe bułeczki anyżowe. Przybycie do gospodarstwa Santa Faz jest walką o miejsce, aby obejrzeć otwarcie kaplicy, w której znajduje się święte płótno, wykonane z delikatnej gazy, na którym, zgodnie z tradycją, “obraz” twarzy Chrystusa jest uchwycony przez Dziewicę Weronikę. Po tym ostatnim akcie religijnym klasztor wypełnia się modlitwami, szmerami, zapalonymi świecami i wotami składanymi przez wiernych, którzy proszą o łaskę, najczęściej dla kogoś bliskiego.

Biskup w asyście Powierników Patronatu przenosi obraz na plac, gdzie odbywa się Msza św. pod przewodnictwem Relikwii.

W okolicy, uroczystości odbywają się pomiędzy posiłkami na świeżym powietrzu a wizytami na setkach ulicznych straganów, które przybywają na tę okazję; zakup rękodzieła jest częścią rytuału. Wraz z zapadnięciem zmroku, strużka pielgrzymów wracających pieszo do miasta trwa aż do nocy, kończąc to wydarzenie aż do przyszłego roku.

Wielki Tydzień w Alicante ma nie tylko walor piękna, ale także osobisty akcent. Bogata kombinacja śpiewu saetas, obecności dam w mantylkach, zespołów muzycznych, w których kornet i bęben nabierają uroczystego ciężaru, eleganckich i stonowanych sztandarów, daje opiekę i pierwszeństwo niektórym imponującym i zdobionym pasos “tańczonym” przez costaleros, którym towarzyszą bractwa ubrane w stonowane kolory smutku.

Różne manifestacje i wydarzenia, które przygotowują nadejście Wielkiego Tygodnia, takie jak droga krzyżowa, koncerty, wystawy lub próby z tronami, ustępują miejsca uroczystej celebracji z Proklamacją, która ma miejsce w Konkatedrze San Nicolás. W ten sposób rozpoczyna się pracowity Wielki Tydzień w Alicante, w którym dwadzieścia siedem procesji i około trzydziestu zespołów rzeźbiarskich ozdobionych kwiatami, przeplata się i zaludnia dzielnice, place i aleje. Wśród całego tego bogactwa ornamentów, wydarzenia Wielkiej Środy i Wielkiego Czwartku wyróżniają się ponad wszystkie inne.

W pierwszym z tych dni odbywa się Procesja Santa Cruz, która z dzielnicy o tej samej nazwie, położonej na zboczach góry Benacantil, sprawia, że procesje Cristo Gitano, Cristo Cautivo, Virgen de los Dolores i Zejścia z Krzyża spływają wąskimi i krętymi uliczkami Starego Miasta do centrum miasta. W tym zejściu imponujący jest wysiłek i umiejętności niosących, którzy następnie z nie mniejszym wysiłkiem muszą wspiąć się w górę, aby zwrócić obrazy do pustelni w Barrio de Santa Cruz.

W noc Wielkiego Czwartku, poprzedzającą Ukrzyżowanie, odbywają się między innymi: Bractwo Sakramentalne Wieczerzy Pańskiej z imponującym tronem niesionym przez ponad 200 costaleros oraz Procesja Milczenia, której centralnymi postaciami są dwa dramatyczne obrazy o nieobliczalnej wartości artystycznej: Chrystus Dobrej Śmierci i Dziewica Udręczona. Obrazom tym towarzyszy niepewne światło świec, wibrująca powaga trąbek i kotłów, bolesne przerwanie ciszy rozpoczynającą się saetą oraz intensywny aromat kadzideł, kwiatów i spalonego wosku.

Bractwo Sentencji Jezusa, wraz z Bractwem Grobu Pańskiego i Bractwem Matki Bożej Pocieszenia, tworzą oficjalną Procesję Pogrzebu Świętego w naszym mieście. Czczony obraz Matki Bożej Samotrzeciej, w towarzystwie wszystkich władz miasta, historycznie zamyka Oficjalną Procesję Alicante, strzeżony przez Eskoltę Wielkiej Gali z Excmo. Ayuntamiento de Alicante i Miejską Orkiestrę Symfoniczną.

Jako zwieńczenie Wielkiego Tygodnia, w Niedzielę Wielkanocną, na placu Ayuntamiento ma miejsce spotkanie Virgen de la Alegría i El Resucitado, gdzie z balkonów i tarasów zrzucanych jest 300.000 “aleluyas” i ma miejsce wybuch pirotechniczny.

Pomimo tej powagi, przyjazd do Alicante w okresie Wielkanocy pozwala odwiedzającym przeplatać czas medytacji z czasem zabawy, kontemplacji sztuki i korzystania ze wszystkich możliwości oferowanych przez miasto, zawsze w ciepłej i przyjaznej atmosferze.

W styczniu odbywa się tradycyjny festiwal Porrate de San Antón. Są to dni, w których oprócz znanego błogosławieństwa zwierząt, odbywają się również inne atrakcje, takie jak wystawianie i zjazd galarów, wyścigi w workach i zabawy dla dzieci.

Wśród wszystkich festiwali w Alicante, jest on najstarszy. Jego początki sięgają kilku wieków wstecz, kiedy to istniał zwyczaj chodzenia do pustelni, aby odwiedzić obraz świętego. W tamtych czasach powszechne było zakładanie “paraetas”, gdzie ludzie korzystali z okazji do sprzedaży produktów, które uprawiali lub zwierząt, które hodowali.

Fogueres de Sant Joan (Ogniska Świętego Jana) są głównymi uroczystościami miasta Alicante. Uznane za Międzynarodowe Atrakcje Turystyczne, mają swoje źródło w tradycji palenia bezużytecznych przedmiotów wraz z nadejściem przesilenia letniego. W mieście zasadzono ponad dwieście papier-mâché pomników (ognisk) o tematyce satyrycznej.

Są one palone 24 czerwca w spektakularną noc “Cremà”, której towarzyszy popularna “Banya”, przeprowadzana przez strażaków w celu ugaszenia ognisk. W czasie tych uroczystości odbywają się takie wydarzenia jak mascletaes, które mają miejsce przez cały miesiąc czerwiec na Placu Estels, Pregó, “Plantà”, Cavalcada del Ninot, parady i cercaviles, w tym składanie kwiatów na Verge del Remei.

11. CIEKAWOSTKI

  1. Święty Mikołaj “pochodzi” z Alicante: może to być dla wielu zaskoczeniem, ale ta historia ma swoje korzenie. Święty Mikołaj jest patronem Alicante, którego święto obchodzone jest każdego 6 grudnia. Jednocześnie w Holandii tym świętym jest Sinterklaas, czyli legendarna postać, która właśnie tego dnia przynosi dzieciom prezenty. A co z tym wszystkim ma wspólnego Alicante? Całkiem zwyczajnie. Tradycja holenderska głosi, że Święty Mikołaj nie przybywa z Laponii, ale ze stolicy Alicante na statku załadowanym pomarańczami. Ponieważ ten święty jest tym, który później “deformuje się” i staje się Świętym Mikołajem, w pewnym sensie można powiedzieć, że ta ujmująca postać pochodzi z miasta. Legenda, którą Alicante wykorzystało do promocji w Holandii.
  2. Hans Christian Andersen ma swoją własną trasę w mieście: duński pisarz, znany z tworzenia klasycznych opowieści, takich jak “Mała Syrenka” i “Brzydkie Kaczątko”, był oczarowany miastem podczas swojej wizyty w Alicante, jak opisuje w swojej książce “Od Perpignan do Malagi”. Dziś można podążać trasą, którą przemierzał miasto. Trasa rozpoczyna się na dworcu kolejowym, biegnie wzdłuż Rambla de Méndez Núñez, dalej wzdłuż Explanada de España, przechodzi przez Plaza del Ayuntamiento i Co-cathedral de San Nicolás i kończy się w Porcie.
  3. Dracula i Frankenstein w zamku Santa Bárbara: zastanawiając się, co robić w Alicante, wizyta w zamku Santa Bárbara powinna być częścią każdego planu. Jest to uprzywilejowany punkt widokowy na miasto i szczególne miejsce pełne tajemnic. Wielu ludzi nie wie, że kręcono tam niektóre horrory, takie jak “Hrabia Dracula” z 1970 roku i “Dracula vs. Frankenstein” z 1974 roku, oba autorstwa hiszpańskiego filmowca Jesusa Franco.
  4. Alicante było miastem kastylijskim: Choć może się to wydawać zaskakujące, Alicante nie zawsze było miastem walenckim. W 1244 r. stało się częścią Korony Kastylii, a dopiero w 1296 r. Jakub II włączył je do Królestwa Walencji. W rzeczywistości jedna z najważniejszych alei w mieście, która otacza wzgórze, na którym znajduje się zamek Santa Bárbara, nosi imię tego króla.
  5. Plaza de los Luceros był nazywany Plaza de Cataluña: Plaza de los Luceros jest najbardziej znany i kochany przez mieszkańców Alicante. To tutaj odbywają się mascletás, parady podczas fiest Hogueras i sukcesy najważniejszej drużyny w mieście, Hércules. Nie zawsze jednak nosiła taką nazwę. Przez pięć lat, między 1934 a 1939 rokiem, nosił on nazwę Plaza de Cataluña, a wcześniej Plaza de la Independencia. “

  6. Jaskinia z najwyższym sklepieniem w Hiszpanii – 70 m wysokości znajduje się w Jaskiniach Canelobre
  7. Misteri d’Elx. Dzieło to, wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego, jest wykonywane nieprzerwanie od, o ile wiadomo, XVIII wieku.
  8. Co roku w Alcoy odbywa się najstarsza w Hiszpanii parada Trzech Króli. Od 1866 r.
  9. W Orihuela jest jedyna procesja wielkanocna z wizerunkiem diabła, który jest niesiony.
  10. 2/3 winogron spożywanych w noc sylwestrową pochodzi z obszaru Vinalopó.
  11. Benidorm jest drugim miastem na świecie z największą liczbą drapaczy chmur na m2 zaraz za Nowym Jorkiem
  12. Crevillente jest znane jako Miasto Dywanów dzięki swojej wadze i znaczeniu od XVI wieku.
  13. Kolebka nugatu i jej muzeum w Jijonie
  14. Małe miasteczko Guadalest jest miastem z największą liczbą muzeów na mieszkańca w Hiszpanii
  15. Pięć z miast o najwyższym odsetku obcokrajowców w Hiszpanii znajduje się w Alicante
  16. Znajduje się tu również jedyny na świecie Hotel del Juguete.
  17. Turron pochodzi z Alicante. Najsłynniejsza świąteczna słodycz w Hiszpanii produkowana jest w Alicante. Istnieje wiele rodzajów turronu, najbardziej znany jest turron twardy, a najczęściej spożywany w Alicante jest turron de Jijona lub znany również jako “turron blando”.
  18. Cud w Santa Faz. Słynny festiwal Santa Faz jest czymś więcej niż tylko okazją do pójścia na plażę, aby się napić. W rzeczywistości mówi się, że jest to cud. W XV wieku, ówczesny proboszcz San Juan de Alicante, zwany Mosén Pedro Mena, udał się do Rzymu po dar w postaci płótna z obliczem Chrystusa, które ocalało z zarazy w Wenecji. Ksiądz przeniósł płótno do klasztoru w San Juan, a ojciec Mosén umieścił je na dnie skrzyni. Zawsze jednak pojawiał się na samej górze. Ksiądz postanowił więc wynieść go na zewnątrz, aby prosić płótno o deszcz. Za sprawą boskiej sztuki, 17 marca 1489 r. ksiądz zobaczył, jak z twarzy Chrystusa na płótnie spływa łza. Ogłoszono to cudem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *